Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Mensenrampen

COLUMN: Mensenrampen

11/09/2017 14:00

Giwani Zeggen

Giwani Zeggen  

Niets en niemand is opgewassen tegen Moeder Natuur. Dat heeft ze ons afgelopen week nog maar eens fijntjes laten weten. De verwoesting die Irma achterlaat is onvoorstelbaar. Dit soort momenten maken dat ik me weer eens realiseer hoe gelukkig we in Suriname zijn. Een orkaan met de kracht van Irma of haar oudere broer Harvey, ik denk dat dan daadwerkelijk het moment zou aanbreken om met z’n allen, tenminste dat deel dat het zou kunnen navertellen, onze koffers te pakken. De laatste doet het licht uit en vervolgens vliegen we ieder naar onze eigen nieuwe bestemming.

De groep richting Nederland zou op Schiphol dan tegen Julian With kunnen zeggen: "Nu heeft u echt gelijk. Met Suriname komt het nooit meer goed!". Gelukkig, zover is het nog niet. Maar ik denk niet dat we een dergelijke klap te boven zouden kunnen komen. Hoe lang dat zo blijft? Ik zou het niet weten. Maar als je ziet dat we steeds vaker met hevige rukwinden te maken krijgen en we inmiddels ook al kennis hebben gemaakt met hagel, kan het niet anders of we krijgen in de toekomst bezoek van extremen als Irma, Harvey, Katia en José.

Tot die tijd doen we, bij afwezigheid van Moeder Natuur, kennelijk zelf hard ons best om er een puinhoop van te maken. Echter, het wordt tijd dat we beseffen hoe gelukkig we zijn en minder gaan klagen. Natuurlijk, als de regering er een puinhoop van maakt, heb je het volste recht om kritiek te leveren. Over dat soort geklaag heb ik het niet. Ik heb het over het geklaag om het geklaag. Dat geklaag over dingen die het klagen niet waard zijn, maar waar men toch over klaagt omdat klagen zo lekker is. Over dat soort geklaag heb ik het.

Een voorbeeld vraagt u? Over die straat die na een zware regenbui voor slechts enkele uren blank staat, ook omdat wij steevast weigeren onze rommel in de ton te gooien, waardoor rioleringen vol zitten met petflessen. Of bij die ene keer dat ons stukje vlees bij het kopen van fastfood iets kleiner is dan de vorige keer. Over dat soort geklaag heb ik het. Laten we over zinvolle dingen klagen. Bijvoorbeeld over de vraag waarom de Surinamers op St. Maarten nog niet geëvacueerd zijn? Zoals bijna alle andere landen die burgers daar hebben, momenteel doen.

Ik stond er niet eens bij stil dat er ook mensen uit Suriname voor vakantie daar zitten, tot een post op Facebook. Mensen die een hotel hadden geboekt en wilden genieten van zon, zee en strand. Die zullen toch liever terugkeren lijkt me? En misschien kiest een deel ervoor om bij familie of vrienden te blijven. De helpende hand te bieden. Want je laat iemand in nood toch niet in de steek. Maar als fatsoenlijke overheid bied je tenminste de mogelijkheid om terug te keren naar huis. Ook al zou het maar één persoon betreffen.

En toch heb ik bij natuurrampen zoiets van: vreselijk voor de slachtoffers, maar het is de natuur. Het is niet de eerste en zeker ook niet de laatste keer dat er een orkaan voorbijkomt of een beving de aarde doet schudden. Het afgrijzen is veel groter bij allerlei andere rampen. Veroorzaakt door onszelf. Die niks te maken hebben met de natuur, maar met hoe 'we' zijn. Harvey, Irma en José, we krijgen ze in onze huiskamer. Verslagen door 'heldhaftige' reporters om ons iets te vertellen wat we al eeuwen weten: niets en niemand kan op tegen Moeder Natuur.

Het is u daarom misschien ontgaan, maar in Myanmar voltrekt zich op dit moment een 'echte' ramp. Daar worden mensen door mensen afgeslacht, alsof het dieren zijn. En waarom? Gewoon omdat ze van geloofsovertuiging verschillen. Daarvan geen 1x24 uur verslag op televisie. Geen filmpjes op Facebook van selfmade journalisten. Zoals het ook nog oorlog is in Syrië, Libië, Irak en Afghanistan. Dat zijn de rampen waarvan ik echt gruwel.

De berichten daarover zijn intussen gedegradeerd tot het niveau van Rihanna die zich voor de duizendste keer een nieuw kapsel laat aanmeten. Je ziet het bericht en denkt: Oh, niks nieuws. Vervolgens scroll je door naar berichten over Harey, Irma, José en Katia die geen rampen zijn, maar gewoon de natuur. De echte rampen, die zijn wij mensen. giwani@hotmail.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina