Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: 46

27/11/2021 14:00 - GANGA

COLUMN: 46

 

Ik ga niet voor u jokken hoor. Er kon donderdag nauwelijks een Switi Srefidensi vanaf bij mij. Het wordt voor de gemiddelde niet-geconnecteerde of met gouden lepel geboren Surinamer met de dag moeilijker om de switi kant van Suriname te zien, te ervaren, te bezingen.

Ook de mensen die de eindjes nu nog redelijk aan elkaar kan knopen, zitten met angst en beven de volgende slagen af te wachten. De volgende stijging van de benzineprijs, de volgende medicijnen die niet meer in de klapper staan, de dag dat je ijskast voorgoed vaarwel zegt. Het is al geruime tijd dat ik elke avond zowat hetzelfde gesprek voer, steeds met andere vrienden, kennissen, collega's. We weten het ook niet meer, is de samenvatting van die gesprekken.

Bij elke regering-Venetiaan zat je je tijd een beetje uit en droomde je dat er hierna eens een coalitie kwam die niet per se langs etnische lijnen ging, maar waarbij een gezamenlijke ontwikkelingsvisie echt centraal zou staan. En als een echte ontwikkelingsvisie teveel was gevraagd, dan toch ten minste een stuk of tien leidende afspraken over de toekomst en inrichting van ons land, waar ook echt aan werd gewerkt. Maar ja, in die constellatie lieten sommigen zich gijzelen rond één centraal thema: 'hou Bouta buiten de deur'. En dan ben je al gauw gegijzeld door de zwakste, minst standvastige schakels in je coalitieketting. Je wachtte op de verkiezingen - zo erg kon het niet meer worden. Toen kregen we Bouterse en je wist meteen: 'het kan erger'.

Je zat toen ook weer je tijd uit, van de ene in de andere verbazing vallend, toekijkend hoe je land weer eens naar de filistijnen werd geholpen door nog grover zelfbelang. Aan ronkende visie, hoe potsierlijk en megalomaan ook, geen gebrek - aan uitvoering des te meer. De al wankele instituten werden nog meer uitgehold en je kon niet wachten tot de volgende verkiezing. Zo erg kon het niet meer worden. En toen kregen we deze regering en je vraagt je af: waar moet je nu nog op hopen?

Het heeft nauwelijks zin om kritische beschouwingen te formuleren. Net als bij de vorige regering bekruipt je steeds meer het gevoel dat er parallele universums zijn. Niet slechts twee, maar toch minstens vier. Iedereen heeft een eigen waarheid en allemaal hebben ze geheugenverlies. Wat deze partijen allemaal gemeen hebben, is dat ze hun eigen interpretatie geven aan woorden en begrippen als eerlijkheid, goed bestuur, mensenrechten, ontwikkeling, duurzaamheid, eigenwaarde, onafhankelijkheid, zelfrespect - ik kan een heel blad vullen. Daarom heeft het nauwelijks zin om in discussie te gaan, om te ageren. Je kan alleen nog maar zuchten.

En toch. En toch gaan we door. We zuchten, verzuchten en gaan door, niet voor onszelf, maar voor de mensen die na ons komen. De kinderen, de neefjes en de nichtjes, de kleinkinderen. Leer ze dat je geen leiders nodig hebt om je te leiden, maar dat je zelf je eigen leider moet zijn. Dat je eigen waarden en waarheden moet kennen en pas op basis daarvan iemand een leider kan noemen, als je daartoe geneigd bent.

Leer ze vooral dat Suriname van hun is, maar niet in letterlijke zin. Leer ze dat een land vooral een idee is en dat het idee van Suriname nog altijd niet gerijpt is, omdat de generaties voor hun daar nog niet rijp genoeg voor waren. Dat het aan hun ligt om Suriname te maken tot een plek waar het hart thuiskomt en het hoofd tot rust. Waar een mens wordt gewogen aan de hand van de liefde voor de medemensen en de zorg voor de natuur en waar waardigheid het begin en het einde is van ons samenzijn. Leer ze dat en vraag ze vergiffenis dat het ons nog niet is gelukt ze dat Suriname te geven. gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina