Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Geen boodschap

COLUMN: Geen boodschap

14/02/2018 14:00 - Serieus!?

COLUMN: Geen boodschap

Ivan Cairo  

Twee zaken zijn me de afgelopen dagen opgevallen. De ene zaak heeft zich afgespeeld in de justitiële sfeer. Vorige week heeft een rechter een echtpaar tot een gevangenisstraf van zeven jaar veroordeeld, omdat ze hun zoontje hebben doodgeslagen. Een strafverzwaring met een jaar, want de openbare aanklager had zes jaar geëist. Vrijwel iedereen die je over dit geval sprak, sprak er schande van: over de mishandeling van het kind met de dood als gevolg én de lichte straf van de kantonrechter. Wanneer je hoort dat bijna iedereen de straf te licht vindt vraag je jezelf in gemoede af of de officieren van justitie en kantonrechters van een andere planeet komen om hier recht te spreken.

Zakken ze met een touw van Mars naar beneden? Voelen ze niet aan wat er in de samenleving, onder hun medeburgers leeft? Wordt de wet slechts op de letter en komma toegepast? Hoe anders is het niet in buurland Guyana, vlak om de hoek. Daar kregen twee mannen vorige week in afzonderlijke gevallen gevangenisstraffen van veertig jaar. De ene man, een pastor, heeft zich meerdere keren vergrepen aan een vijftienjarig meisje, de andere had onder bedreiging met een mes een vrouw verkracht. In Guyana ga je letterlijk een mensenleven lang achter tralies voor seksuele misdrijven en in Suriname mag je een kind, zelfs je eigen kind, doodslaan, en je krijgt met zeven jaar cel een tik op de vingers.

Kijk je naar het geval waarbij twee mannen deze week respectievelijk achttien om negentien jaar celstraf kregen, omdat ze een vrouw hebben vermoord rijst de vraag of het leven van een volwassene meer waard is of zwaarder weegt dan dat van een kind dat onder jouw gezag en bescherming is gesteld. Gezien de lage straffen is het mij geen wonder dat er meerdere recidivisten zijn onder zedenplegers. Het lijkt mij de hoogste tijd dat de goden, halfgoden en kwartgoden binnen het Surinaamse justitieel systeem uit hun ivoren torens komen en zich weer onder het gewone volk bewegen om te horen, voelen en beleven wat er leeft.

De straffen zijn kennelijk zodanig licht en symbolisch dat ouders er nu zelfs toe overgaan om hun kinderen dood te bijten. Een andere verklaring kan ik niet vinden voor het geval waarbij een baby van vijf maanden met bijtwonden in het gezicht overlijdt en achteraf blijkt dat het vaker is mishandeld. Gelukkig zitten deze ouders al in de bak. Het is te hopen dat indien ze schuldig worden bevonden er niet met een lichte straf van af komen.

De andere zaak betreft het buitenlandbeleid en de transparantie van de regering in het communiceren met de samenleving. Met veel fanfare is het NII opgezet, want er zou beter en transparanter met het volk gecommuniceerd worden over het beleid van de regering en andere zaken. Een goed voornemen, gezien het feit dat de overheidsvoorlichting jarenlang vrijwel niets voorstelde. De media konden met moeite bewindslieden en overheidstoppers te spreken krijgen. NII zou daarin verandering helpen brengen. Met veel bravoure werd gesteld dat NII en zijn digitaal portaal 'deboodschap.today' zich niet als concurrent van de vrije pers zouden opstellen.

Echter, we zien een tendens waarbij mediahuizen niet meer uitgenodigd worden voor bepaalde activiteiten van ministeries. Los van een handjevol ministers onder wie Pengel, Hoefdraad, Dodson en Miranda die nog makkelijk toegankelijk zijn voor journalisten, schijnt het gros van de ministerraad nu alleen nog via persberichten van NII en monologen op GovTV met de samenleving te communiceren. Vicepresident Adhin vind je met de modernste lantaarns niet, laat staan met kaars. Waarnemend directeur bij Buza, Michiel Raafenberg, is volgens mij de enige departementsdirecteur die nog op vragen van de vrije pers reageert.

Het zou te ver voeren om hier alle voorbeelden te noemen van activiteiten waar de pers niet voor is uitgenodigd. Drie zeer recente zijn evenwel de decoratie van Iamgold-topman Steve Letwin; de komst van eerst de Venezolaanse minister van Buitenlandse Zaken, op de hielen gevolgd door een topdelegatie uit Brazilië. De bezoeken uit Venezuela en Brazilië werden angstvallig geheim gehouden en de Surinaamse samenleving moest uit de buitenlandse pers daarover vernemen. Pas nadat lokale kranten de buitenlandse artikelen hadden overgenomen kwam de regering schoorvoetend met eigen informatie.

Had Asis Gajadien geen mededelingen in de pers gedaan, was de gemeenschap achteraf niet door de regering geïnformeerd dat Iamgold onlangs aandelen aan Suriname heeft overgedragen. De initiatieven van NII zijn prachtig, maar monopolisering van de overheidsinformatie heeft geen enkele zin. Hoeveel mensen bereik je zo? Gezien de aantallen van 50, 70, 150 en 267 viewers schijnt ook het gros van de achterban van de regering geen boodschap te hebben aan 'deboodschap.today'.

ivancairo@yahoo.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina