Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: Respect

30/05/2020 14:00 - Ganga

COLUMN: Respect

 

Eigenlijk wilde ik hier een open brief richten aan de voorzitter van de NDP en zijn collega NDP-toppers. Ik zou ze vragen om het fatsoen op te brengen en gewoon hun verlies ruiterlijk, publiekelijk toe te geven en de winnaar(s) te feliciteren. De cijfers liegen er immers niet om en ook al moet nog 1,5 procent van het aantal stembureaus worden gecheckt, de uitslag is duidelijk. Er kan niet een Abdoelliaanse berekening of beredenering worden losgelaten op die keiharde, ontnuchterende cijfers en die ene constatering: de NDP is niet langer de grootste partij van het land. Het is wat het is en Hoefdraad kan ook geen stemmen voor je gaan lenen in het buitenland of toveren uit een kluis. Dan past je bescheidenheid.

Ik had al mooie volzinnen bedacht met enkele van mijn favoriete woorden, zoals 'elegant', de Nederlandse versie van 'graceful', in de zin van 'a graceful retreat', oftewel, je gracieus, elegant terugtrekken, een stijlvolle aftocht, een sportieve houding. Bescheidenheid dus. In de wetenschap dat zo een 75 procent van de stemmers niet op jou heeft gestemd, jouw beleid heeft afgewezen, je niet lust, je liever ziet gaan dan komen, er genoeg van heeft, je vraagt om ruimte te maken, je biezen te pakken, weg te gaan, plaats te maken, bye bye, zwaaizwaai.

Maar mi kis' mi srefi al heel snel. Gratie (niet in de zin van kwijtschelden van straf aan bijvoorbeeld pleegzonen), elegantie, fatsoen, stijl, sportief: dat zijn geen woorden die ik gauw in verband zal brengen met de huidige regeringspartij. De botte bijl waarmee zij hun macht tentoon hebben gesteld is het tegengestelde van subtiel en elegant. En nu staat er meer op het spel, zoals zovelen al hebben benadrukt. Het gaat niet slechts om regeermacht en de macht fu rigeri, zoals zovelen regeermacht interpreteerden. Het gaat om persoonlijke vrijheid van onder andere de voorzitter. Ze zullen dus tot het bittere eind proberen om aan de macht te blijven.

Ja, maar ze hebben maar zestien zetels, zegt u, dus ze kunnen wel willen maar het gaat niet gebeuren. In 1996 had de NDP ook maar zestien zetels. Ze weekten vijf mensen los van de VHP (voor de jongere generatie, hier de namen van deze roemloze voetnoten in de geschiedenis: Marijke Djwalapersad*, Achmatallie Jainullah, Amernath Baboeram Panday, Asha Singh-Koendjbiharie en Lachmiperkas Tewarie), en huppakee, samen met wat andere zetelveroveraars waren ze binnen. En laten we niet vergeten dat bij aanvang van de stemming in DNA voor de presidentsverkiezingen (en dna-voorzittersverkiezing) in 2010 men ook dacht dat de NDP-kandidaat het onderspit zou delven, want er waren afspraken gemaakt. Waarmee ik wil zeggen: it ain't over until it is over. Maar ik wil ook eventuele huidige 'twijfelaars' eraan herinneren dat de meeste mensen die zich laten meeslepen (zie je dat ik niet zeg: omkopen? ), eindigen als roemloze voetnoot.

Ik ben heel benieuwd wat er nu binnen de NDP gebeurd. Of er nog fatsoenlijke mensen genoeg zijn die durven te zeggen: 'Baas, dit kunnen we niet maken. We moeten niet proberen een regering te vormen. We kunnen niet een land gijzelen om jou, om ons veilig te stellen. Laten we de wil van het volk respecteren. En laten we dat stijlvol doen - de winnaars feliciteren, niet lastig doen met de presidentsverkiezingen en ze alle medewerking geven om met gezwinde spoed aan het werk te gaan'. Daarmee zouden zij een beetje van het respect van de 75 procent terug kunnen verdienen.

gangadwt@gmail.com

*Een voetnoot bij de voetnoot: Mw. Djwalapersad heeft zich nog een plekje in de geschiedenis weten te verzekeren als eerste vrouwelijke DNA-voorzitter.

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina