Site: Desktop versie

COLUMN: Un pollo frito

23/08/2019 14:00 - PS  
Philomena Bijlhout

klik voor meer  meer...

Philomena Bijlhout Foto:

Vorig jaar december zat ik in het vliegtuig naast een Surinaamse man die op weg was naar Trinidad. Op uitnodiging van een Trinidadiaanse familie. Als zij in Paramaribo zijn om te shoppen, regelt hij van alles voor ze. Ophalen van de luchthaven. Goedkoop verblijf en eten. Ze blijven hoogstens drie dagen. “Die Chinezen krijgen op Trinidad geen poot aan de grond mevrouw zoals ze dat hier in Suriname wel hebben gekregen. De Trinidadianen kopen in voor verkoop in eigen land.” Maar deze week kwam ik erachter dat er een grotere doelgroep is. De Cubanen. Daar zijn twee groepen in te onderscheiden: de blijvers en vertrekkers. 

De vertrekkers vind je overdag in de Times Mall. Ook zij blijven kort en verplaatsen zich als werkzame bijen in een bijenkorf door het voormalige Kerstengebouw aan de Dr. Sophie Redmondstraat. Alle acties van de Evangelische Broedergemeente Suriname (EBGS) ten spijt is het gebouw, waar het zendingswerk ooit begon, toch verkocht. Ondanks er ook werd geroepen dat er geen zegen zou rusten als het niet behouden werd voor de EBGS. Nou, volgens mij vloeit Gods zegen nu zelfs rijkelijker over de akkers van de Chinese groothandelaren die massaal het gebouw bemensen.

Niets is over van de units met élégance en uitstraling waar eerder Surinamers flaneerden. Op zoek naar een sexy trui of leuk contact. Cubaanse mannen en vrouwen, goed verzorgd, struinen de groothandels af. Aan het einde van de middag zitten ze buiten op het randje van de mall met grote balen en tassen om zich heen. Een bewaker van de mall is spraakzaam over de shortstayers, die volgens hem flink veel valuta het land binnen brengen.

Uiteraard raast het door mijn hoofd hoe de Surinamers hier zelf van profiteren. In de mall werken Spaanssprekenden voor de Chinezen. En in klein Havana, zo lijkt de mall wel, kom je nauwelijks Surinamers tegen in de dienstverlening. "Mevrouw, de dagelijkse omzet gaat om duizenden in valuta. De belastingdienst komt hier elke week de winkeliers controleren. Kijkt u voor de grap ook bij het geldwisselkantoor beneden in de mall. Die rij!"

De man legt mij uit dat de Cubanen het geld krijgen van familie uit Amerika zoals Surinamers de dozen uit Nederland. Hij is lovend over de Cubaanse beschaafdheid. Hun opleidingsniveau, de voorzieningen in eigen land. Gratis onderwijs en medische zorg. Het meest enthousiast is hij over hun eigenwaarde en zelfrespect. "Dat heeft Fidel goed gedaan. De Cubaan is zuinig, bouwt zichzelf op en werkt hard. Er is geen onderscheid tussen de dokter en de timmerman. En ze geven hier veel geld uit in vier dagen."

Maar hoe zit het met de andere groep. De blijvers? Die moeten juist worden gefaciliteerd door de Surinaamse staat omdat ze asiel aanvragen. Zoals medio 2017. Toen de eerste groep Cubanen dit met veel bombarie deed. Ondanks ferme uitspraken van de president hun verzoek niet te zullen honoreren is dit wel gebeurd. Nu komen er wekelijks veel asielzoekers bij volgens informatie van het Surinaamse Rode Kruis. Allemaal economische vluchtelingen op zoek naar een beter leven. Het betekent wel zorgen voor huisvesting, medische zorg en een financiële toelage. Terecht wordt er nu aangedrongen op een beleidsvisie hoe om te gaan met de toestroom van deze nieuwkomers. Wat zijn de consequenties voor Suriname en de Surinamers?

Ooit is de acceptatie van diverse etnische groepen hier op een natuurlijke manier verlopen. Met vallen en opstaan. Die typische Srananman is eruit ontstaan. Zonder inburgeringscursus. Met een eigen taal en een gedeeld verleden. Ik loop door de Times Mall en google pollo frito. Gebakken kip. Zegt de bewaker: "Mevrouw, het eten van die Cubanen is vreselijk zout en niet lekker." En ik denk: bami is vettig, bere lekker, zoutvlees is afval, kippenpoot een delicatesse en adjinomoto kankerverwekkend. We vinden het allemaal nu lekker. Dus ik bestel: "Ola, un pollo frito."

bijlhoutdwt@hotmail.com

klik voor meer Vandaag