Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Kobe Bryant

COLUMN: Kobe Bryant

27/01/2020 14:00 - Von Zeggen

COLUMN: Kobe Bryant

Giwani Zeggen  

Dat sport de belangrijkste bijzaak van het leven is, bleek zondagmiddag weer eens. Een collega kwam de studio binnengerend en vroeg of ik het al had gehoord. “Wat precies?” was mijn eerste reactie. Hij zei Kobe, maar ik verstond Coby. Het zij me vergeven. “Wat is er met Coby gebeurd?” vroeg ik. Er dreigde een complete spraakverwaaring. “Nee, Kobe, check jouw telefoon.” Daar stond het. Nog niet bevestigd, maar dat zou ook niet lang meer op zich laten wachten. Thuis, begon het een beetje tot mij door te dringen. Kobe Bryant is er niet meer.

Je gedachten gaan direct uit naar zijn vrouw en vier kinderen. Dat moet verschrikkelijk zijn. Dat je man en vader, in de bloei van zijn leven, er opeens niet meer is. Denkend aan mijn eigen dochter hield ik het niet droog. Daarna kwam het nieuws dat ook één van zijn dochters in de helikopter zat. Is het een troost dat hij niet alleen was? Of juist troost dat zij niet alleen was? Het zijn van die moeilijke vragen waarop geen antwoord goed genoeg lijkt te zijn.

De paar columns die ik in de loop van dit weekeinde in mijn hoofd had, was ik patsboem kwijt. Zo diep had het nieuws van Kobe Bryant er bij mij ingehakt. Terwijl ik hem nooit heb zien spelen of heb ontmoet. En toch was hij een belangrijk deel van mijn leven. We groeiden 'samen' op vanaf onze tienerjaren. Ik in Suriname, Nederland en weer Suriname. Hij op mijn televisie, waar ik ook was. En als Laker-fan was Kobe als een soort vriend of broer die je nooit hebt ontmoet.

De komende dagen zal het nieuws over zijn dood bezinken. Dan zal ook het terugkijken beginnen op al die mooie momenten in zijn carrière. De waardering en respect dat hij kreeg. Niet alleen van collega's en trainers in de NBA, maar ook van de fans. Zelfs die van de Boston Celtics. Het zette me ongewild aan het denken. Hoe doen wij het met onze topsporters? Voelen zij zich geliefd, gerespecteerd en ondersteund? Voor wat ze voor Suriname hebben gedaan en of nog zullen doen. Ik heb over het Letitia Vriesde en Anthony Nesty als boegbeelden uit het recente verleden. En jongens als Jaïr Tjon En Fa en Renzo Tjon A Joe.

En terwijl ik zo aan het schrijven was, kwamen opeens al die onderwerpen terug, die mij de voorbije week bezighielden. De zitting van woensdag en dat ik het jammer vond dat er geen live-beelden uit de zaal zijn gekomen. Gewoon, zodat alle Surinamers konden zien dat wet en recht voor iedereen gelden. En het coronavirus. We weten niet wat het precies is. Ik vraag me af of we voorbereid zijn op een eventuele besmetting in Suriname, terwijl we al met een dengue-alarm zitten.

De belangrijkste hoofdzaak is de Centrale Bank van Suriname. Ondanks alle verklaringen ben ik niet gerustgesteld. En dan vooral wat betreft de vreemde valutakasreserve van de commerciële banken. Hoe staat het daarmee? Om welk bedrag gaat het exact dat is ondergebracht bij de Moederbank? En hoe staat het met de commissie die zou komen en regels zou vaststellen over hoe wordt besloten wat er wordt gedaan met het geld van de banken? Misschien kan de Raad van Toezicht van de Centrale Bank, de president of de minister van Financiën mij geruststellen en bovenstaande vragen beantwoorden!

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina