Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COMMENTAAR: Hongerlonen

COMMENTAAR: Hongerlonen

13/09/2019 12:00

COMMENTAAR: Hongerlonen

 

HET IS ONBEGRIJPELIJK dat er nog steeds bedrijven zijn die hun werknemers afschepen met een fooi door ze minder dan het toch al schamele wettelijk vastgestelde minimumloon betalen. Al sinds de invoering van dat loon op 1 januari 2015 trekken vooral kleine ondernemers, zoals supermarkteigenaren en bakkerijen, zich er niets van aan en sturen hun arbeiders iedere maand met een hongerloon naar huis. Vakantiegeld en een deel van de premie voor de ziektekostenverzekering betalen ze niet, om maar te zwijgen over pensioenpremie.

Maar ook grotere bedrijven van naam maken zich hier schuldig aan, zoals de HJ de Vries Group of Companies. De personeelsleden roeren zich daar al maanden omdat ze een forse loonsverhoging willen. Dertig procent was de inzet maar na interventie van de Bemiddelingsraad voor Geheel Suriname moeten ze het doen met een verhoging van slechts drie procent. Het is echter schokkend om te horen dat momenteel van de 230 leden van de bond 130 mensen een salaris onder het wettelijk minimumloon ontvangen. Veel van hen krijgen slechts SRD 1.050 per maand, terwijl dat al maanden minimaal SRD 1.428 zou moeten zijn. Van SRD 1.050 kan toch geen mens rondkomen?

Nog onbegrijpelijker is dat de ondernemers die zich aan dit soort misstanden schuldig maken, daar ongestraft mee wegkomen. Want van enige controle vanuit het ministerie van Arbeid is nauwelijks sprake. Het is het eeuwenoude probleem in Suriname wanneer regels worden opgelegd: de verantwoordelijke instanties zijn niet in staat om ervoor te zorgen dat die regels inderdaad worden nageleefd. Of dat een kwestie is van onkunde, onwil, onvoldoende menskracht of dat andere factoren spelen, is niet duidelijk. Feit is dat in het geval van het minimumloon en andere verplichtingen werknemers zijn blij gemaakt met een dooie grietjebie en werkgevers kunnen doen wat ze willen.

Dat personeel bij bedrijven niet massaal de straat op gaat en voor zijn rechten opkomt, heeft vooral te maken met angst. Angst om de baan, hoe slecht betaald dan ook, kwijt te raken. Want beter voor een hongerloontje arbeid verrichten dan helemaal geen inkomen hebben. En als je dan ontslagen wordt, is een gang naar Arbeid om dat ontslag aan te vechten nagenoeg zinloos. Ook op dat gebied heeft het ministerie nou niet bepaald de reputatie iets voor geslachtofferde werknemers te kunnen of willen doen. Vaak lijkt het meer op het laatste. Veel gedupeerden spreken dan ook uit dat werkgevers de hand boven het hoofd gehouden wordt.

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina