Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Kunst van cultuurbarbaren

COLUMN: Kunst van cultuurbarbaren

04/07/2019 14:00 - Pokay Tongo

COLUMN: Kunst van cultuurbarbaren

Stuart Rahan  

Het is niet de eerste keer dat het internationale project van Kibii Foundation wordt aangevallen. Religieuze communes als de Pinkstergemeente betichtten kunstenaar Marcel Pinas van afgoderij. Zijn kunstobject Faaka Tiki dat als afgoderij is bestempeld, is een traditionele cultuuruiting van de Marrons. En dat stukje cultuur heeft Marcel tot kunst verheven. Voorouderverering is een vrij normale dorpsaangelegenheid maar hoeft niet op respect van de opgelegde kerk te rekenen. Daarom viel het kunstobject ook niet in de goede Moengonese aarde. De kerk zag de Faaka Tiki als concurrentie en de concurrent is met behulp van kerkelijke (be)dreigingen bestreden.

Naar nu blijkt heeft ook de Surinaamse overheid geen behoefte Moengo als culturele en kunsthoofdstad neer te zetten. Kunst- en cultuuruitingen worden niet gestimuleerd. Integendeel. Sinds de oprichting jaren geleden heeft de verantwoordelijke overheid niets aan het toeval overgelaten om het verval van Moengo verder te stimuleren. Stafhuizen van Suralco zijn met groene verf bespoten. Net als honden heeft zij met haar groene ongure urinelucht het terrein rondom de panden afgebakend voor het Nationaal Leger. Desondanks tiert het onkruid welig nog voor er een bestemmingsplan is gevonden voor de vrij goed intact gebleven panden en trailers.

De natuur laat zich niet tegenhouden. Het moet u niet verbazen als de ruïnes van deze woon- en leefruimte slechts de stille getuigen zullen zijn van wat ooit deel uitmaakte van het welvarende Moengo. "El pueblito mas limpio de Suriname", noemden Cubanen zo'n veertig jaar geleden het bauxietstadje. Ja, eens was Moengo nog het schoonste stadje van ons land.

Afgelopen februari was ik op weg naar Moengo en Moiwana, het dorp waar 43 mannen, vrouwen en jonge kinderen op brute wijze zijn vermoord door het Nationaal Leger tijdens de Binnenlandse Oorlog. We hadden een lange dag voor de boeg, dus stopten we (regisseur Tolin Alexander en ik) bij een warung op Tamanredjo. Daar ontmoette ik districtscommissaris (dc) Kenya Pansa, hoofdrolspeelster in dit barbaarse verhaal, voor het eerst. We wisselden beleefdheden uit.

Toen ik haar vertelde dat ik op weg was naar haar district voor filmopnamen voor een documentaire kreeg ik een spontane uitnodiging bij haar langs te komen. "Ik ben op kantoor. Kom maar langs, dan kunt u zien wat ik doe." Ik beloofde haar, puur uit beleefdheid, dat te doen als ik tijd overhad. "Als ik zo'n spontane uitnodiging krijg, betekent het voor mij dat je weinig te doen hebt. Ik wil haar rust niet verstoren", zei ik toen we doorreden.

Het is misschien een voorzienende geest maar naar nu blijkt, heeft dc Kenya Pansa inderdaad weinig te doen. "Ledigheid is des duivels oorkussen", zegt mijn moeder vaker. En naar nu blijkt, heeft die DiDiBri Kenya Pansa tot vernieling van Tembe Art Studio weten te verleiden. Wat de vernieling van het kunstcentrum nog onbegrijpelijker maakt, Pansa verzaakte haar verantwoordingsplicht door weg te sluipen voor lastige vragen. Zij had kunnen weten dat kunst- en cultuurminnend Suriname en internationaal haar vernielingsactie zou afkeuren. Blijkbaar waande zij zich onaantastbaar toen zij zich als een kunst- en cultuurbarbaar ging gedragen, met in haar kielzog pantser JusPolminister Stuart Getrouw als schild.

Het is typisch voor deze regering om het met moeite opgebouwde, stukje bij beetje te slopen. De eenheid voor gemeenschappelijke ontwikkeling heeft nog nooit zo als los zand aan elkaar gehangen. Kunst en cultuur bepalen voor deze beleidsmakers niet het gezicht van Suriname. Door het afbraakbeleid in handen van deze barbaren te leggen, is de vrees reëel aanwezig dat we binnenkort onszelf niet meer herkennen. En als wij onszelf niet herkennen, door welke bril zullen anderen naar ons kijken als volk zonder eigen kunst- en culturele identiteit. De Kenya Pansa's van deze tijd verdienen een heropvoeding met de specifieke opdracht een kunstwerk van hun zelfbeeld te maken. Het is echter de kunst deze cultuurbarbaren tot zingeving te verleiden.

taknangami@live.nl

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina