Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • 'In Suriname hebben we godsdienstvrijheid'

'In Suriname hebben we godsdienstvrijheid'

17/05/2020 06:06 - Tascha Aveloo

Het iconische beeld in Paramaribo: de synagoge en moskee naast elkaar aan de Keizerstraat.

Het iconische beeld in Paramaribo: de synagoge en moskee naast elkaar aan de Keizerstraat. Foto: Irvin Ngariman  

PARAMARIBO - De Surinaamse Islamitische Vereniging (SIV) behoort tot de Ahmadiyyah-beweging, een moslimstroming die tolerantie en vreedzaamheid predikt. Het 'wapen' dat de religie propageert is de Koran. "Wij gaan ervan uit dat de wereld bestaat uit verschillende mensen met hun eigen overtuiging, wat gerespecteerd dient te worden. We erkennen iedereen en we gaan met eenieder om", legt voorzitter Robbert Bipat uit.

Aan de hand van qawwali-liederen vertelt hij over de islam. "Op zich kennen wij van de Ahmadiyyah geen liederen. Die komen meer voor bij de Indiërs en de Soefibeweging. De manier waarop wij ons geloof beleven, verschilt met de wijze van de moslims in India, Indonesië en de Arabische landen. De vijf fundamentele principes zijn universeel. Echter, door de culturele belevingen zijn bepaalde tradities ontstaan."

Bipat vertelt dat de splitsing na het overlijden van de profeet Mohammed is ontstaan, omdat er geen opvolger bekend was. Het is niet logisch dat een profeet wordt opgevolgd, maar de toenmalige gezaghebbers wilden een politieke leider. De ene groep vond dat het een familielid van de profeet moest zijn; de Shiya's of Sjiieten, nu vooral terug te vinden in Syrië, Iran en Irak. De andere groep vond dat het een democratisch gekozen Soenitische leider uit een Arabisch land moest worden.

Deze splitsing vond ruim veertienhonderd jaar geleden plaats, gevolgd door nog meer vertakkingen. "De Sjiieten zeggen dat de kinderen van de profeet het voor het zeggen hebben hier op aarde en worden de Ayatollah genoemd, wat letterlijk betekent: 'het woord van God'. Zijn wil is wet en dat is gevaarlijk want iedereen kan beweren dat hij een afstammeling is van de profeet. Deze verschillen zorgen voor de problemen tussen de moslimlanden onderling."

De spirituele soefi-aanhangers uiten zich door middel van veel zang en dans. Qawwali's worden voornamelijk gezongen door Indiërs in het Urdu, de taal die veelal in India en Pakistan wordt gebezigd, wat weer voor problemen zorgt. Het Urdu is namelijk geen islamitische taal. De Koran is in het Arabisch geopenbaard en de doorsnee Arabier verstaat geen Urdu.

"Vroeger werd je, als je geen Urdu-spreker was, niet als een échte Moslim beschouwd", legt Bipat uit. "Islamlezingen dienden in het Urdu gehouden te worden. Toen kwam ik en ik sprak gewoon Nederlands, omdat ik pertinent weigerde in een taal te praten die haast niemand verstond. De ouderen zijn al redelijk standvastig in hun geloof, dus moest ik de nieuwe generatie zien te bereiken, die geen Urdu verstaat."

Volgens Bipat is het van belang dat de materie begrepen wordt, dus gebruikt hij een taal die iedereen spreekt. Veel anderen hebben zijn voorbeeld overgenomen. "Veel jongeren verstaan zelfs geen Sarnami meer. Mijn kinderen oefenen nu een beetje met mijn tante en hun oma. Ik ben opgegroeid op Paranam en sprak geen woord Sarnami noch Nederlands, alleen Sranantongo en marrontalen, tot ik naar de eerste klas van de lagere school ging."

Een tante van me zei: 'Deze gaat het niet ver schoppen, want hij praat geen woord Nederlands'", lacht Bipat, die over een flinke dosis zelfspot beschikt. Hij is arts van beroep. "Toen ik in het ziekenhuis stage liep, moest ik een oudere Hindostaanse vrouw helpen, die me in het Sarnami aansprak. Ze beledigde me, maar ik moest van mijn collega's horen wat ze allemaal tegen me zei; zo erg was het."

Elk land heeft godsdienstvrijheid verankerd in de Grondwet, maar volgens Bipat wordt deze in Suriname echt nageleefd. "Voor je buren maakt het niet uit wie je bent. We vieren elkaars feesten. Iedereen gaat naar kerstdiners viert Phagwa en weet wanneer het Eid-ul-Adha of Eid-ul-Fitr is. Het is uniek in de wereld, dus moeten we dat koesteren. Wij beseffen niet over wat voor grote rijkdom we beschikken."

"Nergens anders heb ik het gezien. De mensen van ons hoofdkwartier in Pakistan noemen dit 'het voorbeeld van wat de wereld moet zijn'." De SIV-voorzitter het jammer dat Surinamers zelf niet beseffen hoe bijzonder ze zijn. "Je merkt zelfs dat mensen nu bijvoorbeeld halal eten verkopen of dat er op feestjes dusdanig wordt gekookt dat eenieder kan mee-eten. Het respect voor elkaars geloofsovertuiging is er."

Hij roemt bijvoorbeeld de bekende zanger Kries Ramkhelawan die vaker in de SIV-moskee Qawwali-concerten verzorgt. "Hij is echt de beste Qawwalizanger in Suriname. Hij is Hindoe, maar als hij voor ons zingt, doet hij dat met zoveel overgave alsof hij in trance is. Geweldig toch! In de Koran staat dat we als mens weten wat goed of kwaad is en voor jou jouw godsdienst en voor mij mijn godsdienst, kortom: we respecteren elkaar."

"Het absolute unicum is de moskee en Joodse synagoge naast elkaar. We gaan bij elkaar op bezoek. Toen het Holocaustmonument werd onthuld, was ik uitgenodigd en heb zelfs enkele van de gegrafeerde namen mogen opnoemen. Het was een vrijdag, dus hadden we vrijdaggebed; ik nodigde de ambassadeur van Israël uit om mee te doen, die ook nog gehoor gaf. Mooi toch!"

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina