Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • Zelfs méér dan een kwartje

Zelfs meer dan een kwartje

21/12/2016 17:00

Zelfs meer dan een kwartje

 

ACHTERGROND - ‘Wie voor een dubbeltje geboren is, wordt nooit een kwartje’. Dit bekende gezegde is niet besteed aan Egon Von Foidl, managing director bij Courtyard by Marriott. ‘Waar je in gelooft, is wat je hebt bedacht in je hoofd. En als je daarop focust, dan moet het uiteindelijk naar buiten komen. Zo zit de kosmos in elkaar.’

Tekst: Tascha Samuel - beeld: Jason Leysner

HIJ ONTVANGT JE alsof je hem al jaren kent met drie zoenen en een warme brasa. Zijn ogen zijn helder en verwelkomend. Zodra Von Foidlbegint met praten heeft hij er geen moeite mee om zijn emoties te tonen. In zijn eenvoudige werkkamer vertelt de Oostenrijker een levensverhaal dat doet denken aan een film. Van arme mishandelde jongen tot iemand die de wereld rondreist in luxe en weelde en doet wat hij het liefst doet. Dat is bezig zijn met mensen en het beste uit hen te halen. Geloven in meer en durven om te streven naar meer, moest Von Foidl wel hebben. Toen hij op tienjarige leeftijd met zijn ouders op weg naar de Oostenrijkse hoofdstad Wenen was om de paasdagen door te brengen, gebeurde er een vreselijk ongeluk. "De dokter kwam naar mij toe en vroeg of ik nog wat tegen mijn moeder wilde zeggen. Veel verder dan oogcontact kwam het niet. Alleen haar ogen waren te zien. Haar hele lichaam was in verband gewikkeld. Na een paar uur kwamen ze me vertellen dat ze er niet meer was." Het is nu meer dan 55 jaar geleden, maar het is nog steeds een emotionele gebeurtenis om over te praten, voor de man die gelooft in positief denken. Zijn vader heeft achttien maanden in het ziekenhuis op de rand van leven en dood gezweefd totdat ook hij de geest gaf. Hoewel de jonge Egon een grote familie had, zwierf hij toch van familie naar familie voordat hij een permanent verblijf vond. Helaas was dat bij een familielid die niet het beste met hem voor had. "Ik werd gedurende vier jaar geestelijk en fysiek op een vreselijke manier mishandeld. Niet gewoon klappen, ik werd afgeranseld als een hond. Elke dag kreeg ik te horen dat ik niets waard was, dat ik niets zou bereiken en dat ik niets kon."

Positief denken

Een goede saus in elkaar zetten en een goed diner, dat moet je echt leren

VON FOIDL WORDT even stil bij de gedachte aan die tijd. "Toen ik veertien jaar oud was, trok ik het niet meer. Ik liep weg maar omdat ik ook de mogelijkheid had om te studeren en werken lukte het om staande te blijven." Maar het was meer nog de standvastigheid van een jonge tiener. "Ik besloot dat ik het zou maken of mezelf van kant zou maken." Om het te maken, las hij veel boeken over 'positief denken'. "Dat heeft mijn manier van leven enorm gevormd. Mijn levensmantra werd 'Conceive, Believe and Achieve'. Als je het kan bedenken, dan moet je erin geloven en dan zal je het bereiken." Von Foidl woont al drie jaar in Suriname en is een van de motoren van de onlangs opgezette Suriname Hospitality And Tourist Association (Shata). Zijn motivatie en doorzettingsvermogen legden Von Foidl geen windeieren. Oostenrijk heeft een enorme toeristische industrie. De keuze om in die branche te stappen, was snel gemaakt. Hij bezocht de hotelschool waar hij naast management ook een chef's studie deed. "In Oostenrijk stap je niet zomaar een hotel of restaurant binnen en zeggen 'ik wil chef worden'. Daar moet je met je papieren komen." De hotelmanager stelt dat de keuken, oftewel het chef zijn, wellicht het moeilijkste deel is binnen de hele horecasector. "Je kan leren bedden opmaken, een goede ober te zijn of serveerster, maar een goede saus in elkaar zetten en een goed diner, dat moet je echt leren. Het is een kunst." Zijn streven was erop gericht rijker en beter te zijn dan de man die hem al die jaren had mishandeld. "Ik was twintig jaar en de jongste chef en hotelmanager in Oostenrijk. Een goede baan, geld en een sportwagen."

Zuid-Afrika

EGOn Fon FOIGL_JL_ (1)

TOEN HEM DE mogelijkheid werd geboden om voor een grote hotelketen in Zuid-Afrika te gaan werken, nam hij die uitdaging aan. "Ik kom uit Oostenrijk, waar ik toen geen zwarte mensen kende. In Johannesburg, Zuid-Afrika, heb ik geleerd over anders zijn en andere culturen." Hij werkte zich binnen enkele jaren snel op tot in de hoogste regionen van het bedrijf. Maar het viel hem niet mee om zich te conformeren naar het algemene gedrag in Zuid-Afrika. "Als je de apartheid niet hebt meegemaakt, dan begrijp je het niet. Maar het was een gewelddadige tijd. Ik wilde geen mensen slaan of onheus behandelen, simpelweg omdat ze anders waren. Het wilde er bij mij niet in dat ik die zelf mishandeld werd, nu mensen moest mishandelen. Ik kon niet. Ik wilde niet. Je had de zwarten, de bruinen, de Indiërs en de gelen." Toen hij verliefd werd op een 'gele', werd het persoonlijk en kon hij niet langer onder het systeem leven. "Mijn vrouw is Chinees en daar zaten we dan in een restaurant. Ik voorin, waar de blanken mochten komen, en zij helemaal achter in een hoekje waar alleen de 'gekleurden' mochten zitten", vertelt hij hoofdschuddend. Hij verhuisde met zijn vrouw naar Londen maar eigenlijk wilde hij vooral aan kennisoverdracht doen in zijn geboorteland Oostenrijk. "Maar het land is vrij conservatief. Ze waren zo van 'zo doen we het al honderd jaar, waarom zouden we het anders moeten doen'." Veel kwam daar dus niet van. Ook werk vinden was een probleem. "Ik had een zeer indrukwekkende CV maar men vond dat ik 'te jong' was voor een leidinggevende positie."

Ritz Carlton

Ik werd daarna vaker uitgenodigd op het Witte huis

UITEINDELIJK WAS HET zijn echtgenote die hem op het idee bracht om naar Canada te gaan. Na tien maanden vond hij daar uiteindelijk werk als assistent-manager en later manager bij een bekende hotelketen. Twee jaar later werd hij voor een andere baan benaderd. "Ik was toen echt ambitieus en wilde elke nieuwe uitdaging aangaan. Ik wilde groter en meer en dat was zeker te halen in de Verenigde Staten." De baan die hij kreeg aangeboden was die van manager van Ritz Carlton in New York en Washington. "Het was een prestigieuze baan. Onze gasten waren senatoren, ministers en zelfs first lady Nancy Reagan." Als Food and Beverage manager was hij persoonlijk betrokken bij het restaurant. Toen de first lady kwam eten, was hij vanzelfsprekend degene die haar ontving. "Ik werd daarna vaker uitgenodigd op het Witte huis en was op elk ambassadefeest. Ik had aanzien." Maar ook daar kwam een eind aan. "Ik werd een dag wakker en bekeek mezelf in de spiegel en ik hield niet meer van de man die ik was geworden. Vol trots, verwend, een limousine ter beschikking met chauffeur, een eigen Porsche, maar inmiddels gescheiden en alleen wonend in een twee verdiepingen tellend penthouse. Ik was 38 en ik had zoveel bereikt, maar wat nu?" Hij nam per direct ontslag en trok zich terug uit de spotlights. Na ruim acht maanden belde een goede vriend van hem of hij de kerstdagen bij hem wilde doorbrengen. "Hij is een multimiljonair en hij had een stuk grond in Colorado waarop hij een exclusief oord wilde neerzetten. Ik had veel gedaan, maar nog nooit helemaal van de grond af met architecten en zo iets opzetten." Na twee jaar aan het project gewerkt te hebben, merkte hij wat wilde. "Mijn kennis doorgeven op zo'n manier dat het van blijvende invloed is op de gemeenschap, de horecaindustrie van het land en de mensen die er werken." Dat leidde ertoe dat hij aan verschillende projecten meedeed in Jamaica, Sint Kitts & Nevis, Canada, Barbados en China.

Suriname

EGOn Fon FOIGL_JL_ (6)

NA AL DIE omzwervingen werd hij drie jaar geleden benaderd of hij wilde werken bij Courtyard by Marriott in Suriname. Van dit land had hij nog nooit gehoord. "Ik was vijf sterren gewend. Dat zijn heel andere standaarden en grotere luxe dan Courtyard Marriott. Maar ik wilde zien wat het was." En dus pakte hij het vliegtuig en landde in november 2013 in Suriname. "Het was zondag. Ik trok mijn gympies aan en begon te lopen tot aan de synagoge en de moskee. Toen ik terug kwam, was ik drijfnat van het zweet en ze vroegen me of ik gek was geworden", lacht Von Foidl. Toen hij de volgende dag met het personeel sprak, raakte hij verliefd op Suriname. In december van dat jaar kwam hij in Suriname wonen. Een van de eerste dingen die hij veranderde, was de aanloop van lokale bewoners in het hotel en het aantrekken van lokaal talent. "Het restaurant bij het zwembad is een groter succes geworden dan we zelf dachten en er is elke dag live entertainment in diverse genres, van jazz tot Latin tot lokale muziek door Surinaamse musici."

Shata

DE HOTELIER GELOOFT niet in concurrentie. Al snel na zijn aankomst heeft hij alle hotelmanagers uitgenodigd voor een goed gesprek. Een van de problemen die hij al gauw kon vaststellen, was de veelheid aan organisaties die de sector moesten vertegenwoordigen. "Zo'n klein land, zo'n kleine markt, zoveel organisaties: er moest eenheid komen." Von Foidl besloot een gok te wagen om te komen tot een centrale organisatie waar alle onderdelen van de toerismesector, zoals hotels, restaurants en reisgidsen in zouden worden vertegenwoordigd. Na veel individuele gesprekken met belanghebbenden heeft dat in oktober geresulteerd in de launch van de Shata. Met een budget van ruim 150.000 euro van de Nederlandse ambassade bestaat volgens Von Foidl nu de mogelijkheid om Surname professioneel te promoten als "de toerismeplek die het verdient te zijn' in het Caribisch gebied. Nu is er een officieel bureau om Suriname op de toerismekaart te plaatsen". Een mooi voorbeeld van samenwerking die, zoals Von Foidl hoopt, een blijvende impact zal hebben op de toerismesector.◊

Dit arikel is verschenen in onze weekendbijlage van 17 december 2016.

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina