Registreren | Inloggen       Colofon
  • Home
  • Geven was Ninons identiteit

Geven was Ninons identiteit

12/02/2016 16:00

Geven was Ninons identiteit

 

ACHTERGROND - Met Ninon Brunings, de ‘enige echte’, verloor Suriname een zeer sociaal bewogen onderneemster. Een vrouw met een groot hart die zich beijverde voor lotsverbetering van anderen, maar bovenal een niet te vervangen zus, tante en vriendin. “Ze was luid, gezellig en aanwezig.”

Tekst Anouska Blanca Beeld Ghifari Photography en privécollectie Brunings

HERINERINGEN OPHALEN, DAT is wat de familie en vrienden van Ninon Brunings deze dagen doen, na meer dan een week van verdriet. Haar gedenken met alleen een traan is haast onmogelijk. Over Ninon praten levert tal van grappige anekdotes op, zoals haar steevaste openingszin wanneer ze zich introduceerde: 'Ik ben de enige echte Ninon Jeanette Brunings en ik ben mooi van huis uit!'

Ninon stond bekend om haar vrolijkheid met een gezonde dosis zelfspot. "Ja, ze vond het heerlijk Ninon van Optiek Ninon te zijn. Ze genoot van dat soort aandacht. Ze was de drama queen met cachet van de familie. Ze was luid, gezellig en aanwezig", verhaalt haar jongere zus Thea.

Pe dede de, lafu de, zegt men. Dat gaat in dit geval helemaal op. Hoewel Ninons overlijden een klap is voor de familie kunnen ze dankzij haar legacy het verdriet geregeld met een lach dragen. Op kantoor van oudere zus Henna bekijken ook Thea, nicht Danielle Klaverweide - dochter van Thea en huidig directeur van Optiek Ninon - foto's van haar.

Op het bureau liggen zwart-witte van de Bruningskinderen van decennia geleden. Ze moeten lachen om de herinneringen die daarbij opkomen. Ninon was ook echt een feestbeest. "Owru yari 2015 vond ze de beste na jaren", vertelt nicht Danielle terwijl ze haar mobiel doorspit naar leuke kiekjes van het jaarafsluitingsfeest van Optiek Ninon. "We zijn vreselijk uit ons dak gegaan toen."

Dat Ninon last had van haar knieën, weerhield haar er niet van flink mee te doen. "'Ik heb later sowieso pijn, dus nu even feesten', zei ze", vult Thea smalend aan. Ninon was een gezelschapsmens en had altijd vriendinnen om zich heen om tori te praten.

Zus Henna: "Ze kon niet leven zonder vrienden. Ze heeft ook altijd gezegd dat ze niet oud en eenzaam wilde sterven. Ze wilde gaan wanneer er nog veel van haar vrienden en familie bij konden zijn. En dát heeft ze echt wel gehad." Henna is hiervan extra overtuigd door de immense drukte tijdens de uitvaart.

Aandacht trekken

Kleur Familie

AL VAN KINDS af aan wist Ninon de aandacht te trekken. Ernie, Henna, zij en Thea, die elk twee jaar van elkaar verschillen, werden alle vier geboren op Aruba. Op latere leeftijd kwamen ze naar Suriname met hun ouders. De Bruningskinderen hebben een strenge opvoeding gehad, waarbij een pak slaag niet ontbrak. "Mijn moeder maakte geen grappen, maar dat was te begrijpen want we waren niet de liefsten", vertelt Henna wanneer ze terugdenkt aan de pakken slaag die ze moest incasseren voor de streken die ze uithaalden.

Ernie, die ook al overleden is, was een echte kwajongen en de meisjes liepen achter hem aan. "We woonden aan de Wilhelminastraat dichtbij Torarica die toen in aanbouw was. Op de bouwplek waren kuilen gegraven waar grind in zat. Door de regen vulde het met regenwater dus we gingen 'zwemmen'. Compleet gekleed in badpak. Wel! Toen we vrolijk thuis aankwamen stond ma ons op te wachten met een croton tak. Boi! Fon fon tot in de badkamer." Brullend gebaard Henna hoe ze hun moeder probeerden te ontglippen. De dames gaan stuk van het lachen.

Een andere strenge regel in huize Brunings was het verplicht samen aan tafel gaan. Het was tijdens het eten dat vader Brunings eens van zijn kinderen wilde weten wat ze wilden studeren. Waar de anderen serieuze antwoorden gaven zoals 'elektrotechniek', 'biologie, 'tekenen' en 'schoonheidsspecialiste', gaf Ninon als antwoord: "Ik wil studeren over het leven en de daarin opgeloste stoffen."

Ze was de Jolly Joker. "Ze wist beslist niet wat ze wilde studeren tot haar moeder een vakantiejob regelde bij optiek Polanen. Waar haar interesse voor het vak werd aangewakkerd", vertelt Thea. Ninon vertrok naar Nederland voor de studie die ze succesvol afrondde.

Henna: "Hierover zei Ninon: 'Ik ben geen opticien. Ik ben een optimist'." Henna en Ninon hebben het langst met elkaar opgetrokken. Ze waren vaak samen en hebben na hun studiejaren samengewoond. Dat terwijl ze in hun jongere jaren juist constant ruzie maakten. Een zo'n moment was nadat Henna met haar eigen geld een Honda-bromfiets had gekocht. "Snoozy Foozy noemde ik het liefkozend." Maar Ninon had er een gewoonte van gemaakt stiekem de brom mee te nemen. Thea: "Ik rende dan altijd gillend naar mijn moeder: 'Ma, ze gaan elkaar dood maken!' Ze vochten vreselijk!" Alle drie krijgen de slappe lach bij deze herinnering.

Onvoorwaardelijk geven

'Ze gaf onvoorwaardelijk en men kon volstaan met een dankjewel of een bloemetje'

 

WIE NINON GEKEND heeft, weet dat ze een vrouw met een groot, sociaal hart was. Daniella: "Ze had altijd wel een 'lekkers' voor iemand. Op kantoor had ze een doos met brilmonturen voor wie het zich niet konden permitteren. Of ze leende geld aan iemand en zag daarna de persoon noch het geld ooit terug. Ze had er geen erg in dat misbruik werd gemaakt van haar gulheid.

Ze bleef geven." Dit zorgde wel voor meningsverschillen met de huidige directeur van optiek Ninon. Thea: "Dan hoorde ik weer: 'Die dochter van je met dat Hollands gedoe.' Ze gaf onvoorwaardelijk en men kon volstaan met een dankjewel of een bloemetje." Anders was het wanneer ze haar close friends en familie tegemoet kwam. "Dan wilde ze wel zien wat je met het geld gedaan had en kon ze scherp haar mening geven."

Vanwege haar vriendschappen en enorm sociale gevoel had Ninon "veel kinderen", hoewel ze zelf aan geen een het leven heeft geschonken. De kinderen van haar hartsvriendin en anderen rekende ze tot haar kroost. Ze was voor al "haar kinderen" bereid veel te doen; bijdragen aan hun dagelijks onderhoud tot de schoolopleiding betalen.

Naast oprichter en enige aandeelhouder van Optiek Ninon, was Ninon verbonden aan verschillende organisaties om bij te dragen aan lotsverbetering van anderen. Haar voornaamste doelgroep was de jeugd, maar ook senioren burgers droeg ze altijd een warm hart toe.

Ninon was het eerste vrouwelijke lid en de eerste vrouwelijke president van de Rotary Central. Ze zat in het bestuur Staatsolie Foundation for Community & Development en van het Rode Kruis, waarvan ze ook bloeddonor was. Ze was donateur van Stichting Wiesje, voetbalvereniging Voorwaarts, de tehuizen Matuku en Beteljada en de Hendrikschool. "Ze kon zich problemen van anderen enorm aantrekken. Zodanig zelfs dat ze er letterlijk ziek van werd. Dat vermoeide haar lichaam nog meer."

'In haar keven heeft ze vele obstakels gekend. Alleen zij die haar kenden wisten dat.'

 

Trouwe vriend en jarenlange fellow Jack Uden kan dit bevestigen. "Ze had een buitengewone opofferende liefde. Geven was haar identiteit. De vreugde die ze had in geven maakte haar blij. Dwars door alle duisternis zag ze toch altijd het licht en deze instelling had ze vanaf haar 23ste levensjaar. The four way test van de rotary was voor haar een way of living. Ze was als Rotarian een trouw lid. Ze haalde de idealen uit de club, om zich dienstbaar te maken, in het leven." Ninons bescheidenheid en vrolijke karakter zijn voornamelijk eigenschappen die ook Uden zullen bijblijven.

Haar uitbundige lach, die gemeende schouderklop en troostend gebaar om anderen veelal uit de problemen te helpen. Uden: "In haar leven heeft ze vele obstakels gekend en haar gezondheid maakte het niet altijd even gemakkelijk. Alleen zij die haar kenden wisten dat. Ondanks alles was ze altijd vrolijk. We laten haar los maar haar idealen houden we stevig vast en die zullen we uitdragen."

Altijd sensatie

Sage Met Tante Ninon

NINON ZORGDE ALTIJD voor sensatie. Ze heeft zo'n acht keer een bijna-doodervaring gehad. Het ene moment steekt een Braziliaanse bij haar in de nek. Ze stopte toen zelfs met ademen. In New York ging ze met vriendinnen in een auto over de kop. Ook dat werd een typisch Ninonmoment, want al gauw was er een tv-ploeg vanuit een helikopter aan het filmen, terwijl zij uit het autowrak kroop. "Dit keertje zei ik haar dus ook: 'No man, ik groet je niet want hier kom je weer uit zus'", vertelt Henna.

Thea vult aan: "Mij zei ze wel: 'Zus, ik denk niet dat we elkaar weer zullen spreken.' Mijn man en ik bedachten ons tijdig en vroegen haar of ze ons alles verteld had waar we rekening mee moesten houden. We dolden nog met haar en vroegen plagend: 'Heb je geen kinderen waar we niks van weten?' Ze trok de zuurstofkap van haar mond af en zei: 'Kijk in de diepvries links naast de kip.'"

Nicht Danielle: "Een standaard guitig antwoord van Ninon, wat ons weer aan het lachen maakten. Ze is gegaan zoals ze was. Heel realistisch, ze wist wat de kansen waren en maakte zich geen illusies." Op 22 januari kreeg Ninon een vreselijke pijn op de borst en werd met de ambulance naar de EHBO vervoerd. Onderzoek wees uit een scheur in een van de lagen van haar grote lichaamsslagader (aorta), die doorliep tot aan haar knie. De artsen vertelden dat de lange operatie maar vijftig procent kans van slagen had.

'Ascheid nemen van mijn zus in volle bewustzijn, was voor mij het meest vervelende moment'

 

Danielle: "Ik kreeg een heldere realisatie dat iedereen die dichtbij haar was even moest komen om haar te groeten voordat ze naar de operatiekamer ging. Dat adviseerden de artsen ook trouwens." De gezelligheid maakt plek voor pijnlijke leegte. "Afscheid nemen van mijn zus in volle bewustzijn, was voor mij het meest vervelende moment", zegt Thea met een bedroefde blik. Er volgt een korte stilte. Ninon kwam na de operatie niet meer bij; ze overleed drie dagen later op 67-jarige leeftijd. "We hebben voor haar gezongen tot het definitief moment kwam."

Dat Ninon voor sensatie zorgde lijkt ze nog even te willen demonstreren als Danielle haar mobiel pakt om een binnengekomen app-bericht te bekijken. "Ninon!" schatert ze terwijl ze omhoog kijkt. Ze toont het bericht aan haar moeder Thea en dan aan Henna. "Ze past niet in oma's urn, dus moest een deel van haar as in een andere box. Ze was een 'beetje' groot." De vrolijkheid is meteen weer teruggekeerd en voor de zoveelste keer krijgen de dames de slappe lach. "Dit is echt een Ninon-moment. Altijd dramatiseren!" ◊

Dit artikel is verschenen in onze bijlage van 6 februari

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina