Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • In memoriam: Theodorus Emanuel Blanca

Laatste woorden voor mijn broer

24/07/2021 10:03

De redactie van DWT Publishing NV stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die geplaatst worden komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van DWT Publishing NV. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.

De redactie van DWT Publishing NV stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die geplaatst worden komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van DWT Publishing NV. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.  

PARAMARIBO - Na een week van hevige strijd tegen Covid-19, in bijzijn van zijn attentvolle en zorgzame kinderen, heeft Theo op 76-jarige leeftijd deze strijd op 12 juli verloren. Geboren te Wanekreek en opgegroeid in Alfonsdorp in het district Marowijne, verwierf hij de bijnaam Nero van zijn leeftijdgenoten.

Als tiener waren zijn moed en resoluut optreden zeer opvallend. Verder had hij een spreekvaardigheid, die overtuigend en motiverend tegelijk was, vandaar dat hij de dorpsjongeren toen kon motiveren om in en met de praktijk van het dorp economische activiteiten te ontplooien. In groepsverband werd gedaan aan houtkap, pluimvee en de kunst van het traditionele vlechtwerk werd weer aan de jongeren geleerd.

Om hem in deze periode mentaal te ondersteunen, bracht ik literatuur voor hem zoals 'De ideologen van de derde wereld' en boeken van onder anderen Nyerere en Mao. De manier waarop Theo deze informatie interpreteerde en in de praktijk op de jongeren toepaste, maakte veel indruk op mij. Ik herinner mij hoe ik Theo in de jaren zeventig in de Volkspartij introduceerde.

Eind 1976 liepen de inheemsen van Beneden-Marowijne de inmiddels bekende protestmars van Albina naar Paramaribo om aandacht te vragen voor bescherming van hun woongebieden. In de voorbereidingsfase werden talrijke bijeenkomsten in de dorpen gehouden. Samen met Nardo Aluman en Andre Cirino reisde Theo Blanca steeds mee om de dorpelingen voor te lichten en te motiveren om mee te doen aan deze mars.

Theo bleef in Alfonsdorp door werken met de dorpsbewoners totdat de Binnenlandse Oorlog daaraan abrupt een einde maakte. Voor Theo en de dorpelingen brak een zeer moeilijke tijd aan, want kort na het uitbreken van de Binnenlandse Oorlog, kwam Alfonsdorp tussen twee vuren te liggen, namelijk het Jungle Commando en het Nationaal Leger.

De schermutselingen tussen de twee groepen werd met de dag grimmiger en de dorpelingen leefden in grote angst. En het was Theo, die samen met andere jongeren, het besluit nam om met alle dorpelingen te vluchten. Via bospaden werd de Wanekreek bereikt en ze kwamen uiteindelijk bij Balaté in Saint Laurent aan. Al gauw werd Theo hier de kampleider, hij werkte met de rk-nonnen om de mensen te voorzien van de nodige voeding en kleding.

Intussen was de strijd aan de Surinaamse kant in alle hevigheid losgebroken en Alfonsdorp werd plat geschoten. Kort daarna werd een aantal Surinamers te Moiwana gedood. Door een vals bericht dat Theo iets daarmee te maken zou hebben gehad, werd hij te Saint Laurent door het Jungle Commando gevangen genomen en afgevoerd naar Stoelmanseiland, waar hij zwaar werd mishandeld.

In Saint Laurent kwamen de inheemsen in verzet en eisten de onmiddellijke vrijlating van Theo. Het gevolg hiervan was dat de Franse militairen Theo mochten ophalen. Toen de helikopter in Balaté landde, stapte Theo uit het toestel en was onherkenbaar door de mishandelingen. Theo was hierna fysiek niet meer de oude.

De vluchtelingen uit Alfonsdorp aan de Franse kant en in Paramaribo gaven te kennen heel graag terug te willen naar hun dorp. Echter, ze waren bang dat de gevechten nog niet waren opgehouden. Om de dorpelingen te overtuigen dat er niet meer zou worden gevochten, organiseerde Theo samen met het bestuur en ouderen van het dorp een bijeenkomst, waarbij de leiders Thomas Sabajo en Ronnie Brunswijk aanwezig waren. Na een lange vergadering riepen de leiders de dorpsbewoners op weer naar huis terug te keren, omdat er weer vrede en veiligheid was.

In de laatste jaren vóór zijn pensioen, werkte Theo op Bureau Onderwijs Binnenland. Hij heeft zich samen met zijn collega's Bert Eersteling en Brandon ingezet voor goed onderwijs in het binnenland.

Voor de ondersteuning van het gezin en de familie bij de uitvaart, zeggen wij dank aan het bestuur en de bevolking van Alfonsdorp. Theo, je hebt in Suriname voor iedereen klaargestaan. Je taak is volbracht. Rust zacht.

Je broer R. Harold Blanca

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina