Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Monumentaal

COLUMN: Monumentaal

07/07/2018 14:00 - Ganga

Sharda Ganga

Sharda Ganga  

U kent die types ongetwijfeld. En als u die types niet zegt te kennen, dan is de kans heel groot dat u zelf één van die types bent. Van die mensen die van elke gelegenheid hun ding kunnen maken. Die sluipend of ellebogend zich een weg weten te banen naar microfoons, of middenvoor van de groepsfoto. Die mensen die bij dede oso en uitvaarten uit het niets verschijnen en het woord nemen. Of een speciaal afscheidslied zingen. Een speciaal gebed doen.

Enige jaren geleden observeerde ik een vreemd verschijnsel. Een uitgerangeerde politicus verscheen plots op alle rouwdiensten en uitvaarten waar ik ook aanwezig was. Uit de dood herrezen, zo gezegd. Op elk van die momenten, vroeg de politicus het woord. En begon dan te preken, zingen of bidden - naar gelang de gelegenheid. Waar komt die nu weer vandaan, vroeg mijn moeder dan steevast geïrriteerd. Dat klinkt een hoop geïrriteerder in het Sarnami. Als ik pech had zat ik tussen moeder en een tante - dan werd er over mijn hoofd heen en weer gefluisterd over onbeschaamde mensen die misbruik maakten van de gelegenheid om zichzelf lekker belangrijk te maken.

Intussen moest ik proberen mijn gezicht in de plooi te houden, omdat de 'inbreker' mij kende en mijn blik opzocht. En iedereen die me kent, weet dat 'gezicht in plooi houden' niet bepaald een talent is welke ik beheers. Op een moment dat de spreker niet mijn kant opkeek heb ik de familie wel gemeld dat als zij zulke mensen op mijn uitvaart toestaan te spreken, ik uit de kist opsta en ze kom spoken. (Dat geldt ook voor de Bijbeltekst over 'een goede vrouw', het lied 'Is uw paspoort getekend', de bhajan die zeventien keer hetzelfde refrein herhaalt, en zo nog het één en ander). Gelukkig heb ik die ene politicus al enkele jaren niet zien verschijnen op uitvaarten - de comeback is bij de vorige verkiezingen mislukt.

Van die mensen dus die van elk ding hun ding kunnen maken, daar moest ik aan denken toen ik gisteren een foto zag van de tekst horende bij het monument ter nagedachtenis aan alle tot slaaf gemaakte Afrikanen. Van de ongeveer zeventig woorden op het bord is een derde besteed aan de naam van de commissie en de namen van de commissieleden die het monument hebben gemaakt/laten maken/onthuld. Het is een mooi voorbeeld van je plaats niet kennen. Vind ik, ja. Dat er niemand van de commissie op enig moment zich heeft afgevraagd: 'Jongens, meisjes, claimen wij, door de pontificale vermelding van onze namen, niet iets wat we niet als personen mogen claimen?', het blijft mij verbazen.

Nog iets anders wat ik me afvroeg: heeft de commissie een heuse beeldende kunstenaar de opdracht gegeven voor het ontwerp en het maken van het kunstwerk? Was er een uitnodiging aan kunstenaars voor een ontwerp? Is er dan stevig gedebatteerd over de keus? Want, en nu komt de persoonlijke mening: het doet pijn aan mijn ogen en pijn aan mijn hart. Van Marcel Pinas tot Isan Corinde, Miguel Keerveeld, tot noem maar op - het is toch echt niet zo dat we geen fantastische beeldende kunstenaars hebben onder de nazaten van de tot slaaf gemaakten? Een goed monument, voor zo een monumentaal onrecht, moet je laten nadenken, je middenin je hart raken, het mag of moet je verwarren, het moet je schudden - a musu fu seki yu. Het enige wat ik schud, is mijn hoofd.

gangadwt@gmail.com

 

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina