Registreren | Inloggen       Colofon
  •  

COLUMN: Joe Hut

13/08/2017 12:00

In ‘Nahar miti Rahan’ houden journalist Stuart Rahan en kunstenaar Kurt Nahar om en om een wekelijkse tweespraak met elkaar met betrekking tot de moorden van 8 december 1982. Rahan was destijds twintig jaar en Nahar tien jaar. Vandaag schrijft Nahar.

In ‘Nahar miti Rahan’ houden journalist Stuart Rahan en kunstenaar Kurt Nahar om en om een wekelijkse tweespraak met elkaar met betrekking tot de moorden van 8 december 1982. Rahan was destijds twintig jaar en Nahar tien jaar. Vandaag schrijft Nahar.  

Ay Stuart, ofa? Nanga a nen fu ala bruya d’e teki un now, mi de yere. In deze column wil ik even uitwijken naar Joe Hut District, Trelawny, Jamaica. Desi Bouterse en zijn cultuurbarbaren beloofden ons inderdaad huizen zonder dievenijzer. Wel, Desi kan veel leren van deze gemeenschap high upon the Jamaican hills.

Sorry, hoog in de Jamaicaanse bergen. Straks leest hij K in plaats van een H of raakt hij high. Hier kent men geen operatie octupus en dictators die krabita anu hebben. Hier leven de meeste mensen in huizen zonder poorten en dievenijver. Sommigen laten hun deur zelfs wagenwijd open. De altijd militair gebleven Desi kan ook veel leren van hun leefgewoonten en goedgeorganiseerde landbouw. Suresh Algoe zou smullen van wat de Jamaicaanse voedselschuur allemaal te bieden heeft. Hier worden er niet zoveel mooie sprookjesverhalen beloofd, maar pakt de bevolking het zelf aan.

Deze plek laat mij denken aan het verleden hoe het in Suriname eens ook was. Iedereen deelt alles met elkaar. Als je niet werkt, kom je niet vooruit. In Suriname is alles juist andersom. Je werkt je kapot en toch gaan we in alles achteruit. Ook in onze normen en waarden. Wist je Stuart dat Suriname ook helemaal hier in Joe Hut bekend is? Vraag niet hoe. Ik moest aanhoren hoe Desi's beide zonen zijn opgesloten in de gevangenis en hij zelf in afwachting is van zijn veroordeling. Samen met de wandelende ondergang gaat Suriname de verdoemenis in. Voor de zoveelste keer is het Surinaamse volk onder Desi een roepende in de woestijn.

Stuart, Bob Marley zingt: 'Emancipate yourself of mental slavery, none but ourself can free the mind.' Helaas schijnt het ons volk nog niet te lukken zich los te rukken uit de klauwen van Desi Bouterse. Als ik te gast ben bij mijn familie op hun bankstel en in mijn gedachten wegdwaal met een prachtig uitzicht voor mij, realiseer ik mij dat Desi zichzelf al veroordeeld heeft. Als Surinaamse burger mag ik mij vrijelijk begeven op welk wereldgrondgebied dan ook. Ik denk niet dat Desi dat voor nu zal durven te doen. Het enige waar hij vrij naar toe kan gaan is binnen de Surinaamse grenzen.

Na zeventien jaar keer ik terug in Joe Hut waar de aardvrucht nyams als hoofdproduct wordt verbouwd. Je ziet deze gemeenschap zich langzaam verheffen. En kijk dan hoe de cultuurbarbaren omgaan met ons gewezen bauxietstadje Moengo. Kijk hoe men inderdaad net als in de jaren tachtig omgaat met de mens die zogenaamd centraal staat in het militaire brein van Bouterse. Hier in Jamaica zou men iemand als Marcel Pinas op handen dragen. Hij en zijn talent zouden nooit in het donker blijven.

Midden op de dag wordt een grote aluminium pot op vuur geplaatst onder een manyabon. Zonder te vragen krijg je als doodvreemde een warm welkom en wordt een hete pasgekookte koren in je hand gestopt. Een andere bewoner wandelt langs en haalt een groot stukje nyams uit zijn zak en geeft het aan mij. Waarom kan Suriname niet meer zijn zoals vroeger en nu nog steeds in de gemeenschap van Joe Hut, Trelawny?

naharahan0812@gmail.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina