Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Gezondheidsdiscussie

COLUMN: Gezondheidsdiscussie

24/06/2019 14:00 - Von Zeggen

COLUMN: Gezondheidsdiscussie

Giwani Zeggen  

Het eerste bericht over de komst van Cubaanse artsen en specialisten dat ik kan terugvinden, dateert van april 2017. Inmiddels ex-minsiter Patrick Pengel van Volksgezondheid deed de aankondiging tegenover Starnieuws. Belangrijkste reden voor het plan was toen de druk op de Surinaamse artsen en specialisten. Met het laten overvliegen van de medici uit Cuba, wilde Volksgezondheid naar één arts op dertienhonderd inwoners, in plaats van zestienhonderd. En voor de specialisten zou de verhouding gaan van één op 2.600 naar één op 2.300.

Ook toen was al bekend dat de Cubanen zouden worden ingezet bij de RGD en de Medische Zending. Volgens Pengel was het moeilijk om artsen geplaatst te krijgen op afgelgen plekken. Hoe verder van Paramaribo af, hoe ingewikkelder, om het maar even in mijn eigen woorden te zeggen. Het eeuwenoude probleem om het maar zo te zeggen. Alsof het niet belangrijk is dat Surinamers die wonen in de verre districten, voornamelijk richting het zuiden, geen recht hebben op goede en kwalitatieve gezondheidszorg. Hetzelfde is het geval bij onderwijs en veiligheid. Hoe meer je richting het zuiden van ons land reist, hoe slechter de kwaliteit.

Enfin, nu twee jaar later zijn de Cubaanse artsen in Suriname, en iedereen is in rep en roer. Er zou van alles en nog wat mis zijn met de komst van de medici. En dat wil ik best geloven, als je verhalen hoort van hoe de Cubaanse artsen worden gebruikt door hun regering als exportproduct en het grootste deel van het geld dat ze krijgen, naar de bestuurders in Havana gaat. Ze zijn de taal niet machtig, wat weer zorgt voor moeilijkheden in contact met de patiënt. De werkwijze zou anders zijn, waardoor patienten de verkeerde medicijnen of dosis voorgeschreven krijgen et cetera, et cetera. Maar het ergste is nog dat de regering niet in overleg is getreden met de lokale medici. Terwijl zij straks het puin moeten ruimen.

Allemaal zorgpunten als je het mij vraagt. We schijnen er een gewoonte van te maken in Suriname om langs elkaar heen te werken en niet naar kritiek van andere belanghebbenden te luisteren. Die overigens aangeven dat de RGD genoeg artsen in dienst heeft, waardoor de komst van de Cubanen helemaal niet nodig is. Bovendien levert de medische faculteit op korte termijn zeventig nieuwe artsen af. Genoeg doktoren in eigen land dus. Waarom halen wij dan Cubanen? Puntje voor de medici.

Echter, de praktijk is een andere. Ondanks de bewering van de beroepsgroep dat er genoeg artsen en specialisten in het land zijn, zijn er nog steeds gebieden in Suriname waar ze niet in voldoende mate aanwezig zijn. En hoe vervelend dat ook klinkt, maar ook op die plekken wonen Surinamers. Hoewel in Suriname afgestudeerde artsen verplicht zijn een aantal jaar in de verre districten te werken, gebeurt dat niet of niet in voldoende mate. En de gezondheid van de Surinamers die daar wonen, is net zo belangrijk als die van de Surinamers in Paramaribo. Puntje voor de regering. De stand 1-1.

Mooi, de medici en de regering hebben beide een punt, als je het mij vraagt. Maar het is geen wedstrijd. Er staan mensenlevens op het spel. In beide gevallen, als je het mij vraagt. Surinamers in verre oorden die dringend medische hulp nodig hebben, krijgen die niet. En het binnenhalen van de Cubaanse artsen, met al hun - volgens de Surinaamse medici -praktische tekortkomingen, kan ook voor hachelijke situaties zorgen. Dat gehaal en getrek, daar heeft niemand dus iets aan. Immers, het was twee jaar geleden al bekend wat de plannen waren van de regering. Dan is de vraag: wat hebben partijen de afgelopen 24 maanden gedaan?

En in the end maakt het mij niet uit, uit welk land de arts komt. Als ik als patiënt maar beter gemaakt kan worden. Immers, als ik op vakantie ben op Cuba, in Spanje, Panama of Portugal, zal ik bij een acute ziekte worden geholpen door een buitenlandse arts. Die mij hoogstwaarschijnlijk ook niet verstaat en ik hem niet. Het belangijkste voor mij op dat moment is dat ik hulp krijg, zodat ik weer gezond raak. Daar gaat het om. Dus misschien kunnen partijen alsnog aan tafel om met elkaar ervoor te zorgen dat het wel gaat werken. Aan welles-nietes hebben wij geen van alles iets.

giwani@hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina