Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Dochters

COLUMN: Dochters

06/01/2018 14:00 - Ganga

Sharda Ganga

Sharda Ganga  

De kop van het artikel trok mijn aandacht, en deed meteen mijn bloeddruk stijgen. ‘Mijn dochter heeft me schande gegeven’, moet de moeder hebben verklaard tegenover de journaliste. Het meisje was als vermist opgegeven door de moeder, na een gezamenlijk bezoek aan oma. Al gauw meldde een meneer zich bij de politie - hij had seks met haar gehad in het huis van zijn vriend en daarna was ze weer weggegaan - terug naar huis, hij wist verder niets.

Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, een verhaal van niets, zou je bijna denken. Maar in die simpele zinnen schuilt een tragische werkelijkheid. Een dertienjarig meisje gaat met haar moeder op bezoek bij oma en wordt naar de winkel gestuurd om iets te kopen. Als het te lang duurt eer ze terug is, gaat moeder maar alvast naar huis en loopt niet zelf even naar de winkel om te kijken waar de dochter uithangt. Een meneer van over de twintig vindt dat het meisje van dertien had gezegd dat ze zeventien was, dus het was dik in orde om seks te hebben en haar daarna alleen naar huis te laten gaan - in de avond mogen we aannemen.

Een jong meisje houdt zich twee dagen op in bussen en niemand die aan de bel trekt. Meisje komt terug naar huis en moeder geeft haar een pak slaag, brengt haar naar Opa Doeli en lijkt vooral gebelgd over de schade aan haar reputatie. Intussen is tot twee keer toe in dit medium het meisje met voor- en achternaam genoemd en weet heel het land wie ze is, wat ze heeft gedaan, wat haar is aangedaan, en wat haar moeder denkt. Probeer nu maar eens van dat stigma af te komen. In dit geval is het natuurlijk een dilemma: vanwege de opgave van vermissing is het wel nodig om de naam van de vermiste te vermelden.

Maar - en vergeef me als ik een bericht heb gemist - het eerste bericht van de vermissing en het seksueel misbruik verschijnt in de ochtend van 4 januari op de website van de krant; het meisjes was al op 28 december terecht. Is er eerst navraag gedaan bij de politie of het meisje terecht was, voor we haar naam in de publieke arena gooiden; staat men er bij stil wat het voor gevolgen zal hebben voor het, overduidelijk, zeer kwetsbare meisje?

Wat moet ik denken als ik lees dat de ouder pas na de vermissing de telefoonberichten nagaat van haar dertienjarige kind. Aan de ene kant voel ik mee met moeder die misschien het meisje haar privacy gunde, maar aan de andere kant: er moet toch enige mate van ouderlijk toezicht zijn op het gebruik van telefoons en chats en sociale media, voor kinderen. Waar die grens is, dat is onderhandelbaar. Maar dan moet er natuurlijk wel een redelijke mate van wederzijds respectvolle communicatie zijn tussen ouder en kind.

Het enige, superwrange lichtpunt in dit verhaal? Dat die meneer meteen naar de politie is gestapt toen hij hoorde dat zijn slachtoffer vermist werd. Dat pleit hem niet schoon van het misbruik, maar het had erger gekund, hij had ook gewoon zijn mond kunnen houden. Nu we het toch over dochters hebben, en de namen waarmee de kranten smijten. Vorig jaar heb ik me ernstig gestoord aan de berichtgeving over de scholieren die hebben gestolen op hun school.

Omdat papa een publiek figuur is, werden we keer op keer getrakteerd op de volle naam van een van de scholieren. Zelfs moordverdachten worden netter behandeld. Het is pure sensatiezucht, en het is gevaarlijk. Een jeugdige misstap kan op deze manier een levenslang drama worden. En in geval u nu zegt 'ja maar de zoon van de president etc': die is een volwassen man. En zijn acties waren van geheel andere orde. Laten we dit jaar wat zorgvuldiger zijn in de wijze waarop we omgaan met berichtgeving over kinderen, en met onze kinderen in het algemeen, alsjeblieft.

gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Gerelateerde artikelen

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina