Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: 8 december

COLUMN: 8 december

07/12/2018 14:00 - PS

Philomena Bijlhout

Philomena Bijlhout  

In aanloop naar de Onafhankelijkheidsdag op 25 november gaan mijn emoties heen en weer. Van vreugde naar verdriet en terug. Verdriet omdat die dag ook de sterfdag is van mijn moeder. Vreugde omdat wij al sinds 1975 ons best doen om op eigen benen te staan. Elke dag boetseren aan een eigen Surinaamse identiteit. Soms met tegenslagen, dan weer met mooie overwinningen. En zo is het ook in ons persoonlijk leven. Er zijn rozen, doornen en onverwachte gebeurtenissen. Allemaal met het doel te groeien naar inzichten en wijsheid.

Anno 2018 loop ik gelouterd door mijn erf tussen lotussen (mijn geestelijk pad), bokkenpoten (de geneugten die zich nog niet hebben laten uitroken) en een rechte kankantrie. Tijdens mijn ochtendritueel omarm ik deze iconische boom. Geef hem een warme brasa waardoor ik weer sterk verder kan. Maar dan. Dan komt die beladen datum van 8 december waar iedereen wat van vindt, maar weinigen durven hardop hun gedachten uit te spreken. Want alles wat je erover zegt is altijd fout. En er zijn maar twee kampen. Het derde kamp bestaat niet. Terwijl dat wel zou moeten want iedereen in Suriname heeft op de één of andere manier met familie, vrienden of relaties van de vermoorden en de daders te maken.

Daar gaat ie. Er zijn ongeveer zeshonderdduizend Srananmans. Kende u één van de vermoorde mannen of bent u op de één of andere manier verbonden aan familie of vrienden van deze slachtoffers? Ik wel. Zullen we het nu omkeren. Kent u de gedaagden die beschuldigd worden van de moorden of mogelijke familie, kinderen of vrienden van hen? Ook nu zeg ik weer ja, ik wel. Wij zullen dit hoofdstuk linksom, rechtsom, met pijn, nauwelijks bevattingsvermogen maar moedig en vergevingsgezind moeten afsluiten. Daarom omarm ik mijn kankantrie. Laat mij troosten en herinneren dat mijn volk niet moorddadig is.

Ik zal geen vrienden maken als ik zeg dat ik wil vergeven. Het overlaat aan het geweten van hen die precies weten wat ze hebben gedaan. De waarheid is altijd gekleurd en het beeld ziet er vanuit elk perspectief anders uit. Maar het is nu genoeg. Deze beschadiging heeft diepe littekens achtergelaten. Als wij er niet naar toe werken elkaar te vinden, blijven we hangen in wraak. De moorden zijn gepleegd ten tijde van de enige militaire dictatuur die er was na de onafhankelijkheid. Het zijn echter ook weer dezelfde militairen (Surinamers) die hun macht en wapens terug hebben gegeven voor de herinvoering van de democratie. Het lag aan het volk om hen voorgoed af te wijzen maar dat is niet gebeurd.

De Nederlanders hebben het proces in Zuid-Afrika ondersteund, om allen die slachtpartijen hebben uitgevoerd te vergeven. Een goede vriend vroeg mij waarom Nederland niet hetzelfde doet in de kwestie 8 december 1982. De helft van ons volk woont intussen in Nederland en heeft contact met de familie overzee. Daar moet toch enigszins een gevoel van verantwoordelijkheid uit voortvloeien. Maar eerst moeten wij, met Surinaams bloed in onze aderen, zelf de keuze maken om te vergeven.

Desmond Tutu, de Zuid-Afrikaanse geestelijke en mensenrechtenactivist, zegt in zijn boek van verzoening: "Er zijn dagen dat ik zou wensen dat ik alle gruwelen waarvan ik getuige ben geweest uit mijn geest kon wissen. Onze vindingrijkheid in het vinden van manieren om elkaar te kwetsen is schijnbaar onbegrensd. Hetzelfde geldt voor het bedenken van rechtvaardigingen om dat te doen. Maar ook het vermogen van mensen tot heling is onbegrensd. Wij hebben allemaal het aangeboren vermogen om vreugde te scheppen uit lijden, om het hoopvolle te ontdekken in de meest hopeloze situaties en om relaties te helen die geheeld moeten worden. Ik wil graag twee simpele waarheden met je delen: er is niets dat niet vergeven kan worden en er is niemand die het niet verdient vergeven te worden."

bijlhoutdwt@ hotmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina