Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Verliefd

COLUMN: Verliefd

07/12/2019 14:00 - Ganga

Sharda Ganga

Sharda Ganga  

De dagen na Het Vonnis brak er een ware rage uit - iedereen deelde zoveel mogelijk de verhalen, hun verhalen, over die nacht van 7 op 8 december 1982, en de dag van de 8ste. Er waren hele grondige reconstructies, zoals van Ivan Cairo in deze krant. Er waren persoonlijke ervaringen. Er waren foto’s die niets aan de verbeelding overlieten. Ik heb enkele van de vele verhalen gedeeld. Misschien lezen mensen die de geschiedenis niet zelf hebben meegemaakt, en die het blijven ontkennen, de verhalen nu wel, dacht ik. Maar ik besefte tegelijkertijd dat het zinloos was.

De mensen die in bussen of op eigen gelegenheid naar Zanderij reden om hun held af te halen, de mensen die zijn portret deelden op sociale media met teksten als 'niemand moet aan hem komen', 'hij heeft neks gedaan' of 'ze willen hem kapot maken, maar ik hou van hem' en meer van dat soort onfraaie proza, dat zijn geen mensen die deze verhalen zullen lezen.

Ook al zou je ze in een kamer opsluiten en op alle muren de foto's laten zien, films vertonen van gehavende gevangenen die gedwongen verklaringen afleggen voor de tv-camera, de geschiedenis laten langsgaan, de krantenberichten, de feiten, dan nog zullen ze het niet willen geloven. Ze zullen naar het witte plafond kijken en zeggen: kijk, daar is mijn waarheid. Ze kiezen ervoor om in zalige onwetendheid voort te leven. Ze zullen alles mijden dat hun beeld van hun leider zou kunnen aantasten.

Irvin Kanhai leek zich wel zorgen te maken over de standvastigheid van de achterban. Zijn grootste probleem leek te zijn dat de rechter 'zo dramatisch' was bij het voorlezen van de gebeurtenissen. Hij viel dus niet over de feiten, maar over de toon die hij meende te horen. Maar er was geen sprake van dramatiseren - het waren gewoon de feiten die werden voorgelezen in al hun gruwelijkheid. Was hij soms bang dat de achterban nu plots wel zou beseffen wat hun idool op zijn kerfstok had? Hoe ijzingwekkend, hoe onmenselijk? Hij hoefde zich geen zorgen te maken.

Ik besefte - het is eigenlijk net als die fase van oogverblindende verliefdheid waarin je niet meer kan denken. Je hele wezen is vervuld van het object van je verlangen. Je vrienden, je familie, kunnen je zeggen dat hij of zij niet deugt, maar jij wilt niets horen. De bewijzen die zij aandragen, zul je niet eens bekijken of beluisteren. Je hersenen zijn uitgeschakeld. Je bent in een roes van verlangen.

En als er toch onverhoeds het één en ander aan onplezierige verhalen doordringt in die roze wolk, is het afweermechanisme al snel op scherp. Ja, die ex, die heeft het zelf gezocht. Of: ja, je weet dat hij of zij niet deugt, maar dat komt omdat niemand hem/haar heeft liefgehad zoals jij zal liefhebben. Voor jou zal die geliefde veranderen. Door jou zal die geliefde veranderen.

Dit laatste argument gaat niet op in het geval van Bouterse. Zijn aanhang wil juist niet dat hij verandert. Hij moet vooral blijven zoals hij is. De kwinkslagen over en beledigingen aan het adres van tegenstanders, daar teert men op. Kijk hem eens slim zijn! Ba Anansi srefi! En een advocaat die keihard liegt? Kis' den moi! Hulde! Het is de wereld op zijn kop - net een echte verliefdheid. En op de golven van die verliefdheid, aangewakkerd door het vonnis, zie ik de partij van de veroordeelde rustig een derde verkiezingsoverwinning behalen.

gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina