Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: Rust

03/04/2020 14:00 - PS

Philomena Bijlhout

Philomena Bijlhout  

Wat een weldadige rust is het nu ’s avonds. Tangi fu a avondklok. Geen halve idioten meer die racen door de nacht omdat ze zo nodig hun mannelijkheid moeten bewijzen. Het aantal aanrijdingen, al dan niet met (dodelijke) slachtoffers, is zeker gedaald. Loeiende sirenes van het A-team of de ambulance hoor ik nauwelijks. Er lopen geen hordes (inloop)toeristen meer door de wijk. Zijn ze alsnog vertrokken of is men binnen uit angst om besmet te raken? De lockdown geeft vrij spel voor het bezoeken van je ‘buitenechtelijke’, als je een doorrijpas kunt bemachtigen. Men hoeft geen heterdaadje te vrezen.

Ben jij dat Rona, who is doing this? Op de hele wereld zorg je voor dood en verderf. De angst voor jou heeft velen in de greep. Je verrast ook mij met emoties over kwetsbaarheid, zorg en irritaties. Als het donker is en ik rijd langs het Zorghotel in Paramaribo Noord, overvalt mij sinds twee weken een weemoedig gevoel. Hier wordt een deel van de corona-quarantaineobservaties uitgevoerd.

Het gebouw, ooit bedoeld als luxe zorgverblijf voor ouderen uit Nederland, staat eenzaam tegen de weidse achtergrond van een grote donkere hemel. De kamers van de zijvleugels zijn bijna allemaal verlicht. Niet fleurig maar eenvoudig en simpel. Je ziet geen teken van leven achter de vele ramen. Het lijkt er doodstil. Hoe voelt men zich daarbinnen, met Rona op de achtergrond als onverwachte gast?

Het contrast met het luxe Courtyard by Marriott, iets verderop, is groot. Dit hotel biedt onderdak aan expats en zakenlui. Faciliteert diners en party's maar is nu praktisch leeg. Waar kortgeleden luxe pick-ups en auto's de parkeervakken domineerden, staan nu voornamelijk auto's van het verhuurbedrijf. Het grootste contrast met het Zorghotel zijn de zijgevels: hier zijn de ramen niet verlicht.

En als ik overdag langs Torarica, Tangelo en Royal Torarica rijd, zijn er dranghekken geplaatst om de inritten te blokkeren. De omgekeerde stoelen op het terras van Tangelo, de rustige Waterkant, zijn stille getuigen van Rona's wil en wet. Hoe lang gaat dit duren? Krijgen mensen hun salaris nog, vraag ik mij af. Zijn er bij het ministerie van Arbeid al ontslagaanvragen ingediend? We weten allemaal dat in tijden van crisis, werkgevers dit gebruiken om personeel af te vloeien. De laatsten gaan er als eerste uit en contracten worden niet verlengd. De rijken houden meer over en de armen worden armer.

De armoede loert en eenoudergezinnen hebben het nu moeilijker. Iemand zei het zo: "Elke alleenstaande ouder in Suriname die de verantwoordelijkheid heeft voor een gezin met schoolgaande en studerende kinderen, is econoom en financieel manager. Ik zal het hoe dan ook thuis moeten rooien." Tel daar de devaluatie van de Surinaamse dollar bij op (zo meteen weer), de exorbitant hoge prijzen voor goederen in de winkels, dan is het helder hoe deprimerend de toekomstperspectieven zijn. Ook al is Rona straks vertrokken.

En nu wil de regering een noodwet om eventueel de noodtoestand af te kunnen kondigen. Vanwege corona. Waarom? Het merendeel van de burgers houdt zich aan de avondklok. De mensen in quarantaine beter monitoren is inderdaad een uitdaging, maar daar heb je geen noodwet voor nodig. De onrust waar de regering bang voor is, heeft te maken met ingrijpende, impopulaire maatregelen die men al heeft genomen en nog voornemens is te nemen. Denk daarbij aan de recente valutawet en het willen beperken van importen.

Een noodwet stelt een regering in staat om snel te handelen en banken kredietregels op te leggen. Zelf keuzes te maken waar geld aan moet worden besteed. Dit volk vraagt nu om transparantie, eerlijkheid in te voeren beleid, rust en vertrouwen. Met maar ook zonder Rona.

bijlhoutdwt@hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina