Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • Gemaakt tot trotse Surinamers

Gemaakt tot trotse Surinamers

19/10/2016 17:00

Gemaakt tot trotse Surinamers

 

ACHTERGROND - Het Mr. Dr. J.C. de Miranda Lyceum viert op 16 oktober zijn bigiyari. Met ruim 7.000 geslaagden in de afgelopen vijftig jaar heeft de vwo-school het fundament gelegd voor de toekomst van veel jonge Surinamers. Samen met drie oud-studenten, de directeur en een docent blikt M&M terug op de geschiedenis van het instituut.

Tekst: Caroline van Schubert beeld: Irvin Ngariman & fotocollectie Miranda Lyceum

CHIPS MET KETJAP eten in de pauze, bekroond worden tot groentjeskoning, voor straf het erf aanharken, soft drinken uit een zakje en natuurlijk de mooie juf Rosario die menig jongenshart sneller deed kloppen. Het is een greep uit de herinneringen van vijftig jaar Lyco 1, zoals het Mr. Dr. J.C. de Miranda Lyceum ook wel genoemd wordt.

Miranda Lyceum '75

Een vwo-school waar discipline bovenaan staat, maar waar de relatie tussen docenten en leerlingen gelijkwaardig is. "Liever een strenge school, dan een school waar iedereen alleen maar lief tegen elkaar doet. Het is belangrijk dat we leerlingen al op jonge leeftijd discipline bijbrengen, omdat ze daar in hun latere leven veel aan zullen hebben", vertelt Balram Soemeer, al zestien jaar directeur van het lyceum en al dertig jaar docent natuurkunde.

Dit schooljaar zijn er duizend inschrijvingen. "We willen deze leerlingen klaarmaken voor een universitaire studie. De skills moeten wij ze in drie jaar bijbrengen; niet alleen vakinhoudelijk, maar ook op sociaal gebied. Je moet soms geduld hebben met ze, want ze bevinden zich in een turbulente leeftijd. Maar het is geweldig om ze te zien opbloeien. Veel van onze oud-studenten doen het goed binnen de maatschappij."

Trotse Surinamers

GEBOREN ALS LANDBOUWZOON en uiteindelijk opgeklommen tot hoofd afdeling Intensieve Zorg van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo (AZP) is oud-leerling Navin Ramdhani. Het lyceum was meer dan een school voor hem. "Ik ging met plezier naar school. De leraren waren onze moeders en vaders. Zij hebben trotse Surinamers van ons gemaakt." Samen met zijn broer studeerde hij er van 1988 tot 1991. De sappenjongens werden ze genoemd, omdat de familie sappen produceerde.

Zijn ogen twinkelen wanneer hij terugdenkt aan de tijd op Lyco 1. De bollenbus van Fernandes die tijdens examentijd standaard werd leeggekocht, gedurende een schorsing dagen met klasgenoten doorbrengen bij het zwembad van de Witte Lotus, geld maken door sap en roti te verkopen tijdens ontgroeningstijd en niet te vergeten de mooie meisjes. "Het lyceum staat voor mij in het teken van volwassen worden. Ik was om de vijf minuten verliefd", lacht hij.

Het was een mooie, maar ook turbulente periode

Maar één dame in het bijzonder heeft zijn hart voorgoed gestolen. "Ik zat in de vijfde klas en op een gegeven moment zag ik een meisje lopen op het erf bij de amandelbomen. Ze had zoveel flair, ik was op slag verliefd. We zijn nu nog steeds gelukkig getrouwd." Naast een mooie, was het ook een turbulente periode. Ramdhani zat op het Lyco 1 ten tijde van de vliegramp van de SLM, de acties 'geen brood, geen school' en lerarenstakingen. "De vliegramp heeft een diepe indruk op me gemaakt, nog nooit heb ik zoveel tranen gezien.

Ik herinner me dat de school gesloten was en we met twaalf jongens van de klas door de stromende regen naar het mortuarium zijn gefietst om onze steun te betuigen." Suriname verkeerde in zwaar economisch weer. "Er was weinig luxe door de economische situatie. Frequente stakingen waren zeker ook tekenend voor deze periode."

Zingend naar school

Nu moet je de leerlingen meer pushen

"GEEN ENKELE LERAAR staakt omdat hij of zij dat leuk vindt, maar je doet het omdat je de omstandigheden wilt verbeteren." In haar dertig jaar als scheikundelerares heeft Reina Ramautar al verschillende stakingen meegemaakt. Toch geniet ze nog steeds iedere dag van het docentschap. "Iedere ochtend zet ik de muziek aan in mijn auto en kom ik zingend naar school. De band met mijn leerlingen vind ik heel belangrijk, ik zie dat echt als een moeder-en-kindrelatie, zo hecht is dat."

Lustrumcommissie 2-1

Maar ze ziet ook een verandering in het gedrag van de leerlingen; in de jaren negentig waren kinderen veel meer betrokken bij het leven op school. "Je zag meer initiatieven vanuit de kinderen zelf komen, nu moet je ze meer pushen. Ze zijn passiever geworden." Maar een goede leerkracht geeft een kind nooit op, aldus Ramautar die inmiddels onderdirecteur is. "Nu zeker, wanneer families het zwaar hebben en de kinderen daar ook de consequenties van kunnen ondervinden, moet je als leraar blijven helpen bij het studeren."

Ook directeur Soemeer ziet een verandering in de afgelopen dertig jaar. "Vroeger testten leerlingen me veel uit. Dan kwamen ze met een moeilijke opgave en die moest ik dan voor de klas oplossen. Ze hoopten natuurlijk dat ze me konden vastzetten", lacht hij. "Maar het lukte me altijd. Dan krijg je hun respect en vertouwen."

Mix

Wendell Als Groentjesleider

AAN HET BEGIN van zijn directeurschap in 2000 had Lyco 1 zo'n 550 leerlingen, nu bijna het dubbele. "Onze samenleving is gaan groeien, zodat meer kinderen nu naar het voortgezet onderwijs kunnen. Het lyceum is geen eliteschool meer, maar is voor iedereen toegankelijk. Het is een echte mix van leerlingen. We hebben hier kinderen van ministers, maar ook van tuinmannen en wachters."

Wendell Alfons voelde zich in het begin van Lyco 1, eind jaren negentig, niet meteen thuis. "Ik denk dat de meeste mensen me niet kenden of zullen herinneren, ik was een teruggetrokken leerling. Ik schaamde me denk ik", vertelt hij vanachter zijn bureau op het Ministerie van Handel en Industrie. Inmiddels is hij beleidsadviseur van de minister, maar die positie is hem niet in de schoot geworpen.

"Financieel hadden we het moeilijk thuis. Mijn moeder overleed toen ik pas elf jaar oud was en twee jaar na haar overlijden ben ik bij mijn oma gaan wonen in Sophia's Lust, een echte volksbuurt. De kinderen op het lyceum waren anders dan mijn normale vrienden. Ik zat in de klas bij de dochter van de toenmalige vicepresident. Zij had een chauffeur, en ik moest iedere dag bussen.

Later ga je de vruchten plukken

Tijdens de pauzes was ik meer in het café aan de overkant naast de Technische School. Daar vond ik het gezelliger en voelde ik me thuis." Zijn oma is hem altijd blijven stimuleren. "Ik was een goede student, zat ieder jaar in de top drie, maar soms had ik geen geld om die week naar school te kunnen gaan. Dan zei ik tegen haar dat ik beter kon stoppen en gaan werken om de familie te verzorgen. Maar ze zei altijd: 'Je gaat niet voor mij of je vader naar school, maar voor jezelf. Later ga jij de vruchten plukken.' En ze had gelijk."

Wendell Alfons

In het eerste jaar werd hij door zijn pleegmoeder geïntroduceerd bij de Fred Derby Stichting. "Zij gaven me de ondersteuning, op voorwaarde dat ik niet mocht blijven zitten. Ik ging me steeds meer thuis voelen op de school, ook omdat ik zag dat ik niet de enige was die het financieel moeilijk had. In het tweede jaar was ik zelfs groentjesleider (begeleider tijdens de jaarlijkse ontgroening, ... red.). "Een van de groentjes was de huidige minister van Sociale Zaken Joan Dogojo", zegt hij met een glimlach.

Hoewel Lyco 1 bekendstond als Hindostaanse school heeft hij zich nooit gediscrimineerd gevoeld. "Drie jaar met dezelfde klas schept een band. Met een aantal van ze hadden we een studiegroepje opgezet, dat was heel hecht", zegt hij, terwijl hij een aantal oude foto's op Facebook laat zien. "We hebben nog steeds contact."

Grote enge school

Schoolreunie _IN (4)bw

VOORAL DE ONTGROENINGEN aan het begin van ieder schooljaar schepten een band tussen de leerlingen op Lyco 1. "Als groentjesleider de jonge leerlingen een beetje onderdrukken en voor gek laten lopen. Daar zijn leuke vriendschappen uit voortgekomen", zegt oud-leerling Upendra Gangaram Panday. Inmiddels heeft hij twee tandartspraktijken in Nederland, maar om daar te komen bracht hij begin jaren negentig vier jaar door op het Miranda Lyceum. Een tijd waar hij met veel genoegen aan terugdenkt.

"Op de mulo hoor je wel eens dat de middelbare school een grote enge school kan zijn, waar het erg druk is. Nou, onze school had exact dat imago. Je had altijd de stoere kinderen in de kantine en de 'gewone' leerlingen onder de amandelbomen", herinnert Panday zich. Zelf was hij vooral een ondeugende leerling, die het niet zo nauw nam met huiswerk maken en geregeld grapjes uithaalde.

Ik zei dat het nooit zou lukken om een voldoende te halen

"Als ik stout was in de klas werd ik naar de onderdirecteur, meneer Kisoensingh, verwezen. Hij stuurde je dan met een hark het erf op, als een soort dienstverlening, waarbij je jezelf voor schut zette voor je medeleerlingen. Ik ben muzikant en draaide altijd de hark om en deed alsof ik gitaar speelde. Daar kon meester Kisoensingh niet echt om lachen trouwens."

Vooral juf Kowsolea van Engels vergeet hij nooit meer. "Ik had nooit zin in Engels en zei tegen haar dat het mij niet zou lukken om een voldoende te halen in de 5e. Zij zei: 'Meneer Gangaram Panday, als je minimaal een 6 haalt om over te gaan, krijg je van mij een reep snickers.' Toentertijd was chocola schaars en ik werd helemaal dol. Ik ging ervoor en zij heeft zich aan haar woord gehouden. Een paar jaar later kwam ik haar als tandarts tegen en vertelde haar dit verhaal. Zij heeft mij een lieve knuffel gegeven en haar waardering geuit. Een heel mooi moment was dat."◊

Dit artikel is verschenen in onze bijlage van 15 oktober 2016

In het kader van 50 jaar Lyco 1 vindt op 5 november voor ex-lyceisten en oud-docenten een reünie plaats op het schoolterrein. Ook wordt er op 22 oktober een wandelmars gehouden.

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina