Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Overdenkingen

COLUMN: Overdenkingen

10/01/2018 14:00 - Serieus!?

COLUMN: Overdenkingen

Ivan Cairo  

Soms zijn er van die momenten waarbij je jezelf bij bepaalde ontwikkelingen of gebeurtenissen afvraagt of er een kunu, een vloek, op Suriname rust. De natuur is ons niet slecht gezind, maar we bakken er als land al jaren niets van. Dingen waarvan we denken dat we die in overvloed hebben, nemen we voor granted, geven we voor een habbekrats weg of we gebruiken die op een verkeerde manier of voor verkeerde doeleinden: niet ten algemene nut. Sommige zaken laten we onbenut totdat een buitenlander komt die de economische waarde of potentie daarvan inziet, ermee aan de slag gaat en op een legale manier grof geld verdient. Dan beginnen we te steigeren en te gillen dat we worden uitgebuit.

Ook rechten worden vaak op een verkeerde manier gebruikt of ingezet voor zaken waar ze niet voor bedoeld zijn. Onder andere het recht op vrije meningsuiting, persvrijheid en het vakbonds- of stakingsrecht, om maar enkele te noemen. Maar daarover zal ik het vandaag niet hebben. Wel over de jongste olievondst in Guyana. Waarom daar wel en bij ons (nog) niet? Ik sprak maandag met een 'oude' vriend die zich al jaren in internationale politieke kringen beweegt en het een en ander heeft gezien.

We spraken over de ontwikkeling van Suriname, de uitdagingen, de gemiste kansen en de politiekvoering. Tijdens het gesprek kwamen zowel president Bouterse en Venetiaan als hun beleid ter sprake. We geloven beiden diep van binnen dat ook Bouterse het beste met Suriname voor heeft, maar op de een of andere manier wil het economisch niet lukken wanneer hij de politieke teugels in het land in handen heeft.

Waarom valt dat zo door hem begeerde politiek-economisch succes hem (nog) niet ten deel? Ligt het aan hem? Maakt hij verkeerde keuzes bij het aanstellen van adviseurs en ministers? Is zijn ego te groot om fouten te erkennen, terug te keren op zijn schreden en correcties aan te brengen? Luistert hij te veel naar souffleurs? Wat is het? Hopelijk wordt deze vraag ooit beantwoord.

Mijn vriend vroeg of ik er ooit wel bij heb stilgestaan dat de olie misschien om politieke redenen nog niet is gevonden door "die Amerikanen". Het zijn overwegend Amerikaanse multinationals die de exploraties verrichten. "Waarom wordt er juist in een periode waarin de oliekraan van Venezuela naar Amerika dichtgedraaid zou kunnen worden ineens zoveel olie in Guyana gevonden terwijl de Amerikaanse geologische dienst al jaren geleden heeft vastgesteld dat in het Guyana-Suriname bekken de op twee na grootste aardoliereserves liggen?" Dat zette me wel even aan het denken.

Is het Witte Huis zo machtig dat ze investeerders kunnen beïnvloeden om hun financieel succes, winst, uit te stellen totdat er een regiem aan de macht is die wel de goedkeuring van Washington draagt? Ik persoonlijk betwijfel dat. We hadden het ook over missers van Bouterse en enkele misslagen van Venetiaan. We delen beide dezelfde mening dat president Venetiaan in de periode 2000-2010 enkele kapitale politieke blunders heeft gemaakt.

Voor ons is het nog steeds onduidelijk en onbegrijpelijk waarom hij in 2000 Marie Levens als minister van Buitenlandse Zaken heeft aangesteld en niet als minister bij Onderwijs. Dat was de grootste misser of misschien wel de valste start die een Surinaamse regering ooit heeft gemaakt, door de basis van elke ontwikkeling toe te vertrouwen aan een politieke partij die niet het kader, vermogen en de visie had hoe inhoud te geven aan die portefeuille.

De wrange vruchten van die politieke misslag plukken we nog steeds. Zie maar de studentenflats op de AdeK-campus die (nog) niet gebruikt kunnen worden omdat het bouwsel niet aan de vereiste veiligheidsstandaarden voldoet. Dat is slechts één voorbeeld. Bouterse maakte dezelfde fout toen hij in 2010 aantrad en Onderwijs in handen van Pertjajah Luhur liet.

Levens trad na haar ministerschap in dienst van de OAS waar zij de portefeuille van Onderwijs in de Amerika's beheerde. De successen die ze in die functie heeft geboekt - eigenlijk was ze dé minister van Onderwijs van het Westelijk Halfrond - zijn ontelbaar. De lof die haar werd toegezwaaid toen ze niet zo lang geleden bij de OAS wegging spreekt boekdelen. Misschien dat ze in de toekomst ooit de post van Peneux zal invullen, althans als ze nog beschikbaar is voor politieke functies.

ivancairo@yahoo.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina