Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: ‘Sick society’

COLUMN: ‘Sick society’

29/01/2020 14:00 - Serieus!?

COLUMN: ‘Sick society’

Ivan Cairo  

Een zieke of verziekte samenleving. Zo typeerde sportverslaggever en -presentator Desney Romeo de publicatie van een zeer onsmakelijke foto van een halfnaakte man door de Facebookpagina’s Surinaamse-Celebrity.Com, Actionnieuws Suriname en nieuwssite Waterkant.net, die vervolgens door talrijke gevoelloze mensen werd gedeeld. Ik ben het volkomen eens met Desney.

We zijn als Surinamers een verziekte, gevoelloze, gewetenloze, respectloze en harteloze samenleving aan het worden of al geworden en dat komt elke dag steeds meer tot uiting op Facebook. Die mooie uitvinding, Facebook, die mensen met elkaar in verbinding brengt, is een kunu geworden voor Suriname. Burgers gebruiken het om elkaar te bekladden en te beschimpen, de politiek voor het verspreiden van fake news.

Wat ik niet begrijp, is dat mensen gewoon als kippen zonder kop die onsmakelijke foto op hun eigen wall begonnen te sharen. Zelfs personen die het zogenaamd erg vonden, tagden vrienden om mee te genieten. Waarvoor, waarom? Om de likes? Geen van hen stond er even bij stil dat daar een mens in hulpeloze toestand lag. Een mens die je broer, neef, oom of mati had kunnen zijn. Zijn we zo belust op sensatie? Zijn we zo diep gezonken?

Aan de andere kant ben ik blij dat enorm veel mensen oprecht verontwaardigd en afkeurend hebben gereageerd in hun comments op de sites die de foto hebben geplaatst. Helaas schijnt men daar zo gevoelloos te zijn dat ze (nog) niet zijn verwijderd. Althans bij het ter perse gaan van deze publicatie stond de foto er nog.

Geen wonder dat politici als Patrick Kensenhuis bij dit soort incidenten die steeds meer de norm dreigen te worden kunnen roepen om sociale media aan banden te leggen, waar ik absoluut geen voorstander van ben. Het medium of forum is niet het kwaad, maar onze inborst. Wat voor toegevoegde waarde heeft de publicatie van de foto voor het nieuwsbericht dat daarbij hoorde?

Met woorden had men ook kunnen beschrijven wat zich heeft voorgedaan of wat de situatie was die men met de samenleving wilde delen. Deze ongewenste ontwikkelingen krijg je wanneer moraal en ethiek ontbreken, maar ook de basisprincipes in de journalistiek dat publicatie van mensonterende zaken waaronder ook foto's en video's onacceptabel is en eigenlijk een doodzonde.

De mensen achter de zogenaamde nieuwspagina's op Facebook en nieuwssites die de verspreiding in gang hebben gezet moeten zich diep schamen. We kunnen internationaal misschien wel hoog zijn aangeschreven wat betreft persvrijheid en vrijheid van meningsuiting, maar dat is geen vrijbrief om maar te doen wat ons als media of mediawerkers belieft.

Het legt juist een grote verantwoordelijkheid bij de media om ervoor te zorgen dat dat in stand blijft, mede door verantwoorde publicaties en gedrag van de media en mediawerkers zelf. Zaken die maken dat de overheid zou kunnen ingrijpen moeten achterwege worden gelaten.

Zo had je recentelijk ook presentator Satis Baldewsingh, voor wie de gezamenlijke media in de bres sprongen toen hij met Zeven-Even bij RP door minister De Miranda uit de lucht werd gehaald, die zich onlangs zwaar vergaloppeerde. De man verscheen op sociale media met een jachtgeweer in de hand en uitte denigrerende opmerkingen aan het adres van de president van de republiek Suriname.

Kijk, grapjes zijn grapjes, maar persvrijheid en het recht op vrije meningsuiting hebben ook grenzen. En daar dienen de mediahuizen, journalisten en andere mediawerkers wel degelijk rekening mee te houden. Ook in vrije of privé-tijd, en al helemaal wanneer je uitingen in het publiek domein doet. Desalniettemin ben ik van oordeel dat de draconische muilkorfwetten die stammen uit de koloniale periode niet thuishoren in onze strafwetgeving.

Wetten die bepalen dat iemand in het gevang kan belanden omdat die een ander heeft beledigd, horen thuis in het civiele recht. Ook belediging van een staatshoofd hoort daar thuis. Veel landen hebben dat de afgelopen decennia ook ingezien en de wetgeving wat betreft belediging, smaad en laster overgeheveld naar het civiele recht.

In Suriname is de politiek, hoewel internationale organisaties dit onder de aandacht hebben gebracht van autoriteiten waaronder De Nationale Assemblee, daar om haar moverende redenen (nog) niet voor te vinden. Let wel, ik heb het niet over de wetgeving met betrekking tot bedreiging. Die mag gerust in het strafrecht blijven. I rest my case.

ivancairo@yahoo.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina