• Home
  • Humbert Boerleider; Een van de vergeten helden

Humbert Boerleider; Een van de vergeten helden

16/11/2016 17:00

Humbert Boerleider; Een van de vergeten helden

 

ACHTERGROND - Humbert Boerleider (Boelie), die op 19 augustus op 81-jarige leeftijd overleed, heeft veel voor Suriname betekend, in het bijzonder als bijzonder als voetballer en coach. In een interview met ex-sportverslaggever Raymond Wimpel, Stan Herewood en zijn zus Carla Boerleider bespreken wij zijn verworvenheden en nalatenschap. “Wij Surinamers zijn slecht in het eren van onze eigen mensen”, zegt Wimpel.

Tekst: Marinio Balsemhof beeld: collectie familie Boerleider

ALS EEN VAN de vele Surinaamse helden, heeft hij niet de waardering gehad die hij verdiende. 'Boelie' heeft Suriname als voetballer en later als coach meerdere malen op de kaart gezet. Hij is de enige voetbalcoach die met een Surinaamse ploeg twee internationale prijzen heeft kunnen pakken. Hij leidde Transvaal in 1971 en 1982 naar de titel van de Concacaf-clubkampioenschappen, een prestatie die geen enkele andere Surinaamse coach heeft kunnen evenaren.

In 1973 werden de groen-witten door Jong Columbia uit de Nederlandse Antillen uit en thuis met 2-1 verslagen, terwijl Transie in 1981 in de finale thuis met 1-0 won van Atlético Marte. De uitwedstrijd in El Salvador eindigde 1-1. Het stoort ex-sportjournalist Raymond Wimpel enorm dat Surinamers met grote verdiensten niet worden geëerd. "Wij zijn gauw geneigd om elkaar af te breken", jammert hij.

Je geschiedenis moet je kennen

Wimpel, die Boerleider in verschillende hoedanigheden heeft gekend, wijst erop dat de geschiedenis moet worden vastgelegd zodat de komende generaties niet alleen mensen hebben om tegen op te kijken, maar ook de prestatiedrang bij hen prikkelen zodat ze deze successen kunnen evenaren of zelfs verbeteren. Volgens hem is het zo erg dat zelfs Nederland meer materiaal en info heeft over de sportgeschiedenis van Suriname.

"In Suriname wachten organisaties vaak op andere instanties om stappen te ondernemen", stelt hij. Volgens Wimpel zou de verering van bijvoorbeeld Boerleider al bij Transvaal en de SVB moeten beginnen. Maar doordat de groen-witten net als vele andere sportverenigingen geen clubhuis hebben, kunnen zij niet daaraan voldoen. Er zouden bijvoorbeeld foto's van deze helden en de succesvolle selecties aan de wanden moeten prijken. "Maar hier in Suriname wacht iedereen op het Surinaams Olympisch Comité. Dit is één van de punten die de ontwikkeling van het Surinaamse voetbal stremt. Je geschiedenis moet je kennen", aldus Wimpel.

Van jongs af aan

Hij was geliefd, maar ook erg verwend

BOERLEIDER WERD OP op 17 augustus 1935 geboren op plantage Onverwacht in Para. Hij was de jongste van tien kinderen (drie jongens en zeven meisjes). Hij groeide op aan de Kwattaweg 57, dat destijds bekend stond als 'Boerleider dyari'. Hier werd met de kosoebal door de jeugd uit de wijde omgeving gevoetbald. "Hij was geliefd bij een ieder, maar ook erg verwend", vertelt zijn zus Carla Boerleider lachend in het bijzijn van zijn weduwe Ilse, met wie hij op 29-jarige leeftijd in het huwelijk trad. Hij was een jongeman vol energie en ambities.

"Behalve op voetbal zat hij ook in de padvinderij en een aantal andere organisaties", weet zijn zus te vertellen. Net als zijn zus, lacht ook Wimpel terwijl hij terugdenkt aan de drukke bezigheden van zijn oud-collega en vriend. "Volgens mij sliep Boelie nooit", lacht hij. "Soms zag ik hem nog na middernacht met de krant in zijn hand naar binnen lopen bij Radio Apintie waar hij de opnames deed voor de sportuitzendingen, of Nyunsu in Sranangtongo en andere programma's."

Ondanks Boerleider iemand was die van grappen maken en plagen hield, was hij van jongs af erg stipt. Hij leerde op het nabij gelegen Plein van 12 mei, waar hij nagenoeg elke middag doorbracht, voetballen. Ondanks dat hij uit een gezin kwam waar niemand voetbalde, bleek Boerleider al gauw erg getalenteerd te zijn.

Het was vroeger erg zwaar als een voetballer een autogoal maakte

Via zijn oom Manny Macnack en John Wijdenbosch (de broer van Jules Wijdenbosch..., red.) kwam Boerleider, die van huis uit een Voorwaarster was, bij Transvaal terecht, waar hij centraal in de verdediging speelde. Zijn goede spel bleef niet onopgemerkt en hij werd in 1956 zelfs voor het Surinaams elftal opgeroepen.

Ondanks dat Boerleider vaak zelfverzekerd was, kende hij toch een erg moeilijk moment. In een wedstrijd tegen Leo Victor wilde hij de bal wegwerken, maar hij schoot die per ongeluk in eigen doel wat toentertijd een schande was. Dit werd hem ook kwalijk genomen door het Transvaal-publiek wat aan hem knaagde . "Tegenwoordig is het gewoon als een voetballer een autogoal maakte, maar in die tijd was het erg zwaar", maakt Wimpel duidelijk. En het zwaarste was dat de Leeuwen de wedstrijd met 1-0 wonnen.

Naast zijn werk als sportleraar had Boerleider het druk met een aantal organisaties waarin hij zat. Wimpel vertelt dat hij onder meer actief was binnen Lions Club Para en JCI Chaimbers. Zijn vrouw Ilse beweert geen moeite te hebben gehad met de drukke werkzaamheden van haar man. "Wij hadden vijf pleegkinderen en ik had het erg druk met hen en het huishouden. Na school was hij er wel, maar daarna was Humbert foetsie", lacht ze. "Hij was op het veld en had daarna ook nog vele activiteiten om te doen."

Studie

Alle inschrijvingen in Nederland waren al gesloten

HALVERWEGE ZIJN SPELERCARRIERE vertrok Boerleider voor studie naar Nederland. Dat ging volgens zijn zus niet erg makkelijk. Hij had om een beurs gevraagd bij het departement Cultuur waar hij werkzaam was, maar die werd om onduidelijke redenen afgekeurd. Carla beweert dat haar broer door André Kamperveen werd tegengewerkt.

Boerleider was toen zo bekend, dat dit nieuws de radio en de kranten haalde. Dit nieuws ontging ook toenmalig premier Johan Pengel niet en hij stuurde zijn chauffeur om Boerleider op te halen. De voetballer deed zijn verhaal en Pengel maakte er werk van om hem alsnog naar Nederland te sturen. "Het lastige was dat toen alle inschrijvingen in Nederland al waren gesloten", vertelt Carla. Pengel gaf echter niet op en kwam op gegeven moment in contact met een school in Sittard.

"Er werd toen gevraagd of Humbert katholiek was", vertelt zij verder. De Boerleiders waren vrome katholieken, waardoor de school hem alsnog inschreef. "Pengel had dit alles binnen drie dagen kunnen regelen en Humbert was hem erg dankbaar."

Moeder

Hij wachtte niet op de diploma-uitreiking om terug te komen

IN NEDERLAND STUDEERDE Boerleider om uiteindelijk sportleider te worden met voetbal als specialisatie. Na een studie van ongeveer zes jaar behaalde hij zijn diploma voetbalcoach A, dat toen het hoogst haalbare was in Nederland. Wimpel weet te vertellen dat Boerleider samen met de gewezen Nederlandse bondscoach Leo Beenhakker op de opleiding zat. Nadat Boerleider was geslaagd, wilde hij geen dag langer in Nederland blijven. Sterker nog: hij wachtte niet eens de dag van de diploma-uitreiking af en keerde terug naar Suriname.

"De Nederlandse docenten hebben toen tot in Suriname zijn diploma voor hem gebracht", vertelt Wimpel. Volgens zijn zus miste haar broer zijn moeder. "Hij hield erg veel van mijn moeder en had haar zes jaar lang niet gezien" vertelt zij. Tijdens zijn periode in Nederland had Boerleider zijn moeder zodanig gemist, dat hij niet meer uit Suriname wilde vertrekken.

Wimpel weet nog dat de Verenigde Staten een verzoek bij Nederland hadden ingediend voor een voetbalproject in Canada. Nederland wilde de Surinaamse coach op het project zetten, maar hij weigerde. "Hij wilde mijn moeder niet meer voor lange tijd verlaten", geeft zijn zus aan.

Bondscoach

Humbert Boerleider2

TERUG IN SURINAME ging Boerleider als trainer aan de slag bij Transvaal. Volgens Wimpel was hij erg kundig in zijn vak. Dat zou later ook blijken want hij leidde Transvaal twee keer naar de Concacaf-titel. "Ook weinig ploegen in het Caribisch gebied hebben dit kunnen doen, omdat de Midden Amerikaanse landen altijd sterker waren", geeft Wimpel aan. Hij denkt met een voldaan gevoel terug aan die tijd. "Transvaal had toen een selectie om u tegen te zeggen.

Het was een lust voor het oog om jongens als Roy Vanenburg, Paulie Korte, Wensley Bundel en Winne Schal aan het werk te zien." Op gegeven moment werd Boerleider ook als bondscoach van Suriname aangesteld en naar Wimpel zijn mening deed hij het ook daar niet onverdienstelijk. "Hij heeft ook met de nationale selectie enkele goede prestaties neergezet", vertelt de gewezen sportjournalist.

Zelf denkt hij dat een combinatie van Boerleider en Ronald Kolf erg goed zou hebben uitgepakt voor Suriname. "Met de voetbalkennis van die twee zou Suriname veel verder kunnen komen", meent Wimpel. "Maar door een kleine menings- of opvattingsverschil van die twee konden zij waarschijnlijk niet door een deur, wat erg jammer was." Wat precies het probleem was weet Wimpel niet, maar hij zegt wel te weten dat Boerleider koppig en arrogant kon zijn. "Hij had toen het hoogste voetbaldiploma en liet dat dan ook blijken."

Journalistiek

Er waren ook velen die niet van zijn haarscherpe kritiek hielden

BOERLEIDER HEEFT OOK binnen de sportjournalistiek een belangrijke bijdrage geleverd. "Hij hield van zijn werk en door zijn grote kennis op vooral voetbalgebied, gaf hij kritische analyses, wedstrijdbesprekingen en dergelijke", vertellen Wimpel en Stan Herewood, met wie hij jarenlang samen heeft gewerkt bij radio Apintie. Herewood geeft aan dat Boerleider vanwege zijn kennis als voetbaldeskundige vrij goede wedstrijdanalyses kon neerzetten.

"Daarom luisterden heel veel mensen naar hem wanneer hij wedstrijden in en buiten Suriname versloeg", zegt Herewood. "Maar je had ook velen die niet van zijn haarscherpe kritiek hielden." Ook op dit gebied was Boerleider een erg moeilijke en principiële man. Zo kan Wimpel zich nog heugen dat hij weigerde om de meetings van de Vereniging van Sportjournalisten te bezoeken, omdat die in de vergaderzaal van radio ABC werden gehouden.

"Hij weigerde dat omdat André Kamperveen de directeur was. Hierdoor waren wij genoodzaakt om naar een andere locatie, hotel Krasnapolsky, uit te wijken", vertelt hij. Tijdens deze vergaderingen en van andere organisaties hield Boerleider er ook niet van wanneer mensen te lange speeches hielden. "Als het te lang duurde, hoorde je hem plotseling roepen "en tenslotte."

Dit artikel is verschenen in onze bijlage van 12 november 2016

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina