Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Doekje voor het bloeden

COLUMN: Doekje voor het bloeden

15/04/2017 14:00

Sharda Ganga

Sharda Ganga  

Het was dat ik afgelopen zaterdag moest werken. Dat ik wist dat er in Para een groep zeer gemotiveerde burgers op me wachtten, die gretig verder wilden leren en onderzoeken hoe zij hun bijdrage aan het welzijn en de welvaart van hun buurt- en dorpsgenoten konden helpen vergroten. Die al een paar weekenden trouw kwamen opdagen.

Niemand die ze daarvoor betaalde, niemand die ze betaalt voor het werk dat ze al jarenlang vrijwillig doen in hun gemeenschap. Dat is een van de redenen waarom ik me afgelopen zaterdag niet aanmeldde bij het perscentrum, om met de president van gedachten te wisselen over de koers van het land. Hij had immers alle wakaman en alle ontevreden burgers uitgenodigd. En tot die laatste categorie hoor ik zeker.

Aan de andere kant denk ik: wat voor zin zou zo een bezoek hebben. Wat kunnen wij nog vertellen aan een president en zijn kringen wat zij niet allang weten. Ja, ik weet het, de president zegt dat hij openstaat voor ideeën. Maar er is een schier oneindige reeks van bijdragen geleverd door bedrijfslevenorganisaties, vakbonden en de civil society. Geluisterd wordt er niet. Het is lekker makkelijk om je dan te richten tot de wakaman, en te denken dat je dan ook inderdaad hebt gecommuniceerd met het volk.

Het is, wat mij betreft, poppenkast als de hoogste gezagsdrager een groep mensen rondleidt langs wat pluimvee- en landbouwbedrijven en dat als bewijs toont dat "deze regering werkt". Het is echter tekenend voor de opvatting van regeren. Spelen op de vierkante millimeter- losse projectjes, geen groter plaatje. Persoonlijke problemen aanhoren, snelle en ondoordachte "oplossingen" bieden voor een paar mensen. Vijftig hectares beloven, en niet eerst checken of de bewoners van Pikin Poika misschien andere ideeën hebben over wie het recht heeft om dat stuk grond af te staan.

Ik hoor heel graag over een jaar wat er terecht is gekomen van dit doekje voor het bloeden. Want dat is het: alsof je met 50 hectares daadwerkelijk het grote probleem van groeiende armoede en ongelijkheid van honderdduizenden hebt opgelost. Dit is geen beleid, dit is spelerij. We hebben dat al zo vaak gezien. Op 30 november 2015, slechts enkele maanden nadat we officieel te horen hadden gekregen dat er geen woord waar was van de rooskleurige cijfertjes die ons waren voorgehouden voor de verkiezingen van 25 mei 2015, presenteerde de president in De Nationale Assemblee een reeks van maatregelen die ervoor moesten zorgen dat de meest kwetsbare groepen de hardste klappen van de crisis bespaard zouden blijven.

Het is interessant om die nu weer onder de loep te nemen. We weten intussen dat het voedselpakkettenproject is gesneuveld. We weten dat de naschoolse opvang niet is herstart. Ik heb niets meer gehoord over de 120.000 ledlampen die zouden worden verdeeld, de tarieven voor busvervoer staan onder druk, ach, wat is er wel gedaan om de kwetsbaren te beschermen? Intussen zijn we een stabilisatie- en herstelplan verder- iemand daar nog iets over gehoord? De veelheid van projecten met de Islamic Development Bank zou voor snelle groei zorgen- en de projecten zouden echt heel snel beginnen. We zijn een jaar verder. Een paar weken geleden hoorde ik geluiden over weer een crisisplan, waarover breed overleg gevoerd zou worden met het bedrijfsleven, de vakbonden en NGO's. Ik zuchtte diep. Terwijl er wordt gedroomd verzuipt het volk.

Toch heb ik hoop. Die hoop komt van het werken met mensen zoals ik die aantrof in Para. Zoals de jongeman die op mijn vraag naar wat het belangrijkste is wat hij meeneemt van zes dagen werken met ons, vertelde: "dus voor ik hier kwam leefde ik gewoon van dag tot dag- tek' a libi fa a kon- geld verdienen en uitgeven. Maar nu, nu denk ik: ik kan ook gewoon voor mijn leven plannen, dingen planmatig aanpakken, doelen stellen, begrotingen maken voor mezelf- evalueren, veranderen. Eigenlijk is het leven ook een project." Ik denk dat de wakaman meer gebaat zouden zijn bij een ontmoeting met dit soort jonge mensen- er zijn er genoeg. gangadwt@gmail.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina