Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • Palu: 'Echte staatkundige onafhankelijkheid krijg je niet cadeau'

Palu: 'Echte staatkundige onafhankelijkheid krijg je niet cadeau'

25/11/2020 10:03

Palu: 'Echte staatkundige onafhankelijkheid krijg je niet cadeau'

 

PARAMARIBO - De Palu zet in het boekwerk 'Laat ons samen de onafhankelijkheid voltooien voor welvaart en welzijn voor een vrije Surinaamse natie' een paar harde statements neer over de onafhankelijkheid van Suriname in 1975 en waarom het verkeerd is gegaan in de afgelopen 45 jaar. Eén van die statements is dat geen enkele natie, waar ook ter wereld, echte onafhankelijkheid cadeau heeft gekregen. Zij hebben ervoor gevochten.

Onze Surinaamse onafhankelijkheid was juist wél een cadeau. Als we alles dat zich in de afgelopen 45 jaar heeft voorgedaan op een rijtje zetten dan is er maar één conclusie mogelijk: Nederland heeft nooit de bedoeling gehad om Suriname in de gelegenheid te stellen om een geheel eigen weg te gaan. Sterker nog, de onafhankelijkheid van Suriname was een bedenksel van politiek-Den Haag om binnen die nieuwe verhoudingen, zogenaamd tussen twee onafhankelijke landen, toch nog de baas te kunnen zijn over de vroegere kolonie Suriname. En omdat wij Surinamers dachten dat we vrij en onafhankelijk waren, moest er vanuit Den Haag continu worden ingegrepen en gemanipuleerd, wat tot de dag van vandaag gebeurt. Mede daarom zijn wij ook veel minder opgeschoten in onze ontwikkeling dan wat mogelijk was geweest, zelfs rekening houdend met alle beperkingen die wij als natie hebben.

 

Indonesië moest flink bloeden

Vanuit Suriname is er nooit als zodanig 'gevochten' voor onafhankelijkheid, waardoor Nederland onder druk zou zijn gekomen om die onafhankelijkheid toe te geven. Een voorbeeld waar dat wel is gebeurd is Indonesië. Dat volk heeft een hele zware militaire strijd geleverd waarin honderdduizenden het leven hebben gelaten, waaronder ook een paar duizend Nederlandse militairen. Maar Nederland heeft pas toegegeven aan deze gerechtvaardigde eis, nadat vanuit de Verenigde Naties zware druk op Den Haag werd uitgeoefend om het Indonesische volk de vrijheid te geven om een eigen toekomst te bepalen, los van Nederland. Den Haag kwam toen toch nog met een schadeclaim van Nf 4,5 miljard (omgerekend nu meer dan veertig miljard euro) die door Indonesië moest worden betaald, voor "verloren gegane bezittingen". Daarmee is het land tot 1956 bezig geweest. In 1966 moest Indonesië nogmaals Nf 600 miljoen betalen om ook Papua Nieuw-Guinea onder Nederlands beheer vandaan te halen.

 

Wij waren zo naïef

Dit alles speelde relatief zo kort vóór onze eigen Srefidensi en toch is het ons volledig ontgaan. Wij hebben ons ten tijde van de onafhankelijkheid op geen enkel moment afgevraagd waar die Haagse goedgeefsheid ineens vandaan kwam. Wat waren wij toch naïef! Geen echte strijd geleverd, en desondanks helemaal vrij om onze eigen weg te gaan. Tenminste, dat dachten wij. De werkelijkheid was dat Joop den Uyl van de PvdA en zijn politieke partners D'66 en PPR hadden vastgelegd in hun politiek programma 'Keerpunt 72' dat Suriname onafhankelijk moest en zou worden uiterlijk in het laatste regeerjaar van deze coalitie, namelijk 1976. Henck Arron die de verkiezingen in 1973 won koos voor 25 november 1975. En hij heeft zijn woord gehouden, zoals hij dat aan Den Uyl had gegeven.

Uit alles blijkt dat Suriname en Nederland heel verschillende uitgangspunten en ook heel verschillende verwachtingen hadden van de toekomst. Zou de coup van Bouterse (1980) wel zijn gekomen als Arron wat gewilliger was geweest tegenover Den Haag? Zou Bouterse zo zijn bestreden als hij aan de leiband van Nederland had willen lopen? Zozeer bestreden zelfs dat Den Haag bereid was een Binnenlandse Oorlog (1986-1992) met tientallen miljoenen Nederlandse guldens te financieren, waarin vele doden zijn gevallen, groepen tegenover elkaar zijn komen te staan, productiefaciliteiten kapot zijn gegaan en een goed deel van ons volk tot vluchteling in eigen land werd gemaakt.

 

Geen redenen om in te leveren

Hoe moeten we de gretigheid van Nederland om Suriname sinds de overwinning van Chan Santokhi nu te komen "helpen" plaatsen tegen deze achtergrond? Santokhi was nog maar nauwelijks beëdigd als president of de Tweede Kamer in Den Haag stond te springen om de 'banden te herstellen'. "Met de komst van Santokhi gaat de deur weer open", werd er geroepen. Wij moeten goed in de gaten houden wie hier de deuren openzet, voor wie en om wat te komen doen? Want, wij hebben dan weliswaar geen fysieke strijd geleverd voor onze onafhankelijkheid, maar nu we het eenmaal hebben is er geen enkele reden om het weer in te leveren, bij wie dan ook. Omdat alleen een volk dat vrij is om eigen keuzes te maken, kan het eigen belang vooropstellen. Zouden we bestuurd worden door een ander, zoals dat vóór 25 november 1975 het geval was, dan weten we zeker dat de Surinaamse belangen nooit voorkeur zullen genieten.

Progressieve Arbeiders- en Landbouwersunie (Palu)

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina