Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Zorg(en)

COLUMN: Zorg(en)

10/05/2019 14:00 - PS

Philomena Bijlhout

Philomena Bijlhout  

“Mi o sutu wan k… kugru door yu mpp ede!” riep een psychisch gestoorde buurtbewoner vanaf mijn berm. Hij zorgt al een tijd voor overlast door regelmatig op de berm te staan en ook langs het huis te lopen, op zoek naar contact. Door zijn wanen vindt hij dat de woning van hem is. De man is zichtbaar psychotisch en al enige tijd van slag. Toen hij eens in de schemer dicht naast mijn hek stond en seksueel getinte opmerkingen maakte, werd mij duidelijk dat zijn fixatie op het huis hem menens was. Zorgelijker werd de seksuele intimidatie.

Dat er steeds meer verwarde mensen rondlopen in Paramaribo en in geestelijke nood verkeren, weet iedereen. Aan de Anniestraat zorgt een vrouw voor flink veel overlast. In de nacht schildert ze de muren van omheiningen rood, blauw en paars. Deze week las ik het verhaal van oud-voorzanger PrinceG van Yah Youth die van het ene op het andere moment psychisch in de war was en agressief gedrag vertoonde. Bij de Bijbelwinkel aan de Malebatrumstraat nestelt zich regelmatig een man op de stoep. Hoe meer hij wordt aangemaand te vertrekken, hoe agressiever zijn reactie. De schade voor zowel de gedupeerden als de verwarde persoon is enorm.

In mijn geval heeft deze man mij zo erg laten schrikken dat ik hard wegrende en tegen de schuifdeur knalde. Het resultaat: een kapotte schuifdeur (materiële schade), een kapwond boven mijn oog, een lichte hersenschudding met alle gevolgen van dien (fysieke schade) en nog meer angst en boosheid, omdat mijn woonplezier wordt verziekt (emotionele schade). Bovendien wordt hij door anderen in de wijk hard aangepakt en bedreigd, omdat hij ook daar voor overlast zorgt. Zijn isolement neemt toe en ook al wordt hij behandeld met het oog op resocialisatie, het kwaad is al geschied. Zijn sociaal netwerk is voorgoed weg, hij raakt geïsoleerd, wordt een zorgmijder en de cyclus herhaalt zich.

Sinds een hele tijd is de zorg voor deze groep niet toereikend vanwege een tekort aan financiën, medicatie en personeel. In het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS) staan zorgverleners weleens alleen op een groep. Vervoer om acuut ernstig verwarde cliënten op te halen, is er niet. Dat moet sowieso in samenwerking met de politie die ook geen vervoer heeft. Het duurt soms dagen alvorens men uitrijdt. Kortom, het is een kwestie van afstemmen met alle betrokken partijen, inclusief de familie van de cliënt, die het daar uiteraard erg moeilijk mee heeft.

Sinds vorig jaar november is er een mooi Twinningproject voor de doelgroep genaamd 'Kraka, Opo baka' (Herstel, sta weer op). Het doel is om middels de eerste Surinaamse herstelacademie, onder de vleugels van het PCS, Stichting YeYe en het Trimbos Instituut in Nederland, psychiatrische patiënten te leren hoe op zoek te gaan naar het herstel van hun eigen leven.

Hoe ga je om met jouw psychisch lijden en psychische handicaps zodat de verantwoordelijkheid voor het leven weer in eigen hand wordt genomen en je er greep op krijgt. Het uiteindelijke doel is om de rol van patiënt te ontstijgen en als ervaringsdeskundige, familie, hulpverleners en anderen buiten de psychiatrie, te leren en te vertellen hoe het is om met een psychische aandoening te leven. Een prachtig project om zo weer onafhankelijkheid en zelfstandigheid van een cliënt te realiseren.

De zorg en ondersteuning die wordt aangeboden is dus heel positief. Maar wat zijn de perspectieven voor de grote groep overlastgevers? Komen zij hier ook voor in aanmerking en wanneer? Mijn zorgen zijn er nog, want het is precies zoals een verpleger van het PCS mij voorhield: "Houdt u er rekening mee: zolang u daar woont, is hij uw buurman." Misschien geen gek idee om een training te volgen bij de eerst afgestudeerde cliënten van de herstelacademie: 'Hoe ga ik om met een verwarde buurtbewoner?'

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina