Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Taal en hart

COLUMN: Taal en hart

11/08/2018 14:00 - Ganga

Sharda Ganga

Sharda Ganga  

Ik heb een raar geheugen. Je weet nooit wat de dingen zijn die blijvende indruk maken. Zo kan ik me het moment herinneren dat ik Esekematoko’s nummer ‘Karina Towaporeno’ voor het eerst hoorde. Ik zat in de auto, richting Nickerie, onze radio kraakte behoorlijk. Ik kon het niet helemaal goed horen, maar ging meteen rechtop zitten- wat hoort mijn oor? En dan het gejuich van collega Jennifer en mij toen we hoorden dat het een Kalina-nummer was, gewoon, uit Suriname! Op de radio, op de hitlijst! We hebben niet veel nodig om blij te worden.

Daarom moet ik het toch even over Suripop hebben, ook al is het intussen oud nieuws. Ik wilde het er eigenlijk helemaal niet over hebben, tot ik in de dagen na de show geconfronteerd werd met een trucklading onzin. Ik heb het uiteraard over de mensen die vonden dat het winnend nummer 'Taa Fa' eigenlijk niet had mogen winnen. Kijk, als je 'Taa Fa' niet mooi vindt, als het je niets doet, tot daar aan toe. Smaak, nietwaar. Maar, en dit was schrijnend: om te lezen dat het nooit had mogen winnen, of nooit in de selectie had mogen komen omdat het in het Aucaans is? Ga alsjeblieft met je blote billen op een zinken dak zitten om twaalf uur 's middags.

Ik vind het tamelijk schokkend dat er anno 2018 nog mensen zijn die dat werkelijk gedacht kunnen hebben. Ik versta het niet, dus het kan niet, zeiden sommigen. Ik zal me onthouden van een opsomming van alle populaire liedjes in het Spaans, Patois, en wat dies meer zij, waarbij de meeste van deze personen de taal geen obstakel vinden om het lied wel mooi te vinden. Voor die mensen: luister naar 'Anak' van Freddy Aguillar, een Filippijns nummer uit 1978. Geen idee wat hij zong, geen internet om dat uit te vinden, maar huilen dat we deden, en nog doen. Want dat is muziek: deel hoofd, en deel hart.

Nu beken ik meteen dat 'Taa Fa' inderdaad mijn favoriet was. Of ik helemaal objectief was kan ik niet garanderen. Maar Byciel Watsaam vind ik al een tijdje een fantastische woordkunstenaar, en als je dan ook nog Eugene Main regelt als zanger, dan ben ik meteen bevooroordeeld. Ik verstond de helft van de tekst, maar dat was genoeg om er hard voor te vallen. De simpele muziek, en de zangers deden de rest. En, heel misschien, ik geef het toe, speelde bij mij ook het verlangen om een andere Surinaamse taal als winnaar te zien. En ook een beetje dat het een marrontaal is.

Omdat niets zo een graadmeter is van emancipatie en acceptatie als doordringen in de populaire cultuur. En Suripop, met al zijn mankementen, is nog altijd een goed podium daarvoor. Want in dat land wil ik wonen- waar we al onze talen en culturen evenzeer waarderen. Ons laten raken door Nisha Madaran en door Norma Sante, door Tanuya Manichand, door Dweight Warsodikromo en door Tolin Alexander, en ga zo maar door. In mijn land verstaan we misschien niet alle woorden die anderen spreken, maar we verstaan wel het hart erachter. En 'Taa Fa' sprak luid en duidelijk.

(Een voetnoot: In mijn column van vorige week heb ik een conclusie getrokken die ik niet had mogen trekken op basis van de informatie die ik had. Bernard Abia is slechts adviseur van de minister van Volksgezondheid, en niet de hoofdadviseur, en er staat in geen van de nieuwsberichten waar ik me op baseerde, dat hij enige bemoeienis had met het heenzenden van meneer Deel. Dat het één en ander wel vraagtekens kan oproepen, daar is meneer Abia zich terdege van bewust, maar dat neemt niet weg dat ik me heb vergaloppeerd. Ik heb hem mijn verontschuldigingen aangeboden, die heeft hij geaccepteerd.)

gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina