Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: Welkom

11/05/2018 14:00 - PS

COLUMN: Welkom

Philomena Bijlhout  

“Neee, zuster, neee. Niet met die kromme naald!” Deze jonge moeder, die net een kind op de wereld had gezet, moest worden gehecht door de verloskundige en gilde de hele verloskamer bij elkaar. Het is deze maand dertig jaar geleden dat dit gebeurde want mijn oudste zoon is die nacht geboren. Wij, negen vrouwen met barensweeën, lagen allemaal bij elkaar in de verloskamer van het St. Vincentius Ziekenhuis. Enkel houten tussenschotten zorgden voor wat privacy. Buiten in de nacht was niemand op straat vanwege de Binnenlandse Oorlog tussen Bouterse en Brunswijk. Binnen was er maar één verloskundige komen opdagen voor de hele nacht. Josta heette ze. Ze vloog als Florence Nightingale kundig van tussenschot naar het andere vak. Josta vertrouwde volledig op haar God en moeder natuur. “Ik heb nog nooit een slechte bevalling gehad, want ik bid bij elke verlossing”, biechtte ze die nacht op.

Daar moest ik aan denken toen ik van de week in het televisiejournaal een item zag over de laatste trend onder zwangere vrouwen. Een aanstaande moeder had besloten om alleen, zonder hulp, thuis te bevallen. Gewoon omdat ze de 'natuurlijke' beleving wil en er op vertrouwt dat lichaam en geest precies weten wat te doen. De ambulancedienst was wel op de hoogte en de telefoon binnen handbereik, indien nodig. Zo dapper was ik bij geen enkele bevalling. Terwijl ik denk dat het wel realistisch is als uit de voorcontroles blijkt dat alles goed is met moeder en kind. Die bewuste nacht in ons ziekenhuis kregen wij ook voorbeelden van dit groot zelfvertrouwen.

"Mmm, mmmgggg", kreunde de Javaanse vrouw achter mij heel erg zachtjes. "Zal ik de zuster voor je roepen?" vroeg haar man maar ze wilde niet. De creoolse in de hoek ging helemaal los en gilde de boel bij elkaar. Josta was intussen druk bezig de bevalling af te ronden van de Chinese vrouw die alleen was en in het vak naast mij lag. Het kindje was geboren en ik hoorde Josta nu luid en duidelijk zeggen: "Ghajong, hija, hu." En toen nog nadrukkelijker: "Ghajong, hija, hu!" Geen idee wat ze deed maar ik wist wel dat ik zo meteen ook aan de beurt was. Ik besloot ter plekke de aanstaande Javaanse moeder als rolmodel te gebruiken en te vertrouwen op Josta's ervaring als zo meteen ook in dit vak, de hemelpoort openging.

Het thema voor de dag van de verpleging morgen 12 mei is 'vertrouwen, een stem om te leiden en daarmee het duurzame bereiken'. Dat was mijn les die nacht toen ik moeder natuur in haar grootste perfectie zou ervaren. Deze vrouwen gaven mij richting en duurzaam inzicht dat je ook kunt loslaten en vertrouwen op de zorg en kunde van een andere als je afhankelijk bent.

Toen was het mijn beurt. Na de geboorte van onze zoon pakte Josta ons kind beet en plaatste hem dicht bij mijn gezicht. "Pak hem vast en zeg tegen hem dat hij welkom is op aarde en dat je van hem houdt", zei ze vastbesloten. Dat was dus wat ik haar hoorde zeggen tegen de Chinese vrouw. Ze had een briefje in haar zak waarop het in verschillende talen stond. Hierna riep ze dwars door de kamer: "Eén meisje en acht jongens zijn vanavond geboren. Allemaal soldaten. Maar let wel … Heilsoldaten van de Heer!"

Werken in de gezondheidszorg is niet alleen zorgen en verzorgen maar ook verbinden en waarden en respect meegeven. Uiteraard zijn er ook andere verhalen: "Nu schreeuw je dat het pijn doet en toen niet." Heel negatief. Geef mij meer van zulke Josta's want zij leerde ons bij elke geboorte haar toekomstperspectief: respect en liefde voor het nieuwe leven. Ik feliciteer alle verzorgenden in Suriname met de dag der verpleging en mijn zoon die toen al zo welkom was.

bijlhoutdwt@hotmail.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina