Registreren | Inloggen       Colofon
  •  
  • Home
  • COLUMN: Libisma nanga dagu

COLUMN: Libisma nanga dagu

16/03/2017 14:00 - Pokay Tongo

Stuart Rahan.

Stuart Rahan.  

“Na moro m’e sabi libisma, na moro m’e lobi mi dagu! (Mijn liefde voor honden groeit naarmate ik de mens beter leer kennen!).” Een odo/gezegde waar ik kippenvel van krijg, zoveel wantrouwen gaat er schuil in de mens. The Happy Boys vatten deze odo samen in een vrolijk kaseko poku die ieder mens met een beetje beschaving oproept nog een keer in de spiegel te kijken en zich af te vragen: “Ben ik als wezen wel superieur aan de trouwe viervoeter?”

Afgelopen week kreeg ik twee asociale filmpjes via sociale media waarin één ding mij duidelijk werd: Un' las'en! (We zij de weg kwijt!). Een rover had een oude vrouw beroofd. Nog voor hij zijn buit te gelde kon maken, werd hij bruut staande of beter gezegd liggend gehouden. Voor zijn pech niet door de politie. Van alle kanten kreeg hij trappen, voornamelijk op zijn hoofd en in het gezicht. Bij elkaar duurden de filmpjes 55 seconden, te lang voor mij om deze afschuwelijke mishandeling in één keer te bekijken. Er gingen vier dagen overheen, zo verschrikkelijk onmenselijk waren de beelden.

Ja, maar dat heeft die rover verdiend, hoor ik sommige lezers roepen. En daar zit het hem nou juist in. Wie wel zo'n afstraffing verdient, is niet aan mij te oordelen en zeker niet degenen die hem in elkaar trapten. Laat mij voorop stellen, het beroven van wie dan ook 'is on kan' en zal strafrechtelijk zwaar bestraft moeten worden. Eigen rechter spelen 'is ook on kan'.

Als burger dien jij je niet te verlagen tot hetzelfde barbaarse onfatsoen. Daar zijn bevoegde instanties voor. Nee, ik heb het er niet over dat mishandeling aan de politie moet worden overgelaten zoals vaker criminelen is overkomen. Witte boorden criminelen worden toch ook niet tot bloedens toe geslagen alvorens het vervolgingsapparaat hen in hun bebloede overhemden en verminkt gezicht terecht wijst?

Als marteling het voortraject is van afstraffing, wat zou er moeten gebeuren met de jongemannen die een hond met straatstenen doodsloegen? "Ma na wan dagu./Het is maar een hond", roepen de drie uit de kluiten gewassen jongemannen in hun verzet tegen een aanstaande mishandeling. Het genot (zoals de foto in dWT 14/3 laat zien) waarmee de jongemannen die arme hond dood stenigden, wekt zoveel gruwel op dat eenzelfde straf de ultieme bevrediging kan geven. Maar dat doen we niet. Wij gaan door voor beschaafde mensen die er alles aan doen om herhaling te voorkomen. Hun zieke geest heeft genezing nodig.

Niet door Steve Meye maar voor lange tijd hen laten werken in het dierenasiel van Cynthia Ashruf van Stichting Henk Abrahams. Confrontatie met hun slachtoffers en verzorging van de dieren die geen beesten zijn zal ze in het vervolg dieper laten nadenken voor ze weer tot steniging overgaan. Jaren geleden werden ook enkele zwervers vermoord door een volstrekte idioot die vond dat zwervers geen bijdrage leverden maar slechts voor overlast zorgden. De dader kreeg terecht straf, ook al waren wij het met z'n allen eens dat het niet zwaar genoeg was.

Maar wat zegt bovenstaand gedrag in feite over ons? Als maatschappij zijn wij zover afgegleden dat mishandeling van mensen en dieren, als 'normaal' wordt gezien. Wel, als er iets niet normaal is, dan is het het recht in eigen hand nemen omdat wij ons zogenaamd in ons wezen als beschaving aangetast voelen. Wat wij vergeten is dat deze kleine stap ons eeuwen terugwerpt in een tijd dat barbarisme het 'normale' van toen was. Wat wij moeten voorkomen is dat de barbaarse ontwikkeling cultuur wordt. Dagu abi fo futu ma a'e waka wan enkri pasi. Libisma abi tu futu ma a'e wan waka wan dusun pasi. De viervoeter gaat recht op zijn doel af terwijl tweevoeters de weg regelmatig kwijt zijn. A no kan tog!

taknangami@live.nl

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina