Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Juichen? Welnee

COLUMN: Juichen? Welnee

11/01/2020 14:00 - Ganga

Sharda Ganga

Sharda Ganga  

Je bent geen ‘echte Surinamer’ als je niet hebt gejuicht omdat er olie is gevonden, was de teneur dezer dagen. Dit dus ondanks je blauw paspoort, je toewijding aan je werk, kortom, ondanks al die manieren waarop je je oprechte verbondenheid aan dit land en haar bewoners toont, elke dag weer. Nu dan, ik heb niet gejuicht.

Niet alleen omdat ik de huidige regering niet bepaald een goede rentmeester vindt van onze collectieve rijkdommen- integendeel- ik vind dat ze de aller slechtste zijn op dat gebied. Maar ik zou niet gejuicht hebben, ongeacht wie er aan de macht was. Ik denk niet dat andere machthebbers veel nuchterder zouden zijn en veel beter berekend op hetgeen in het verschiet is. Het enige verschil ligt wat mij betreft in de mate van grofheid van zelfverrijking en wanbeleid.

We moeten gezamenlijk voortgaan, zei de president, maar dat heeft hij wel vaker geroepen, en we hebben er nog niets van gemerkt. Ik denk niet dat die olie plotseling zijn democratische en participatieve schroefjes, zo die er al zijn, zal smeren. In die roemruchte tijd, toen na de verkiezingen van 2015 de NDP met de billen bloot moest en moest bekennen dat de verhalen die ze de kiezers op de mouw hadden gespeld over de rooskleurige toestand van onze financiën, grove leugens waren.

De leugens waren alleen bedoeld om de verkiezingen te winnen, werd door een topzware collectie van presidentiële adviseurs aan mij en anderen een fraai verhaal verteld over de noodzaak voor strenge maatregelen, het aangaan van leningen, en alle hens aan dek voor de diversificatie van de economie, zodat we niet meer zo kwetsbaar zouden zijn voor de goud- en olieprijs.

Dat is echt heel mooi gezegd, was mijn reactie, maar u weet net zo goed als ik, dat als ik straks naar huis ga, en in mijn achtertuin een enorme hoeveelheid diamanten vind in de grond die duidt op de aanwezigheid van god weet hoeveel tonnen en tonnen aan diamanten, dat die diversificatie met gezwinde spoed bij het oud vuil wordt gezet.

Eén van de topzwaren lachte schaapachtig en gaf toe dat die kans uiteraard heel erg groot was. Ik was erbij, ik heb het gevraagd, ik heb het antwoord gehad. Ik heb geen enkele reden om te geloven dat de heren hun les hebben geleerd. De kans is ontzettend groot dat wij onze toekomst voor 90 procent laten afhangen van een industrie die misschien haar langste tijd heeft gekend. De wereld kan zich simpelweg niet veroorloven om door te gaan met fossiele brandstoffen.

Tegen de tijd dat wij beseffen dat het een eindig verhaal is- is onze hele economie, onze 'workforce' en ons onderwijs afgestemd op die ene tak. Geen vreugdedans voor mij dus, maar er zijn wel twee redenen waarom ik toch ietwat minder pessimistisch ben dan ik een paar jaar geleden zou zijn. In elk geval hebben we een Spaar-en Stabilisatiefonds, en godzijdank is Suriname intussen toegetreden tot de Extractive Industries Transparency Initiative (zoek het op).

Maar dan denk ik, pessimist als ik intussen ben geworden, meteen: oh verdorie, we hebben ook nog geen Milieuwet, en die wet voor beschermd Kustgebied is die er al? En wat hebben we nog meer nog niet? Het duurt 5 tot 6 jaar voor er werkelijk olie zal vloeien. Er is verschrikkelijk veel werk aan de winkel voor ons allemaal om dit in goede banen te leiden. Juichen om een olievondst? Welnee. Geen seconde. Slechts een nog groter besef van de zware verantwoordelijkheid die wij hebben ten opzichte van de generaties na ons.

gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina