Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • THEO PARA: Trump en Suriname

THEO PARA: Trump en Suriname

07/02/2017 16:30

THEO PARA: Trump en Suriname

 

CONTRAPUNT - Dat Suriname in de briefings aan president Trump aan de orde is geweest, is onwaarschijnlijk. De beperktheid van de aandacht behoort tot de fundamentele beperkingen van het mens zijn. En Donald Trump heeft, net aangetreden, een overdaad aan persoonlijke en politieke belangen en conflicten, die voor hem veel belangrijker zijn dan het nu bedelende republiekje van Desi Bouterse.

Tekst: Theo Para

DAT ZAL NIET lang zo blijven, want Trump is zeer ontevreden over de handelsbalans van de Verenigde Staten met de Volksrepubliek China. Zijn vrijages met de dictatoriale Putin zijn niet alleen ingegeven door eerdere zakelijke belangen in Rusland en de miljarden olie- en gasbelangen van Exxon Mobile, waarvan voormalig ceo Rex Tillerson nu zijn minister van Buitenlandse Zaken is.

Het past binnen zijn rancune en (militaire) strategie tegen China, dat door zijn economische en militaire opmars de 21ste eeuw van de Verenigde Staten dreigt over te nemen. En omdat Bouterse, optie-arm door zijn morele internationale isolement, zijn land als bruggenhoofd in de regio aan de autoritaire machthebbers in Beijing heeft aangeboden en in de Verenigde Naties braaf in lijn met China meestemt, zou Suriname, evenals in de jaren tachtig, weer een boksring van supermachten kunnen worden. De renovatie van het gebouw van het ministerie van Buitenlandse Zaken in Paramaribo door de regering van China, is symbolisch voor deze eenzijdige afhankelijkheid en erodering van nationale waardigheid.

Internationale (nucleaire) misdrijven

Dat in de Verenigde Staten 3,5 miljoen mensen in vijftig steden, maar liefst 1 procent van de bevolking, een dag na de presidentiële inauguratie de straat op gingen om hun weerzin tegen moraal en program van de nieuwe president tot uitdrukking te brengen, toonde dat met president Trump een bizarre machtvan nationaal conflict was ontstaan. Sommige commentatoren spreken van een 'koude burgeroorlog'. Het inreisverbod voor moslims, waaronder vluchtelingen, uit een flink aantal landen met een moslimmeerderheid, heeft wereldwijd ook de twijfelaars de abnormaliteit van dit presidentschap doen inzien. Het is een president die gevestigde media als CNN gelijk stelt aan 'fake news', en als president reclame maakt voor uiterst rechtse media die hem bejubelen zoals Fox News. Een CNN-journalist typeerde de strijd van Trump tegen onafhankelijke media als 'war against truth'. De bevolking mag de waarheid niet weten! Tegenspraak wordt bestraft. Tegen demonstranten en journalisten wordt in politiek gemotiveerde vervolging, draconische straffen geëist. De democratie wordt aangevallen door ongefundeerde fraude beschuldigingen van de president, die de popular vote verloor. Het oogmerk van zijn 'onderzoek' is volgens waarnemers het creëren van een rechtvaardiging voor het opwerpen van nog meer belemmeringen voor kiezers uit de Afro-Amerikaanse gemeenschappen en andere gemeenschappen van minderheden. Trump heeft zich omringd met alt right-figuren, die er openlijk of verdekt blijk van hebben gegeven de witte suprematie voor te staan. Hij heeft gehitst tegen Mexicanen en moslims.

Zoals de nazi's de joden stigmatiseerden door een zogenaamde strijd tegen een 'internationale financiële maffia', lijkt Trump de moslimgemeenschap impliciet gelijk te stellen aan 'radical islamic terrorism'. Wat dat betekent, bleek uit zijn eerste militaire operatie in Yemen, waarbij naast enkele vermeende (want verdachten) terroristen, tientallen burgers werden omgebracht. Trump heeft de misdadige bombardementen van Aleppo door Putin verdedigd. Hij verdedigt ook marteling, geheime CIA-verhoorcentra in andere landen en het inhumane detentiecentrum Guan- tanamo. Dit is de man die nog meer (nucleaire) wapens wil en zei dat de Verenigde Staten, anders dan de invasie van 2003, misschien nog een kans krijgt de Iraakse olievelden in bezit te krijgen.

Trump staat voor imperialisme sans phrase. Hij is de president van de Amerikaanse olie- en gasbelangen en daarom ontkenner van klimaatverandering. Hij kent geen tegenstanders, maar vijanden. Hij slaat de democratische instituties het liefst over, richt zich rechtstreeks met tweets tot zijn witte achterban en regeert vooral per executive order. Na verwerving van het presidentschap volgt niet zozeer beleid maar uitbreiding van zijn persoonlijke macht. Hij is een populistische autocraat die lak heeft aan recht en waarheid. Zijn macht vormt in combinatie met rabiaat etno-nationalisme, islamofobie, de rancune van een imperiale macht op retour en verbijsterende narcistische impulsiviteit, een serieus risico op internationale (nucleaire) misdrijven.

Gouden Sleutel van Paramaribo

In Caracas leek populist Maduro blijer met Trump dan met president Obama. Identificatie met de machostijl van Trump en diens onverschilligheid ten aanzien van de mensenrechten, kan daarbij een rol spelen. Maar populisme is geen ideologie, het is een strategie. Tillerson en de Amerikaanse oliebelangen zijn de pijn van de chavistische nationalisaties niet vergeten. En de gemoedstoestand van de Amerikaanse staatsmacht is nu regressieve rancune: Make America great again! Maduro koestert in nood illusies.

Nee, als Bouterse wil profiteren van de humanitaire onverschilligheid van Trump, dan kan hij voor hulp en advies terecht bij de man die hij de Gouden Sleutel van Paramaribo schonk. Hij kan terecht bij zijn kameraad Teodoro Obiang Nguema Mbsasogo, bijna veertig jaar president van Equatoriaal Guinee, het land met een steenrijke olie-elite en een straatarme, rechteloze bevolking. Niets minder dan de grootste oliemaatschappij ter wereld, het Exxon Mobile van Rex Tillerson, hielp financieel-economisch dit regime van de schendingen van de mens en ongebreidelde corruptie, zijn macht economisch consolideren.

Obiang kan voor Bouterse bij Tillerson terecht, maar laat kameraad Xi Jinping Suriname zomaar lopen? In de escalerende Amerikaans-Chinese rivaliteit kan het voor een pro-Chinees Suriname knap lastig worden. Een Suriname met goed bestuur en respect voor de mensenrechten zou het moreel isolement kunnen doorbreken, en kracht en (internationaal) draagvlak kunnen herwinnen. Hij zou zijn neutrale, onafhankelijke koers kunnen hervinden. Opdat ons land geen slagveld wordt van vreemde belangen in de strijd om wereldhegemonie. ◊

Dit artikel is verschenen in onze bijlage van 4 februari 2017.

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina