Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Cultuurbarbarisme

COLUMN: Cultuurbarbarisme

06/08/2017 12:00

In ‘Nahar miti Rahan’ houden journalist Stuart Rahan en kunstenaar Kurt Nahar om en om een wekelijkse tweespraak met elkaar met betrekking tot de moorden van 8 december 1982. Rahan was destijds twintig jaar en Nahar tien jaar. Vandaag schrijft Nahar.

In ‘Nahar miti Rahan’ houden journalist Stuart Rahan en kunstenaar Kurt Nahar om en om een wekelijkse tweespraak met elkaar met betrekking tot de moorden van 8 december 1982. Rahan was destijds twintig jaar en Nahar tien jaar. Vandaag schrijft Nahar.  

Kurt mi mati, je moet je niet zo gauw laten ontmoedigen door De Baas. Je zou er juist inspiratie uit moeten putten door te doen wat hij nalaat. Weet één ding: De Baas is van voorbijgaande aard! Met die geruststelling moeten wij zien te overleven, maar ik snap dat zijn politieke houdbaarheid iets te lang duurt.

Wij weten beiden dat hij een persoonlijk gevecht voert dat hij al lang verloren heeft. De Baas is de wandelende ondergang die weigert zich erbij neer te leggen. Een zompig onfris ruikend moeras van drijfzand met een walm waar menigeen van over zijn nek gaat. Het is de 'ferberde siki' waar geen medicijn tegen opgewassen is. Weet je Kurt, ik heb al eerder aangegeven dat hij zich eens een militair, altijd een militair waant. Maar hij is Srananman genoeg om te weten dat a libi na wan leisi wan man, tu leisi wan pikin.

Zijn favoriete zanger Papa Touwtjie zong het ook zo treffend: "Ala sani di go na loktu, wan dei musu kon na gron!" Zeker in de politiek. Geen enkele politicus ontkomt daaraan, waar ook ter wereld. Het is alleen jammer dat in het politieke leven beslissingen genomen worden die meestal fout uitpakken voor de massa. Neem nou de afsluiting van de water- en stroomtoevoer in het culturele centrum van Moengo. De gevolgen zijn desastreus. Jarenlange gestage opbouw van kunst- en cultuurbeleving en participatie door de jeugd is in een oogwenk kapotgemaakt.

Begrijpelijk dat de voortrekker van deze ontwikkeling, Marcel Pinas, heel emotioneel raakt. De internationaal zeer gewaardeerde kunstenaar ziet een enthousiaste jonge generatie Moegonezen terugvallen, een scenario waar in ieder geval weinig positiefs uit voort kan komen. Hij komt zelf uit dat gebied, weet welke kansen hij en zijn leeftijdgenoten misliepen als kleine jongens. Hij voelt aan zijn water dat sluiting van het cultureel centrum weinig hoop geeft voor een goede toekomst van de jeugd. Weet je wat ik niet snap Kurt? Hoe kan het dat het buitenland erg ingenomen is met de kunst- en cultuurontwikkeling van Moengo.

Buitenlandse ambassades weten meer van wat zich in Moengo afspeelt, dan onze eigen beleidsmakers. De Baas is niet eens geïnteresseerd. Na de overdracht van het complex door Alcoa ging hij er gelijk naartoe. Hij installeerde er zelfs militairen onder het mom van 'voorkoming van wilde occupatie'. Als president nam hij niet eens de moeite om een bezoekje te brengen aan het gedeelte waar de Kibii Foundation van Marcel Pinas al jaren nuttig werk met en voor de jeugd verzet. En dan steeds roepen er voor de jeugd te zijn, maar eenmaal ter plekke keert hij hen de rug toe. Een dieptrieste vertoning, als je het mij vraagt.

Marcel Pinas wist van de overdracht op termijn. Hij speelde erop in door tijdig met Surinaamse beleidsmakers te corresponderen over hoe verder als eenmaal de overdracht heeft plaatsgevonden. Aan hem heeft het dus niet gelegen. Op zijn Facebook-pagina laat hij het trieste beeld zien van het eens blakende gebouw, nu in het donker. Kunstzinnig zou je zeggen, maar het tegendeel is waar. Door letterlijk de stekker eruit te trekken, zie je een levenloos pand waar het hart van is uitgetrokken. Het zijn donkere beelden die herinneren aan december 1982. En wie doet zo iets? Alleen cultuurbarbaren.

naharahan0812@gmail.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina