Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Munkenki no fara

COLUMN: Munkenki no fara

11/07/2019 14:00 - Pokay Tongo

COLUMN: Munkenki no fara

Stuart Rahan  

Kent u het liedje ‘Fly me to the moon’ van zanger, maffiamaatje en racist Frank Sinatra? “Fly me to the moon. Let me play among the stars. Let me see what spring is like on Jupiter and Mars.” Het liedje is van 1964 maar het zou tot 1969 duren voor de droom van Frank Sinatra uitkwam. Op 20 juli van dat jaar landde de eerste mens op de maan met de Apollo 11. “That’s one small step for (a) man, one giant leap for mankind”, historische woorden van astronaut Neil Armstrong toen hij voet zette op de maan. De rest is geschiedenis zoals weinigen nog zullen weten dat Edwin ‘Buzz’Aldrin en Michael Collins de twee andere astronauten waren.

Frank Sinatra droomde 55 jaar geleden van een trip naar de maan, Jupiter en Mars. In onze verlichte tijd met haast onbeperkte mogelijkheden droomt ook de Surinaamse president. Hij droomt sinds 1980 van een job die hij te klaren heeft. Een door God gegeven job. Op zijn pad breekt hij steeds potten want een natie smeden duurt niet een mensenleven maar een eeuwigheid. En niemand die de bluffer durft te vertellen dat hij niet het eeuwige leven heeft en dus snel orde op zaken moet stellen. Voor de natie dan, niet voor zichzelf.

Op zijn missie herinnerde de president de Amerikanen op 4 juli (Onafhankelijkheidsdag van de Verenigde Staten en oprichtingsdag van de NDP) dat aan menselijke mogelijkheden geen grenzen zijn. Reizen naar de maan is achterhaald, we weten dat het universum een zwart gat heeft en dat op Mars water, het begin van leven, is aangetroffen. "Vijftig jaar later kunnen we allemaal beamen dat de verkenning van de ruimte de ontdekking van nieuwe technologieën heeft voortgestuwd, wat de ontwikkeling en de toekomst van de mensheid heeft beïnvloed", sprak de Surinaamse president zijn diepe bewondering uit voor Amerika.

De Surinaamse door God gezonden president liet eigenlijk na zijn eigen mislukte dromen te delen met het machtige Amerika. Treintjes rijden alleen nog in zijn hoofd, fly-overs zweven in zijn gedachten en hij buigt vooral diep voor het recht van de Amerikaanse staat. Ik had hem eraan kunnen herinneren dat een van zijn NL-officieren wel een wilde bus bestuurt met gevaar voor eigen leven, medeweggebruikers en passagiers en dat de NL-officier hetzelfde gedrag vertoont als zijn opperbevelhebber. Processen-verbaal legt hij naast zich neer of hij maakt er propjes van om die in het gezicht van de rechterlijke macht te gooien alsof die Holle Bolle Gijs van de Efteling is die steeds roept: 'papier hier'. Maar het kan ook zo zijn dat ik een ordinaire leugen vertel zoals JusPolminister Stuart Getrouw beweert over winkelend publiek.

Het publiek klaagt over zijn ontoelaatbare winkelgedrag. Hij denkt dat hij een diva is. Toen ging hij stuiteren van het verwijt alsof hij net een lijntje van zijn schamele drugsvangst tot zich had genomen. Ja, diva's hebben rare kuren. Ze stellen zich graag ten toon maar willen eigenlijk niet betrapt worden op hun schaamteloze gedrag. In een wilde poging het divagedrag recht te lullen gaf hij collega Antoine Elias van Volksgezondheid een flinke trap in diens dikke billen. Ja hoor, typisch divagedrag: het is steeds weer de ander. Kleine troost, Stuart Getrouw zegt na 2020 geen minister meer te zijn en wederom in de anonimiteit te verdwijnen. Jammer dat het divagedrag hem voor even uit zijn anonimiteit haalde.

Om de president uit zijn grote dromen te helpen. De eerste bemande vlucht, verder dan de maan, is naar planeet Mars in 2022. Hij kan zich alvast voorbereiden als eerste mens geschiedenis te schrijven door voet op Mars te zetten. Zijn eerste woorden: "Tis hier gezelliger. Ik ga fo nog vijf."

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina