Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Moederterreur

COLUMN: Moederterreur

04/02/2019 14:00 - Von Zeggen

COLUMN: Moederterreur

Giwani Zeggen  

Je zit ’s morgens in de auto, klaar om richting werk te rijden met je gezin, wanneer je een WhatsApp-bericht krijgt van je ex en de moeder van jouw eerste kind. In eerste instantie denk je aan een berichtje om af te stemmen over de muziekles van jullie dochter, later die middag. Dan doe je het berichtje open en leest: “Goedemorgen, we zijn vanmorgen in Nederland aangekomen. Ze maakt het goed. Je mag haar altijd bellen en zij zal jullie ook bellen. Sorry dat het zo moest gaan, maar het komt goed.”

Het lijkt een scène uit een horrorfilm. Helaas is dit geen film. Dit is de keiharde realiteit waar twee Surinaamse vaders de voorbije week mee werden geconfronteerd. Zonder overleg en zonder de gelegenheid om afscheid te kunnen nemen van hun dochter, nam de moeder haar mee. En hoewel ik het juridisch waarschijnlijk aan het verkeerde eind heb, dat interesseert mij even geen ene mallemoer, voor mij is dit kinderontvoering. Een schending van het recht van een vader om vader te zijn. Maar ook een schending van het recht van het kind op een vader.

Ik hoor u al denken: "Ja, maar misschien zijn het slechte mannen en vaders en ze zal wel een reden hebben." Toevallig ben ik op de hoogte van beide situaties. Goede vaders voor hun dochter! Die meer zijn dan slechts een ATM-machine waar de moeder eens per maand een beroep op kan doen. Mannen die ervan doordrongen zijn dat hun taak meer is dan bellen op verjaardagen voor een felicitatie, of aan het einde van weer een schooljaar om te vragen naar het resultaat. Mannen die weten dat vader-zijn meer is dan na de geboorte bij CBB een handtekening te plaatsen onder de erkenningsdocumenten.

Dit is slechts één voorbeeld van hoe mannen in Suriname, die het vaderschap serieus nemen, tekort worden gedaan. Omdat de Surinaamse samenleving en de Surinaamse wetgeving er per definitie van uitgaan dat alle mannen honden zijn, zoals ik tegenwoordig bijna dagelijks op Facebook kan lezen en in mijn jeugd vaker hoorde. Mannen die niet getrouwd zijn, worden door de Surinaamse wetgeving overgeleverd aan de grillen van de moeder. En zoals wij allemaal weten zijn er ook moeders bij wie een draadje loszit. Die prat gaan op de stomme volksonwijsheid dat een kind hun eigendom is. Dat zij kunnen doen en laten, terwijl de vaders met lede ogen moeten toekijken.

Er zijn legio verhalen van vrouwen die weigeren hun kind te laten erkennen door de vader. Mannen, een tip: neem een advocaat in de arm en stap naar de rechter. Als je een goede vader bent, succes verzekerd. De verhalen van moeders die, nadat de relatie is stukgelopen, de vader pesten met het kind zijn ons allen bekend. Zo ook de verhalen over Bufaz. En of ze waar zijn of niet, ik heb nog geen enkele man ontmoet die het gevoel heeft bij Bufaz een eerlijke, objectieve behandeling te hebben gekregen. Tijd dus dat ze daar iets doen aan hun dienstverlening en het belang van het kind, dat beide ouders nodig heeft, vooropstellen.

Ook De Nationale Assemblee heeft een taak! Om per direct wetten te maken om kinderontvoering te voorkomen. Zodat vliegmaatschappijen ouders die alleen met een kind reizen en geen toestemmingsbrief van de andere ouder hebben, moeten weigeren. Waardoor alle ambtenaren bij grensovergangen hier standaard op letten bij ouders met reizende minderjarige kinderen. En afspraken maken met andere landen, om ouders die dit toch doen, per direct te laten terugsturen. Maar meer nog ervoor te zorgen dat ouders een gelijke positie hebben, en de achtergestelde positie van de vader wordt gecorrigeerd.

Wij hebben het dagelijks over vrouwenrechten en gendergelijkheid, maar what about oudergelijkheid? De gevolgen van de huidige ongelijkheid kent vele uitwassen. Ik hoef deze hier niet te noemen. Feit is dat er een einde moet komen aan de situatie waarbij vaders zijn overgeleverd aan de terreur van de moeder!

giwani@hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen