Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: 45

21/11/2020 14:00 - Ganga

COLUMN: 45

 

Vijfenveertig jaar is niet neks. Voor een mens dan. Als land ben je dan net in de tienerfase beland. De laatste jaren is er steeds meer onderzoek geweest naar de ontwikkeling van de hersenen. En zo weten we dus dat de hersenen van tieners nog bij lange na niet zijn waar ze moeten zijn. Het deel van de hersenen verantwoordelijk voor vaardigheden zoals plannen, prioriteiten stellen en het beheersen van impulsen is dan nog niet ontwikkeld. Daarom is de kans zoveel groter dat tieners risicovol gedrag vertonen zonder rekening te houden met de mogelijke resultaten van hun beslissingen.

Plannen, prioriteiten stellen en het beheersen van impulsen, oftewel doordacht handelen. Zijn dat nu net niet die dingen waar we als land zo grandioos in blijven falen? En als ik zeg land, dan bedoel ik opeenvolgende regeringen, die gezicht en richting geven aan een land. Plannen, prioriteiten stellen en doordacht kiezen- dat zijn dingen waar we ook als burgers nog niet al te best in blijken te zijn. Niet als het gaat om het kiezen van de mensen die ons mogen leiden, maar veel van ons hebben er ook moeite mee in ons dagelijks leven.

Gelukkig groeien tieners over deze fase heen, en ik blijf geloven dat ook als land we op een dag volwassener zullen zijn. Volwassener in de keuzes die we maken, maar vooral in de manier waarop wij met onze eigen verantwoordelijkheid omgaan als burger. Het lijkt alsof er elke dag een aanslag wordt gepleegd op ons uithoudingsvermogen. Hoe lang kun je het volhouden om moed te blijven bewaren? Of geloof te blijven houden, als je regering na regering krijgt die in alternatieve realiteiten lijken te leven? Die zelfs eigen woordenboeken hebben, waarin bijvoorbeeld het woord bezuinigen plots betekent dat je je schuld niet betaalt.

Als je niet oppast gooi je de handschoen in de ring, kruip je in je schulp en denkt: het zal me een worst wezen, ik ga me alleen nog met mijn eigen ding bemoeien, huisje-tuintje-kindje. Maar juist door dat kindje, en dus de toekomst van ons land, en die kinderen kunnen we dat niet als burgers. We moeten doorgaan, doordouwen, door blijven aangeven als zaken niet goed gaan, maar vooral ook zelf de handen uit de mouwen steken en die hersenen laten werken. Zelf nadenken en niet voor je laten nadenken door leiders en de partij.

En dat soort burgers zijn er genoeg. Deze week zaten we bijvoorbeeld urenlang met een behoorlijk grote groep mensen ons te verdiepen in het belang van decentralisatie voor de ontwikkeling van Suriname, en voor een betere beleving van democratie. Gewoon zoveel mensen die hun vrije tijd besteedden aan het nadenken over dit land, zonder enig ander motief dan om te zoeken naar manieren om het beter te maken.

Een ander voorbeeld is een Facebook-groep van vrouwelijke ondernemers, opgestart door drie jonge vrouwen, die gewoon zonder enige aansporing, een platform maakten voor onderneemsters om ze een podium te geven, ervaringen uit te wisselen, elkaar te helpen, en afzet te vergroten. De verhalen van de onderneemsters zijn toonbeelden van doorzettingsvermogen, van creativiteit, en trots.

Te midden van alle tumult en wanhoop van dezer dagen nodig ik u daarom uit om u heen te kijken, indien u daar nog toe in staat bent, als het water u nog niet aan de lippen staat. Voor onze 45ste jaardag, zoek naar de schoonheid om je heen. Zoek de solidariteit, herken het. Zoek de onafhankelijken van geest, en laat je besmetten. Zoek de pioniers die paden banen weg van business as usual en laat je inspireren. Verklaar jezelf onafhankelijk van de partijpolitiek, van de kortzichtigheid van politieke leiders, huidige en gewezen, van fatalisme en cynisme. En besef: wij burgers zijn dit land, wij maken dit land, en wij bepalen dus ook de toekomst.

gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina