Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: Kaká

13/09/2019 14:00 - PS

Philomena Bijlhout

Philomena Bijlhout  

Mijn oma was al honderd jaar, niet meer vitaal en zat keurig verzorgd in de rolstoel voor de televisie, thuis in Nederland. Een gezellig praatje houden was er niet meer bij. Stilletjes knikken met een blik die zoveel dankbaarheid, acceptatie en overgave uitstraalde, was het enige dat ze nog weleens deed. Alles was goed, niets moest en het leek een volledige contemplatie met het leven. En hoewel het deurtje van haar innerlijk reeds was dichtgetrokken zei ze verrassend en zachtjes op haar honderdste verjaardag, toen ik haar dit voorhield: “Wat is dat snel gegaan”. Ik schrok enorm van haar inzicht en tijdsbesef. Ik meende dat zij niets meer in de gaten had.

Weken later keken wij naar een sportuitzending op de televisie. Van voetballen had ze altijd al enorm gehouden. Aan mij niet besteed, want ik snap er echt helemaal niks van. Toen kwam de tweede verrassing. Alsof haar intern deurtje weer spontaan opensprong verbrak ze de stilte en zei: 'Kaká'. Het was inderdaad de internationale voetballer Kaká die over het scherm rende. Ik vond het zo jammer dat ik haar nooit had gevraagd waar haar affiniteit met voetballen vandaan kwam. Wij woonden in Rotterdam, maar ze was Ajax-fan en had altijd leuke gesprekken met mijn neef Stuart Oosthuizen die voor Robinhood uitkwam toen hij in Suriname woonde. Verhalen uit de oude doos.

Toen ik dus de afgelopen week op het achterterras zat van een bekend hotel in Paramaribo met twee voetballiefhebbers, Harry en John, vond ik het jammer dat ik mijn oma niet veel meer had gevraagd over haar favoriete sport in het Suriname van weleer. De mannen hadden het over de Surinaamse Voetbalbond (SVB) die volgend jaar oktober honderd jaar bestaat. De SVB wil gedurende het komende jaar zoveel mogelijk foto's verzamelen van vroeger om een eigen fotoarchief op te bouwen. De bedoeling is om de voetbalhistorie van het land vast te leggen want men heeft geen eigen fotoarchief. Later zag ik op het net dat Guno Hoen een bijzondere fotocollectie had en die is ter beschikking gesteld aan een sportmuseum. Hoe het ook zij, het is een mooi en noodzakelijk initiatief om de Surinaamse voetbalhistorie zoveel als mogelijk te documenteren. 

Daar hoort uiteraard ook het vrouwenvoetbal bij. Volgens Harry is dit zo een 40/45 jaar geleden begonnen. Hij noemt enthousiast vrouwen van het eerste uur. "Patricia Uiterloo, die voor de bekende club Oema Soso speelde, Vliet, Clydesdale. Allemaal hebben zij bij hun vijfendertigjarig bestaan een certificaat gekregen in Tori Oso. En ze voetbalden goed hoor. Ze waren goed!" gaat Harry door. Hopelijk zijn er foto's van het begin, het jubileum en de wedstrijden in Trinidad, Guyana, Frans-Guyana, enzovoorts. Daarom ook een oproep aan eenieder die foto's heeft van de dames- en herenteams, trainingen en wedstrijden om die te scannen en te e-mailen naar de SVB. Het is belangrijk je geschiedenis te kennen.

Deze column is een kleine ode aan mijn oma en het vrouwenvoetbal in Suriname. Maar de grootste big up van vandaag is voor Saviënna Misiedjan, best geslaagde van de AMS en hoe! Drie negens, drie achten en een zeven op haar einduitslag. Helaas komt ze zestienduizend US dollar te kort om in Amerika biomedische wetenschappen te studeren. Dit begrijp ik dan weer niet. De Staat Suriname faciliteert peperdure dienstreizen en geen enkele bestuurder helpt een talentvolle slimme jonge vrouw om zich wetenschappelijk verder te ontwikkelen.

Maar als ze sterk is gaat ze door. Nu al een bron van inspiratie voor haar omgeving, jong en oud zoals Kaká's spel dat was voor mijn oma. Sporters zeggen niet voor niks 'no pain, no gain'. Doorzetten Saviënna, dan kom je er, net als voetballer Kaká, ook echt wel.

bijlhoutdwt@hotmail.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina