•  

COLUMN: Drammen

17/02/2017 14:00 - PS

COLUMN: Drammen

 

Soender is een hele goede acupressuurmasseur die mij regelmatig masseert om mijn lijf weer soepel te maken. Al liggend op de tafel raak ik vaker in gesprek met hem over de situatie in het land. Hij is blind! Zo kwam eens ter sprake dat de Nationale Stichting voor Blinden en Slechtzienden (NSBS) weer op gesprek moest bij de president omdat de 'maatschappelijke' groepen werden geconsulteerd.

De president heeft al diverse keren een vertegenwoordiging van deze groep geraadpleegd in verband met hun noden en behoeften. Enthousiast vroeg ik een dag later: "Hoe is 't gegaan?" "We stonden zo weer buiten", was zijn antwoord.

Afgelopen woensdag moedigde assembleevoorzitter Jenny Simons blinden en slechtzienden aan (ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van de NSBS) om harder te 'drammen en te dwingen' om hun zaken gedaan te krijgen. Individueel bedoeld is dit inspirerend om meer in de eigen kracht te staan, maar als groep is het niet realistisch. On- en minvermogenden ervaren nu chaos, drukte, wanbeleid bij de afdelingen van Sociale Zaken. De visueel beperkten maken geen betere kans op de meest noodzakelijke voorzieningen door daar te zeuren.

"Je moet indruk maken op de pres als je daar bent, door je hoge nood ludiek te verpakken", stelde ik een volgende keer voor aan Soender. Natuurlijk bedoelde ik niet dat hij de president moest vragen of hij even snel naar het toilet kan en het alleen moest proberen te bereiken zonder gevaar van op- en afstapjes. Is het gemakhuisje in het paleis ook rolstoeltoegankelijk en is er een stoellift indien men naar een andere etage moet? Of in geval van een calamiteit, een speciaal alarm zodat de bezoeker geen roepende in de woestijn is waar niemand op afkomt als de nood heel hoog is? Nee, ik bedoelde dat Soender zijn grootste nood, die hem in deze precaire tijd dubbel afhankelijk en kwetsbaar maakt, fantasierijk moest uiten om eindelijk gedaan te krijgen dat het wordt aangepakt.

"Vraag de president om geldbriefjes van SRD vijf, twintig en vijftig uit zijn portemonnee. Spreek af dat hij zijn inleg van SRD 75 kwijt is als het jou lukt om twee keer achter elkaar precies te raden welke briefjes hij jou geeft." "En wat als het mij niet lukt?", was zijn vraag. "Dan weet de president hoe kwetsbaar je bent en makkelijk te belazeren en ben je geen geld kwijt want de inzet was van hem."

Een blinde in ons land kan op geen enkele manier voelen en weten wat voor geldbiljet men in handen heeft. Onze bankbiljetten verschillen niet in grootte, breedte en zijn ook niet voorzien van reliëf-tekens. Volgens Soender heeft de overheid zo vaak beloofd dit in orde te maken maar zij doet hier niets aan. De groep visueel gehandicapten overleeft door de verschillende geldbriefjes op onderscheidend te vouwen en op te bergen. Na mijn massage geef ik Soender in zijn linkerhand geldbriefje X en in zijn andere hand briefje Y die hij meteen opbergt. Schan-de-lijk en vernederend! Het is de taak en geen gunst van de overheid om te zorgen voor de grootst mogelijke zelfstandigheid en levenskwaliteit van mensen met een handicap.

Soender heeft meer op zijn verlanglijst en wil af van het stigma dat blinden afhankelijk zijn. De overheid mag eisen aan hem stellen als dat zijn onafhankelijkheid vergroot. Dus zeurt hij om een bouwfonds en wil zijn eigen aangepaste huis bouwen, met salon aan huis, op een sociaal woningbouwproject. Hierna wil hij met vervoer op maat naar de Waterkant om te wandelen over de boulevard die doorloopt naar de Mahonielaan en toegankelijk is voor rolstoelgebruikers en blinden. Een stadscentrum als van Curaçao, met prachtige trottoirs en een dorp voor blinden zoals in Nederland. Zaken waarover niet gedramd zou moeten worden, maar Soender wel van droomt!.

bijlhoutdwt@hotmail.com

Share on Facebook    

Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina