Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Vandaag, 7 juni 2019

COLUMN: Vandaag, 7 juni 2019

07/06/2019 14:00 - PS

Philomena Bijlhout

Philomena Bijlhout  

"We zijn zo een vredelievend en zachtaardig volk. Accepteren alles lijdzaam ook al is het nog zo erg. Je zou bijna zeggen, zelfs tot op het domme af." Naast mij zit een man wiens jongere broer bij de SLM-vliegramp, vandaag precies dertig jaar geleden, is omgekomen.

We ontmoetten elkaar toevallig aan het begin van deze week in een bankgebouw en raken aan de praat. Hij sprak over de piloten die toen de vlucht uitvoerden en hun incompetente staat van dienst: te oud om te mogen vliegen, geen kwalificaties om het toestel te besturen, vervalste papieren bij een ander en ook nog een eerdere schorsing vanwege verkeerd handelen.

Mijn gesprekspartner gaat door en is kritisch over de huidige vloot van de SLM. Ik reageer niet als hij vraagt of ik deze week de berichten heb gehoord over nieuwe problemen met de Boeing 737. Ik zag de nieuwskoppen voorbijkomen maar heb niet verder gelezen. Steek ik mijn kop in het zand en wil ik het gewoon niet weten omdat mijn oudste zoon veel op reis is? Ik vind het nog steeds fijn als ik een appje krijg van beide zonen: 'mam, veilig geland.' De Boeing 737, die nu wordt besproken, is een toestel dat wereldwijd wordt ingezet. Zowel de SLM, de KLM als andere luchtvaartmaatschappijen vliegen ermee.

De berichten zijn alarmerend: Iceland Air ontslaat piloten door problemen Boeing 737, FAA (Fedaral Aviation Administration) ontdekt nieuw probleem bij aantal Boeing 737. Het zal je maar overkomen zoals die historische dag van 7 juni 1989 in ons eigen landje. Mijn tante belde in de vroege ochtend: "Phil, er is een vliegtuig neergestort." En vanwege het grote aantal doden (176) heeft bijna iedereen in Suriname wel een connectie met die dag.

Mijn neef Romeo, die speelde voor de kawinaband De Dravers, zat in het vliegtuig. Hij heeft na de crash nog vijf dagen geleefd. De bedoeling was zijn moeder te verrassen die uiteraard via via al had gehoord dat haar zoon naar Suriname kwam. Dus had ze die nacht de poort voor hem open laten staan. Nog steeds neemt ze het de toenmalige regering kwalijk dat zij niets hebben gedaan voor de nabestaanden wat de verwerking van het verdriet betreft. Ze had graag therapeutische ondersteuning gekregen. Maar die kwam niet. Zijn dood heeft ze een plek gegeven en bij de ramp zelf staat ze niet meer stil.

Voor mijn gesprekspartner in de bank is het anders. 7 Juni is nog steeds een dag om te gedenken. Hij gaat eerst in gebed voor alle slachtoffers en daarna neemt hij een speciaal moment voor zijn jongere broer. "Voelt u zich schuldig voor zijn dood omdat u hem een ticket cadeau heeft gemaakt?" vraag ik omdat hij mij ook dat toevertrouwde. "Niet meer", is het antwoord. Door zijn geestelijke groei maakt hij zichzelf geen verwijten meer.

Ik ben aan de beurt. "Sorry hoor dat u zo lang moest wachten", zegt de bankmedewerker. "Geeft niet hoor. Ik was in gesprek over de vliegramp", is mijn antwoord. "Weet u, mijn oom is ook omgekomen bij die ramp en …", reageert de persoon tegenover mij.

 Misschien is het tijd om nog meer op zoek te gaan naar gezamenlijke uitdagingen die ons verbinden en waar verandering in moet komen zoals: de leegroof van onze bossen en viswateren, ondoordachte zandafgravingen bij de inheemse dorpen, het beschermen van onze bedreigde schildpadden en natuurgebieden. Hoeveel ellende nog meer voordat wij samen, als één, optrekken hiertegen zodat het stopt. We willen het allemaal wel, maar gedogen intussen zoveel dat het lijkt alsof het nooit meer goed komt.-.

 bijlhoutdwt@hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina