Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Dja ghare

COLUMN: Dja ghare

08/03/2018 14:00 - Pokay Tongo

COLUMN: Dja ghare

Stuart Rahan  

Wat is Suriname toch een rijk land. Niet alleen qua wat er in de bodem zit, maar meer nog qua rijkdom aan bevolkingsgroepen en hun talen. Het gevoel voor theater, het drama dat daarmee gepaard gaat en de reacties zijn soms spectaculair. De soms ontbrekende reacties kunnen ook het nodige non-verbale drama opleveren als de aangesprokene het talent ontbeert in een rechtstreeks woordenduel zijn tegenstander tegen het canvas te slaan. Een stukje Mixed Martial Arts maar dan met woorden. Of gewoon op z’n Surinaams broko bana. Nee, natuurlijk niet zoals Somohardjo en Brunswijk in een valse en gemene ongelijke strijd Rachied Doekhie letterlijk onderuit schopten. Daar is onze Nationale Assemblee niet het podium voor.

De onmacht van de president het land in goede banen te leiden volgens geldende regels en wetten spreekt boekdelen. Bang om die assembleezetel of de onterecht bevoorrechte positie kwijt te raken laat de coalitie zich misbruiken met slechts één doel: De Baas moet de tralies overleven. De zeer belangrijke Brokopondo-overeenkomst over de toekomst van onze 'groene energievoorziening' dreigt het slachtoffer te worden van schlemielig presidentieel optreden. Energie is macht. Tijdens de Binnenlandse Oorlog ondervonden wij het aan den lijve. Het Jungle Commando blies toen enkele hoogspanningsmasten op en wij zaten letterlijk in het donker.

"Het is erg dat een president van het land hier komt en niet weet dat de Brokopondo-overeenkomst gewijzigd hier moet komen, terwijl hij vorig jaar zelf zijn team van deskundigen hiernaartoe gestuurd heeft. Dit geeft aan hoe dit land op dit ogenblik bestuurd wordt. Un no wan yere loslosi borbori dyaso. Un wan yere san e p'sa. Er zijn regels. Als u het land zonder regels wil besturen, doe dat, maar hier in het parlement moet u verantwoording afleggen. Efu yu no man, libi a sturu dan yu gwe." De irritatie over de dictatoriaal geleide democratie kwam als stoom uit de oren van Asiskumar Gajadien. En voor het eerst luisterde het instituut president naar de oppositie. Hij verliet zijn stoel met in zijn kielzog de met stomheid geslagen coalitie. Niemand die het durfde op te nemen tegen Gajadien of eigenlijk de oppositie. Deze keer liet de president zijn malende vinger als reactie na.

Achteraf was de coalitie pseudoverontwaardigd. Maar ja, wat verwacht je als de hoofdverantwoordelijke van de teloorgang er niet in slaagt of in feite nalaat zijn verantwoordelijkheid te nemen. Wat Gajadien in feite restte, was in het Sarnami zijn irritatie te verduidelijken: "Dja ghare, bhaag hinyaa se". Een vertaling is niet nodig. Het gevoel dat hieruit naar voren komt, spreekt voor zich. We zijn Surinamers en wij kennen allemaal zo'n beetje onze broedertalen. Geen diplomatieke taal maar wel treffend. De presidentiële reactie kwam een dag later: "Gajadien is ongelikt." O ke ba, met mij had de bevolking graag het primaire antwoord in de Assemblee willen horen, daar waar het woord hoog in aanzien is.

Wat doe je dan als je de vergadering voortijdig verlaat? Aangezien ik gevoel voor drama heb, had ik er graag bij willen zijn. Een niet ondenkbaar scenario is de ingehouden woede van de president. "Hoe durf je mij op deze manier aan te spreken. Je weet niet wie ik ben, noh?" Zijn gevolg knikt instemmend en laat in de persoon van Amzad Abdoel reageren. "Zo spreek je het instituut president niet aan. Gajadien moet zijn verontschuldigingen aanbieden." Ja Amzad, je hebt gelijk. Zo ga je niet om met de president. Alleen vergeet je als jaknikker uit welk hout deze president is gesneden. Hij neemt het hoogste college van staat niet serieus behalve als het hem goed uitkomt. Voor zo iemand geldt toch alleen 'dja ghare'. Misschien moeten we op deze 8 maart toch maar hardop gaan nadenken over een vrouw als president. 

taknangami@live.nl

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina