Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • SKORO TORI: Sociale acceptatie voor lijfstraffen

SKORO TORI: Sociale acceptatie voor lijfstraffen

21/06/2017 17:00

SKORO TORI: Sociale acceptatie voor lijfstraffen

 

RUBRIEK - In deze rubriek gaat onderwijsspecialist Winston de Randamie in op actuele zaken aangaande het Surinaams onderwijs en het schoolgaande kind. Daarbij levert hij niet alleen kritiek maar draagt ook oplossingen aan.

Tekst: Winston de Randamie - illustratie: Edward Wong Loi Sing

GEWELD WORDT IN ruime mate toegepast door opvoeders ouders, leerkrachten, gezagsdragers die het volgens hen 'goed met de kinderen menen'. Ze zijn er vaak van overtuigd dat een 'harde hand' goed is voor de opvoeding. Ook denken ze dat gewelddadige straffen het enige middel is om kinderen 'op het rechte pad' te houden. Uit diverse gesprekken welke ik met ouders gevoerd heb, blijkt dat ze geen moeite hebben met het slaan in de opvoeding. Een ouder gaf aarzelend toe dat het slaan begon toen de kinderen net konden lopen.

Enkele weken terug luisterde ik via een lokaal radiostation naar een opmerkelijk programma, waarin kinderen debatteerden over het onderwerp slaan. Opmerkelijk in die zin dat de meningen van de verschillende kinderen in het programma zeer uiteenlopend waren. De mening die mij het meest tot nadenken zette, was die van de jonge discussieleider. Hij vond dat er momenten in de opvoeding aanwezig zijn die het slaan rechtvaardigen. De argumentatie was dat sommige kinderen niet altijd naar hun ouders luisteren dus dan gaat pappa of mamma op een bepaald moment ertoe over om te slaan om zodoende grip op de situatie te krijgen.

Geweld

Een tik op de billen is voor velen al een goed middel om een kind te laten merken dat er iets fout gaat

DE GESCHATTE LEEFTIJDEN van de kinderen waren tussen de tien en vijftien jaar. Werkelijk stof tot nadenken als kinderen zelf overtuigd zijn dat slaan in de opvoeding toepasselijk is terwijl het in ons land ten strengste verboden is kinderen op scholen te slaan. Toch groeien veel kinderen in een klimaat van geweld op. Ze worden opgevoed met slaan als opvoedingsmethode. Over de situatie in zorgcentra over het toepassen van lijfstraffen is de regering er nog niet helemaal uit. Wel heeft de wet op Huiselijk geweld, om onder andere lichamelijke straffen in huis tegen te gaan, ons al een heel eind vooruitgebracht.

In elke samenleving zijn er altijd wijze en opmerkzame mensen die voorstander zijn om kinderen op een niet-gewelddadige wijze te behandelen. "Een tik op de billen is voor velen al een goed middel om een kind te laten merken dat er iets fout gaat. Alfred, oud-politieman en vader van vier volwassen kinderen is het hiermee eens. Hij zegt dat een tikje als leermiddel en niet als afreageermiddel gebruik mag worden. "Je moet het vanuit je gezag gebruiken en niet vanuit onmacht", stelt hij. "Ik ben het oneens met deze stelling", zegt Reginald, taxichauffeur en vader van twee jonge kinderen. "Er zijn volgens hem voldoende alternatieve mogelijkheden om een kind te corrigeren maar te vaak handelen sommige ouders vanuit emotie en dan worden grenzen overschreden. Ik merk zelf dat ik na een lange en vermoeide dag mijn zoon van zes beter kan corrigeren door hem enkele minuten op de gang te laten zitten. Daar kan ik hem op een rustige manier vertellen waarom hij straf krijgt.

Pedagogische tik

TOCH ZEGT REGINALD: 'Wie niet horen wil, moet maar voelen.' De meningen onder opvoeders met betrekking tot het gebruiken van de pedagogische tik zijn heel uiteenlopend. Meer dan 50 procent van de door mij gevraagde ouders vinden dat de pedagogische tik moet kunnen binnen de opvoeding. Martha is een alleenstaande moeder met drie kinderen. Zij is van mening dat wie het op het juiste moment gebruikt en met de juiste redenen, er geen kwade bedoelingen mee kan hebben. Het probleem ontstaat volgens Martha, wanneer deze tik te vaak wordt gebruikt. Het kind kan dan de ouder aanzien als een persoon met kwade bedoelingen. De pedagogische tik is vaak het uiterste van een straf en moet dus zo min mogelijk gebruikt worden. Te veel tikken kan ook agressief gedrag bij het kind uitlokken. Ze kunnen dit gedrag imiteren en elkaar om die reden slaan.

Verbod op lijfstraffen

Geen enkel land in het Caribisch gebied verbiedt lijfstraffen in huis bij wet

DE VN-SECRETARIS-GENERAAL heeft in 2006 in zijn onderzoek 'Geweld tegen kinderen' gepleit voor een volledig verbod van lijfstraffen bij kinderen thuis en in alle andere situaties waar kinderen zich bevinden. In het rapport 'End Corporal Punishment of Children' heeft de VN-topman lidlanden, dus ook Suriname, geadviseerd om alle lichamelijke straffen, wrede en vernederende straffen van kinderen te allen tijde, waar dan ook te verbieden. Meer dan vijftig organisaties in onze regio hebben in dat jaar tijdens de bijeenkomst het rapport voor het verbod en de uitbanning van alle lichamelijke straffen aangenomen.

Lijfstraffen als een vorm van discipline is onverenigbaar met het respect voor de menselijke waardigheid, rechtvaardigheid en geweldloosheid. Het rapport bevat richtlijnen over hoe de wetgeving in elk lidland kan worden hervormd om dit streven te bereiken. Volgens het wetenschappelijk tijdschrift Pediatrics zijn lijfstraffen voor kinderen in 32 landen verboden. Opmerkelijk is dat in geen enkel land in het Caribisch gebied lijfstraffen in huis bij wet verbiedt. In een aantal landen en gebieden zijn lijfstraffen voor ouders nog steeds een acceptabel middel om het kind te corrigeren. Nederland heeft al in 1820 als een van de eerste landen lijfstraffen op scholen verboden. Deze vorm van straffen zijn tegenwoordig taboe op school.

Juistheid

DE REGERING HEEFT in ministeriële instructies lijfstraffen op school en in penitentiaire inrichtingen verboden. Niet alle onderwijsgevenden zijn overtuigd van de juistheid van dit verbod. Sommige onder hen geloven nog steeds in het slaan van kinderen om hen zo een les te leren. In de middeleeuwen werden lijfstraffen als correctie middel gebruikt om de orde te handhaven in de vaak overvolle klassen. Zat een ongehoorzame leerling ver weg dan gooide de meester een 'pechvogel' van stof gevuld met zand naar het kind toe. De leerling moest deze dan terugbrengen, waarop hij of zij een geducht pak slaag kreeg. Een leerkracht die zich tegenwoordig niet weet te beheersen, wacht aangifte bij de politie. ◊

Dit artikel is verschenen in de weekendbijlage van 17 juni.

Share on Facebook    

Gerelateerde Paramaribo Post artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina