Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: A libi

28/12/2019 14:00 - Ganga

Sharda Ganga

Sharda Ganga  

Het is alweer het einde van alweer een veelbewogen jaar. Maar we zijn er nog. Het is tijd om terug te kijken, en om vooruit te kijken. Eén van de kenmerkendste uitspraken van het jaar is het gezegde waar je deze laatste weken mee om de oren wordt geslagen: A libi mus' libi.

Ik beken eerlijk dat ik niet precies weet waar die zin vandaan is gekomen en zo pats-boem in het collectief bewustzijn een plekje veroverde deze laatste weken. Maar als er één sentiment is dat dit NDP-tijdperk duidt, dan is dat het wel. A libi mus' libi, met andere woorden: leven voor de dag en niet denken aan de toekomst. Maar ook: een levensstijl aanhouden ook al kun je je het niet permitteren.

Het duidt op een onvermogen om je aan te passen aan veranderende omstandigheden. Een gebrek aan creativiteit om problemen op te lossen, wat zeg ik: het is in feite een gebrek aan wil om problemen te erkennen en op zoek te gaan naar hun oorzaken. Het is een zin die de geest van luiheid ademt. Niet willen veranderen, want dat kost moeite. Dus doen we zaken zoals we het altijd al hebben gedaan. En zoals we het doen is vooral ook gericht op het in stand houden van mythes.

Schone schijn. Dat is het leven dat in stand moet worden gehouden. Vooral doen alsof er niets aan de hand is, en maar geld blijven uitgeven. We zien morgen wel wat we dan doen - komt tijd, komt raad. En zoals we dit jaar nog vaker hebben gezien dan voorgaande jaren, betekende dat in feite: komt tijd, komt een nieuwe lening.

Wat deze laatste dagen nog schrijnender dan andere dagen duidelijk was, is de kloof tussen de mensen die zich die libi kunnen permitteren in een optocht van pommen, pasteien, rollades en hammen, nieuwe jurken, nieuwe haren (ook al is het op de pof) en de mensen wiens libi afhangt van pakketten.

De politieke pakkettendienst draaide op volle toeren. "We willen dat ze ook een mooie kerst hebben", wordt dan gezegd. En dankbaar staan arme mensen in de rij om hun litertje olie en hun blikje sardien en hun kerstbrood in ontvangst te nemen uit handen van mensen die medeverantwoordelijk zijn voor de ellende waarin de ontvangers verkeren. Ik gun het de ontvangers van harte.

In het nieuwe jaar hoop ik dat we mensen aan de macht krijgen die het als hun belangrijkste opdracht zien om liefdadigheid en pakketten zoveel mogelijk overbodig te maken. Gewoon, omdat we dan in een land wonen waar vanzelfsprekend voor kwetsbare mensen wordt gezorgd. Niet als gunst van een politiek baasje of bazinnetje, maar als recht. Met de verkiezingen in aantocht is er nog meer wat ik ons als land toewens. De kunst om te graven onder de oppervlakte. Dat we verder kijken dan de schone schijn.

Dat we die vragen durven stellen die gesteld moeten worden. Dus, ik geef gewoon een toevallig voorbeeld, niet gewoon gillen: het is een politiek proces, maar de enige vraag stellen die ertoe doet: voorzitter heeft u het echt gedaan wat hier staat in het vonnis. En door blijven vragen - pagina voor pagina, 116 pagina's lang. Vasthoudendheid, en het vermogen om je niet met een kluitje in het riet te laten sturen. Ook dat wens ik u toe.

gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina