Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Fastfoodprincipes

COLUMN: Fastfoodprincipes

28/10/2019 14:00 - Von Zeggen

COLUMN: Fastfoodprincipes

Giwani Zeggen  

Eén ding moet je de mensen van Strei! meegeven. Ze staan, ongeacht wat er gebeurt, voor hun principes en standpunten. Je kunt het met die principes en standpunten oneens zijn, daar gaat het nu niet over. Ze staan voor wat ze zeggen.

Tenminste een eigenschap die veel politici en politieke partijen, en Surinamers in het algemeen, niet hebben. Staan voor datgene waar je overtuigd van bent. Dat heb ik tien keer liever, dan politici die vandaag A zeggen en morgen B doen. Rechtlijnigheid. Strei! is tegen de regering, dan zijn ze tegen. Het is niet opeens dat ze morgen voor zijn of geen mening hebben.

Het is toch op z'n minst raar (het woord hypocriet wil ik niet gebruiken) dat politieke partijen wel een pensioen in orde maken voor assembleeleden uit jaren van de militaire dictatuur, maar de ministers uit diezelfde periode willen veroordelen tot de bedelstaf. Raarder vind ik het, dat een minister uit die periode, Radjkoemar Randjietsingh, zegt tegen die regeling te zijn, maar het geld wel zal accepteren. Huh? Wees dan ook zo groot om het te weigeren. Of stoppen de principes waar het geld begint?

Waar ik ook elk jaar verbaasd naar kijk, is de haat tegen de LGBT-gemeenschap in Suriname, en dan in het bijzonder tegen de homoseksuelen. Het enige waarmee men de mensen uit de community schijnt te associëren is anale seks. Alsof seks het enige is dat mensen die van elkaar houden delen. Geen wonder dat overspel bij de heteroseksuelen hoogtij schijnt te vieren; het draait alleen maar om seks kennelijk.

Het gaat tijdens de Pride Month helemaal niet om hoe mensen wel of geen seks hebben met elkaar. Waar het om draait, is de gelijke behandeling van elk mens, zoals de Grondwet voorschrijft en tegen de discriminatie die de doelgroep dagelijks ervaart. Wat dat betreft ben ik blij dat Carl Breeveld van DOE wel vóór de pensioenwet voor gewezen ministers stemde. Ook daar betrof het een ongelijkheid, die je als zichzelf respecterende gemeenschap ongedaan moest maken.

Hopelijk zal hetzelfde principe, tegen ongelijkheid, voor het DOE-assembleelid en alle andere assembleeleden gelden die het nog niet begrijpen. Waarom is ongelijkheid tegen ex-ministers niet goed, maar tegen personen uit de LGBT-community wel? Waarom mogen zij volgens de wet wel ongelijk behandeld worden, bijvoorbeeld als ze hun partner een pensioen willen nalaten waar ze zelf voor hebben gewerkt? Principes, zeker als het gaat over gelijkheid en non-discriminatie, kennen geen mitsen en maren.

Het meest ben ik echter verbaasd, wanneer mensen de Bijbel erbij halen om hun haat tegen mensen die niks anders doen dan liefde delen met anderen, goed te praten. Alsof de Bijbel een menu is in een fastfoodrestaurant waar je kunt kiezen wat je lekker vindt en dus koopt en wat niet jouw smaak is, laat voor wat het is.

Wat zegt het Christendom ook alweer over het begeren van andermans vrouw? Er zijn legio nieuwsberichten over buitenechtelijke relaties en de gevolgen. Wat zegt het Woord ook alweer over moord en hebzucht? Horen die niet tot de zeven doodzonden? Ik zou het niet weten, ik vraag het slechts. En hoort hoogmoed daar niet bij? Denken dat je beter bent dan anderen en op ze neerzien. Is dat niet wat de kerkelijke gemeenschap doet dan?

In dit kader verdient ook de LGBT-gemeenschap een pluimpje. Omdat ze vastberaden de strijd aangaat voor datgene waar ze gewoon recht op heeft: een gelijke behandeling in Suriname. Het is ook goed om te zien dat het bedrijfsleven steeds meer laat zien, te begrijpen wat de essentie van de strijd is van de LGBT-community. En wij die geen onderdeel zijn van de doelgroep hebben de taak om, zij aan zij, schouder aan schouder, met onze broeders en zusters te vechten voor hun rechten. En dat begint door je elke keer uit te spreken tegen de discriminatie van onze medemens.

Jammer voor Strei! dat niet 90 procent van Suriname behoort tot de LGBT-gemeenschap. Anders waren de protesten tegen de regering een groot succes geworden en hadden we vorig jaar of twee jaar geleden nieuwe verkiezingen gehad. De realiteit is echter een andere. De LGBT-community geeft het voorbeeld: lopend door de straten, vechtend voor hun rechten, en met succes: stapje voor stapje! En wij, met onze fastfoodprincipes? We blijven lekker klagen, maar doen vooral niets!

giwani@hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina