Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • 'Dansen is bevrijdend en rustgevend'

'Dansen is bevrijdend en rustgevend'

25/10/2020 14:07 - Tascha Aveloo

Dansen is net een soort verslaving voor Winston Isselt.

Dansen is net een soort verslaving voor Winston Isselt. Foto: FB Winston Isselt-Henery  

PARAMARIBO - Wie Winston Isselt (36) op Facebook bewondert, ziet een gespierd lijf dat zich uitleeft in de kunst van het dansen. Hij maakt sprongen, doet flips en allerlei andere, vaak technisch ingewikkelde bewegingen alsof het zijn dagelijks brood is. “Ja, ik ben al heel lang grijs, maar ik ben nog een jonge vent hoor”, lacht de kersverse vader.

Hij noemt vader worden "een heel bijzondere gebeurtenis". Terwijl hij dat zegt lichten zijn ogen helemaal op. Maar dansen is voor hem ook een zeer belangrijk aspect in zijn leven. "Ik moet elke dag of een paar keer in de week wat doen. Oefenen, flexy blijven. Het gevoel is echt bevrijdend ... zo in de tuin bezig te zijn. En het is ook rustgevend. Het is net een soort verslaving."

De eerste keer dat hij werd geconfronteerd met echt dansen, was in de film 'Turbo en Ozon' uit de jaren tachtig met Electric Boogie. "En daarna zag ik wijlen Turbo met zijn geweldige windmill. Het was echt een déjà vugevoel alsof ik het al had gedaan in mijn vorig leven, terwijl ik niet eens daarin geloof."

Totaal verliefd en geïnspireerd door de vloeiende en soms halsbrekende toeren, startte hij zijn tocht naar zijn danscarrière. Isselt koestert mooie herinneringen aan de talrijke dansbattles in de Anthony Nesty Sporthal. "Ik zat in een groep met een paar Javaanse jongens van Lelydorp. Ik heb ook voor Turbo Squad, Ultimate Dancers, The Myztikalz en andere groepen gedanst. Het was elke dag oefenen in CCS of andere plekken. Je gaat experimenteren nadat je eerst de basisbewegingen onder de knie hebt."

Nu heeft hij op Facebook zijn eigen platform 'Het groene Laboratorium', waar hij danst in zijn tuin. Op zijn Facebookpagina geeft hij een shoutout naar oudere boys met wie hij heel veel heeft meegemaakt. "We hebben zulke mooie tijden meegemaakt. Heel wat van ze werken nu, zijn getrouwd, hebben kids of zijn naar het buitenland en hebben daar hun dansschool of bedrijf. Maar ze hebben hier echt gestruggeld om daar te komen. We zeiden altijd 'we hoeven niet de beste dansers te worden van de wereld, maar waar het om gaat is dat je behoort tot een bepaalde groep waar we elkaar helpen. Dansen gaat voor ons om te connecten met anderen, reizen en andere mensen leren kennen."

Het was jarenlang oefenen voordat Isselt, zoals hij het zelf zegt, een simpele handstand kon doen. Hij was heel voorzichtig, omdat hij ook veel ongelukken heeft zien gebeuren door een verkeerde inschatting, zelfs door ervaren dansers. Daarnaast legde zijn mentor Cedrick Tilborg de nadruk op het uitvoeren van goede en vooral veilige technieken. "Want een vervelend ongeluk en je kan maanden niet meer dansen of zelfs nooit meer op een bepaald niveau. Bepaalde van de moves, bijvoorbeeld een backflip, is geen natuurlijke beweging. Als je het doet en verkeerd valt, breek je je nek, hoofd of arm. Daarvoor doe je het niet."

Van zijn mentor heeft hij tal van kneepjes geleerd over hoe te landen en hoe vooral te dansen vanuit het beheersen van de techniek. "Door de jaren heen heb ik gemerkt dat dansen een deel van mij is. Het vloeit gewoon. En ik heb mijn eigen stijl van accenten leggen. Als ik een move heb gedaan dan doe ik een paar seconden een soort freeze."

Hoewel hij voornamelijk breakdance doet, heeft hij zich vorig jaar gericht op het leren van salsa, bachata en kizomba bij dansschool Danszon. "Dat is partnerdans, je kan de expressie delen met iemand anders. Salsa is echt geven en nemen en elkaar goed aanvoelen."

Het lijkt erop alsof de 'dansvibe' voor breakdance en dergelijke een beetje dood is gebloed. Er worden bijna geen dansbattles voor groepen meer georganiseerd. "Ik heb geen onderzoek gedaan, maar vanuit mijn observatie kan ik stellen dat het een soort cultuur is in Suriname. Ik heb gemerkt dat we dingen voor een tijdje doen. Voor de dans hadden we de biking boys. Toen was het dansen, battles, toen 'broko' en daarna was het kickboksen. Nu gaan de jongens meer naar de gym en doen crossfit."

Een totaal verschil met wat Isselt in Brazilië meemaakte. Hij was er enkele jaren geleden om deel te nemen aan een internationaal danstoernooi. "Daar zijn het echt communities die de dans in leven houden. De sfeer van de jaren tachtig, negentig is daar gewoon nog te vinden. Mannen, vrouwen, kinderen, iedereen die gewoon danst. We hebben mensen van in de zestig nog zien dansen. Dat was awesome!"

Hij hoopt na de Covid19-periode weer één van de trekkers te zijn om breakdance aan te wakkeren in Suriname. Breakdance verandert volgens hem niet. "De kern blijft en jij maakt je eigen variaties erop. Je had 'do the dougie' en 'crump', maar die zie je niet meer. Maar breakdance blijft." In 2024 staat breakdance zelfs als officiële sport op het programma van de Olympische Spelen in Frankrijk.

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina