Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: A gwe!

12/02/2019 14:00 - Rozengeur

COLUMN: A gwe!

Gerold Rozenblad  

Het heeft heel lang geduurd voordat het bij mij ging inzinken. En ik wilde voor zo ver als mogelijk er toch zeker van zijn dat het wel het geval was. Dus elke keer als ik langsging had het adres mijn bijzondere aandacht. Je weet het tenslotte maar nooit. Maar de vlag hangt er niet meer en wat bijna een compleet wagenpark leek is ook verdwenen. Zelfs de pitbulls, die je bij het voorbijrijden aanstaarden, hebben klaarblijkelijk een ander oord opgezocht.

Je kan natuurlijk nog een kamp tegenover het adres opslaan, maar ook er zonder kan ik met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat hij weg is. A gwe! En ik blijf achter met een gevoel van weemoed. Maar daarover straks meer. In maart vorig jaar toen bekend werd dat hij formeel was verhuisd had ik VP Ashwin Adhin nog opgeroepen om als dat inderdaad het geval was, de plaat ook fysiek te poetsen. En nu heeft hij de daad bij het woord gevoegd. Al geruime tijd trouwens. Op tijd om straks aan te kunnen tonen dat de verhuizing geen 'window dressing' was.

En ook op tijd voor in elk geval SoereshAlgoe om te weten dat het doek definitief voor hem gevallen is. Die streek met die vissersboten ligt de opdrachtgevers zwaarder op de maag dan hij kon inschatten. En dan bedoel ik niet de toestemmingsbrief. Maar het niet tekenen daarvan. Die zet om de directeur op te dragen het epistel te tekenen voelt nu aan als een onverteerde zetpil. En kunnen we ons nu opmaken voor de definitieve tegenstander van Chan in het mijnenveld van Wanica.

En nu over mijn gevoel. Ik kan mij voorstellen dat u denkt van: "Gerold, je hebt die man letterlijk weggejaagd en nu janken over weemoed?" Kijk, dat heeft een wat diepere oorsprong. Dat verhaal van Bungalowpark is ondertussen bekend. Ik woonde daar toen minister 'Natty Dread' zich kwam vestigen en die omgeving een 'upgrade' kwam geven. Drempels, pitbulls, het hele scenario. En aangezien ik verderop in de straat woonde, waande ik mij in Fort Buku. Compleet veilig. Bij mijn vlucht voor de zuidelijke files kon ik niet voor minder gaan. Je moet altijd naar beter streven. Dus in de buurt van de VP dan maar.

U heeft geen idee welk gevoel het je geeft om steeds in de omgeving van je woning drempels, pitbulls, vlag en dies meer te hebben. Belangrijk word je er niet van, maar die toeters en bellen rondom belangrijke mensen geven je een bepaald gevoel. Semi-belangrijk, zeg maar. En nu? Compleet terug naar af. Plebs! Maar in mijn weemoed troost ik mij met de gedachte dat het bij Algoe wel erger zal zijn. Van gedoodverfde kandidaat, tot iemand wiens naam je nog slechts in de archieven tegenkomt. Het kan dus erger verkeren.

Waar ik mij reeds op voorbereid is nijdigheid welke regelmatig de kop zal opsteken wanneer ik aan mijn vroegere buurtgenoot zal denken. Niet vanwege de rondjes die hij in zijn nieuwe woonomgeving zal maken en die op tv te zijner tijd wel breed genoeg zullen worden uitgemeten. Handjes schudden en zo, en straks op de buurtpodia als compleet ingeburgerd in Wanica beloven wat hij en zijn partij allemaal gaan doen voor de mensen daar.

De tv kan ik nog uitzetten. Maar de man heeft net als kennelijk vele andere belangrijke mensen ervoor gezorgd dat tij of ontij hij in gedachten steeds weer komt bovendrijven. Elke keer als je die nagelaten drempels over moet!

roziegeur@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina